I SA/Łd 924/11

Dnia 9 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2011 roku sprawy ze skargi S. Cz. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środka trwałego 1. uchyla zaskarżoną interpretację. 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Cz. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 924/11 UZASADNIENIE W dniu [...] r. S. C. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środka trwałego oraz w zakresie dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe. W dniu [...]r. jako wspólnik spółki cywilnej wnioskodawca nabył na podstawie umowy w formie aktu notarialnego prawo użytkowania wieczystego działki wraz z budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, warsztatowymi oraz biurowym stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności zwane dalej nieruchomością. Nabycie nieruchomości nastąpiło do współużytkowania i współwłasności łącznej dla celów prowadzonej działalności gospodarczej w ramach spółki cywilnej. Każdy ze wspólników miał równe udziały w spółce. Nieruchomość w spółce cywilnej była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i amortyzowana. Odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z dniem [...] r. spółka cywilna uległa rozwiązaniu w związku z czym jako byłemu wspólnikowi spółki cywilnej - wnioskodawcy przysługuje udział w wysokości ½ w nieruchomości. Aktualnie w Sądzie toczy się sprawa w przedmiocie podziału majątku spółki cywilnej, tj. o zniesienie współwłasności nieruchomości. Po rozwiązaniu spółki cywilnej lokale użytkowe znajdujące się na nieruchomości od 1 stycznia 2010 r. do 6 grudnia 2010 r. zainteresowany wynajmował. Z uzyskanych przychodów rozliczał się na zasadach ogólnych. Działalności gospodarczej wówczas nie prowadził. Nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Od dnia [...]r. zainteresowany prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w ramach której uzyskuje przychody z najmu lokali użytkowych. W dniu [...]r. do ewidencji środków trwałych wprowadził budynek. Wartość początkową określił na podstawie wyceny wartości rynkowej sporządzonej przez rzeczoznawcę, a odpisy-amortyzacyjne poczynając od miesiąca stycznia 2011 r. będzie zaliczał do kosztów uzyskania przychodu. W związku z toczącą się sprawą w Sądzie w przedmiocie zniesienia współwłasności opisanej powyżej nieruchomości (czyli wprowadzonej do indywidualnej działalności gospodarczej jako środek trwały po rozwiązaniu spółki cywilnej) Sąd podejmie w przyszłości decyzję co do sposobu zniesienia współwłasności. Jednym ze sposobów rozwiązania przez Sąd sporu jest orzeczenie o obowiązku zbycia (przeniesienia prawa własności) nieruchomości przez wnioskodawcę na rzecz drugiej strony (byłego wspólnika spółki cywilnej) bądź na rzecz osoby trzeciej. Zbycie takiej nieruchomości w ramach toczącego się postępowania byłoby wówczas odpłatne. W związku z powyższymi zadano następujące pytanie w zakresie amortyzacji środka trwałego. Czy istnieje możliwość amortyzowania budynku, który wcześniej był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany w spółce cywilnej, przy przyjęciu wartości początkowej tego budynku w wysokości wynikającej z wyceny, uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju? Zdaniem skarżącego, odpowiedź na postawione pytanie jest pozytywna. Podniesiono, że w sprawie nie znajdzie natomiast zastosowanie wynikająca z art. 22g ust. 12 i 13 oraz art. 22h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zasada kontynuacji wyceny środków trwałych i kontynuacji odpisów amortyzacyjnych, mają one zastosowanie w przypadku m.in. gdy następuje zmiana formy prawnej prowadzonej działalności polegającej na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną. W opinii wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do żadnej z sytuacji objętych dyspozycją art. 22g ust. 12-13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ nie wymieniają one likwidacji spółki cywilnej jako zmiany formy prowadzonej działalności. Nadto wnioskodawca wskazał, że skoro przestała istnieć spółka cywilna prowadząca działalność gospodarczą to podjęcie przez byłego wspólnika spółki działalności gospodarczej na majątku uzyskanym w wyniku likwidacji innego podmiotu gospodarczego nie wypełnia przesłanek określonych w art. 22g ust. 13 pkt 1 ww. ustawy, ponieważ to nie podmiot, który zaprzestał działalności podjął ją po przerwie. To zupełnie inny podmiot prawa rozpoczął działalność gospodarczą na majątku. W takim zatem wypadku wcześniejsza amortyzacja w spółce cywilnej nie ma znaczenia, a prowadząc działalność indywidualnie od [...]r. Wnioskodawca może amortyzować nieruchomość od początku, określając wartość początkową wg ceny rynkowej z dnia nieodpłatnego przejęcia. Minister Finansów w dniu [...]r. wydał zaskarżoną interpretację, w której powyższe stanowisko skarżącego uznał za nieprawidłowe. Przytaczając treść art. 22, art. 22a, art. 22g, 22h, art. 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, póz. 307 ze zm.) oraz art. 860, art. 862 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej K.C.). podniesiono, iż do ustalenia wysokości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które będą używane przez wnioskodawcę w działalności gospodarczej, należy zastosować zasadę kontynuacji wynikającą z art. 22g ust. 12 i ust. 13 oraz art. 22h ust. 3 ww. ustawy. Stwierdzono, że w prowadzonej jednoosobowo działalności gospodarczej wnioskodawca używać będzie bowiem środek trwały wykorzystywany wcześniej w działalności spółki osobowej. Konsekwencją powyższego, zdaniem organu, jest konieczność odpowiedniego postępowania na gruncie prawa podatkowego ze składnikami majątku - środkami trwałymi, zarówno pod względem metody amortyzacji, stawki amortyzacji, jak i przede wszystkim ustalenia wartości początkowej. Podkreślono, iż podmiotem podatku dochodowego jest osoba fizyczna, a nie spółka cywilna, dlatego też nieuzasadnione byłoby preferowanie podatników (osób fizycznych), którzy faktycznie kontynuują działalność gospodarczą w zmienionej jedynie formie prawnej i umożliwienie takim podmiotom dokonywania niejako "od początku" amortyzacji tego samego środka trwałego, od których już raz dokonywali odpisów amortyzacyjnych, działając w ramach spółki cywilnej. W ten sposób, poprzez nowe odpisy amortyzacyjne, sztucznie tworzone byłyby koszty uzyskania przychodu. Reasumując stwierdzono, iż skarżący, który najpierw amortyzował środek trwały w ramach spółki cywilnej, a następnie ten sam środek trwały zamierza amortyzować prowadząc działalność gospodarczą w innej formie (jednoosobowo), powinien w świetle art. 22g ust 12 i ust. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kontynuować amortyzację z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych. Tym samym nie ma możliwości, zdaniem organu. ustalenia dla tego środka trwałego (wykorzystywanego wcześniej w spółce cywilnej) wartości początkowej w wysokości wynikającej z wyceny, uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju. Tutejszy organ wskazał, że wniosek w zakresie dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku został rozstrzygnięty w dniu [...]r. odrębną interpretacją indywidualną nr[...]. Interpretacja z dnia [...]r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1. art. 22g ust. 12 i ust. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia [...]r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że amortyzowanie środka trwałego przez skarżącego najpierw w ramach spółki cywilnej a następnie w ramach prowadzonej przez niego indywidualnej działalności gospodarczej stanowi zmianę formy prowadzenia działalności gospodarczej wskazaną w ww. przepisach, co zdaniem organu podatkowego uzasadnia przyjęcie zasady kontynuacji wyceny środka trwałego i amortyzacji środka trwałego dokonywanej w spółce cywilnej. Dalej wskazano, iż amortyzowanie środka trwałego przez skarżącego w ramach indywidualnej działalności gospodarczej rozpoczętej po likwidacji spółki cywilnej w sytuacji, gdy ten środek trwały był wcześniej przez skarżącego amortyzowany w ramach spółki cywilnej stanowi kontynuację prowadzonej działalności gospodarczej a w konsekwencji kontynuacje amortyzacji środka trwałego; 2. art. 22g ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w analizowanym stanie faktycznym przepisy te nie mają zastosowania mimo, że skarżący w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie kontynuuje wcześniej prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. W skardze podano, iż analiza wskazanych przepisów wskazuje, że zasada kontynuacji winna dotyczyć wskazanych w tych przepisach zmian formy prowadzonej działalności gospodarczej m.in. gdy następuje zmiana formy prawnej prowadzonej działalności, polegająca na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną. Wśród wskazanych tam form pozarolniczej działalności uznanych za zmianę formy skutkującą zastosowaniem zasady kontynuacji amortyzacji nie znajduje się jednak zaprzestanie prowadzenia działalności przez skarżącego w formie spółki cywilnej, a następnie rozpoczęcie prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej. Zdaniem autora skargi w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi zatem do żadnej z sytuacji objętych dyspozycją art. 22g ust. 12-13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ nie wymieniają one likwidacji spółki cywilnej i rozpoczęcia prowadzenia działalności indywidualnej jako zmiany formy prowadzonej działalności. Ponadto skarżący wskazał, że skoro przestała istnieć spółka cywilna prowadząca działalność gospodarczą, to podjecie przez byłego wspólnika spółki działalności gospodarczej na majątku uzyskanym w wyniku likwidacji innego podmiotu gospodarczego nie wypełnia przesłanek określonych w art. 22g ust. 13 pkt 1 ustawy ponieważ to nie podmiot, który zaprzestał działalności podjął ją po przerwie. W opinii wnoszącego skargę to zupełnie inny podmiot prawa rozpoczął działalność gospodarczą na majątku ponieważ pomiędzy spółką cywilną a jednoosobową formą prowadzenia działalności gospodarczej nie zachodzi tożsamość podmiotowa zatem nie ma też podstaw do kontynuacji amortyzacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach w kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. Przystępując do oceny zaskarżonego aktu należy również zaakcentować, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. (sygn. akt P 36/05, OTK–A 2006/9/129) nie może budzić wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP. Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów z punktu wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skarżący S. C. w złożonym wniosku o interpretację zwrócił się z pytaniem czy istnieje możliwość amortyzowania budynku , który wcześniej był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany w spółce cywilnej, przy przyjęciu wartości początkowej tego budynku w wysokości wynikającej z wyceny , uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju. Przedstawiając stan faktyczny podał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...]r. . W jej ramach przyjął do ewidencji środków trwałych budynek , którego wartość początkową określił na podstawie wyceny wg wartości rynkowej sporządzonej przez rzeczoznawcę , a odpisy amortyzacyjne zaliczał będzie do kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotowa nieruchomość w spółce cywilnej, w której był wspólnikiem z udziałem 50% wprowadzona była do ewidencji środków trwałych oraz amortyzowana . Z dniem 31 grudnia 2009 r. rzeczona spółka została rozwiązana. Przysługuje mu zatem udział w wysokości ½ nieruchomości. W okresie od 1 stycznia 2010 r. do 6 grudnia 2010 r. lokale znajdujące się w tej nieruchomości wynajmował rozliczając się na zasadach ogólnych, nie prowadząc działalności gospodarczej. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Minister Finansów oceniając stanowisko strony prezentujące pogląd, że dla ustalenia wartości początkowej wprowadzonego do ewidencji środka trwałego (budynku) znajduje zastosowanie art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U.z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.- dalej w skrócie "u.p.d.o.f." ) uznał je za nieprawidłowe, stwierdzając, że w sprawie znajdują zastosowanie regulacje prawne ustanowione w art. 22g ust. 12 i ust. 13 pkt 2 tej ustawy. Wskazany przez stronę skarżącą art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2–18, uważa się w razie nabycia w inny nieodpłatny sposób (a z takim właśnie nabyciem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości (zastrzeżenie to nie ma zastosowania w sprawie). Z przywołanej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, że wartość nabytego w inny nieodpłatny sposób środka trwałego stanowi wartość rynkową z dnia nabycia. Jak wynika ze stanu faktycznego przedłożonego we wniosku o interpretację skarżący podał, że przedmiotowy budynek wprowadził do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez niego jednoosobowego przedsiębiorstwa z dniem [...] r. W tej sytuacji, uwzględniając brzmienie art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., należy przyjąć, że podstawą ustalenia wartości początkowej tegoż środka trwałego dla potrzeb dokonywanej przez przedsiębiorstwo skarżącego amortyzacji, tak jak wywiódł to skarżący, winny być ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju. W ocenie Sądu przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy nie uprawniał Ministra Finansów do stwierdzenia, że indywidualna działalność gospodarcza skarżącego jest kontynuacją działalności gospodarczej rozwiązanej spółki cywilnej , w której skarżący był wspólnikiem, i w której tenże budynek był wykorzystywany. W konsekwencji nie było – zdaniem Sądu – podstawy do przyjęcia, że skarżący, jako były wspólnik tej spółki, aktualnie prowadząc jednoosobowo działalność gospodarczą obowiązany jest kontynuować amortyzację majątku wcześniej wykorzystywanego w spółce cywilnej. Nie jest uzasadnione twierdzenie Ministra Finansów wyrażone stanowiskiem opartym na założeniu ,że wspólnicy spółki cywilnej zawsze są podmiotami obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych także w ramach spółki cywilnej a ona sama nie ma odrębnej podmiotowości od jej uczestników - wspólników. Należy zauważyć, że obowiązek kontynuowania amortyzacji, o którym stanowią wskazane przez organ administracji przepisy art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f., zachodzi w ściśle określonych przypadkach. Mianowicie, w art. 22g ust. 12 ww. ustawy postanowiono, że w razie zmiany formy prawnej, a także połączenia albo podziału podmiotów dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie prawnej, podzielonego albo połączonego. Natomiast ust. 13 ww. artykułu stanowi, że przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio w razie: 1) podjęcia działalności przez podmiot po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 lata, 2) zmiany formy prawnej prowadzonej działalności, polegającej na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną, 3) zmiany działalności wykonywanej samodzielnie przez jednego z małżonków na działalność wykazywaną samodzielnie przez drugiego z małżonków – jeżeli przed przerwą lub zmianą składniki majątku były wprowadzone do ewidencji (wykazu). Jak trafnie podniosła strona skarżąca w niniejszej spawie nie zachodzi żadna ze wskazanych powyżej sytuacji opisanych w art. 22g ust.13 pkt 2 u.p.d.o.f. . Wydaje się koniecznym skonstatować ,że rozważania organu zawarte w wydanym akcie jak i podtrzymane w odpowiedzi na skargę co do tej okoliczności zostały przeprowadzone poza literalnym brzmieniem cytowanych przepisów , z których żaden nie miał w stanie faktycznym sprawy zastosowania. Podjęcie działalności gospodarczej przez wnioskodawcę na własny rachunek po rozwiązaniu spółki cywilnej nie było zmianą formy prawnej prowadzonej działalności , w szczególności polegającej na łączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów gospodarczych albo zmianie wspólników. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez stronę wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1557/04 o zmianie formy prawnej działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę cywilną można by mówić np. w przypadku jej przekształcenia w spółkę jawną. Sąd rozpoznający sprawę za błędne zatem uznaje twierdzenia organu administracji, że zaistniała w sprawie sytuacja w swej istocie polegała na zmianie organizacyjnej formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej ( str. 6 uzasadnienie odpowiedzi na skargę ) o skutku nakazującym stosować zasadę kontynuacji amortyzacji przedmiotowego środka trwałego . Norma prawna mająca zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ( art. 22g ust 1 pkt 3 ) jest jednoznaczna w swej wymowie . Nie można w oparciu o nią wywodzić ,że z samego faktu wykorzystywania środka trwałego przez stronę w ramach spółki cywilnej i jego tam amortyzowania a następnie amortyzując ten środek w prowadzonej działalności gospodarczej indywidualnie po rozwiązaniu spółki, wystąpi przeszkoda w postaci zakazu zastosowania ustalenia wartości początkowej nieruchomości strony w oparciu o zastosowaną metodę – wartość rynkową. Zaakceptować należy zatem pogląd NSA wyrażony we wskazanym wcześniej wyroku ,że nie jest uprawnione stanowisko ,które w istocie dla obrony wydanej interpretacji indywidualnej sprowadzałoby się do przyjęcia za usprawiedliwioną tezy ,że w wyniku rozwiązania spółki cywilnej i podjęcia indywidualnej działalności gospodarczej przez każdego z byłych wspólników powstały- " z podziału" s.c. odrębne podmioty gospodarcze ( w okolicznościach sprawy dwa). Przy czym zasadnie wskazano na art. 8 u.p.d.o.f. , że dochody z udziału w spółce nie będącej osoba prawną opodatkowuje się osobno u każdej osoby w stosunku do jej udziału. Nie wynika jednak z tego ,że każdy wspólnik indywidualnie osiąga przychody i ponosi koszty związane z działalnością gospodarczą spółki. Dochód wspólnika w spółce osobowej ustala się specyficznie, najpierw ustala się dochód spółki będący wyrazem porównania wysokości przychodów tego podmiotu gospodarczego z poniesionymi przezeń kosztami związanymi z działalnością a następnie odnosi do udziału wspólnika w uczestnictwie prowadzonej działalności gospodarczej tejże spółki. Pozwala to na przyjęcie za uprawnioną konstatację ,że strona nie korzystała indywidualnie z odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych stanowiących majątek rozwiązanej spółki. Korzystała z nich spółka poprzez jej wspólników. Zdaniem Sądu treść przepisów art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f. jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości co do możliwości zastosowania ich w niniejszej sprawie. Nie było zatem potrzeby wskazywania na możliwość wystąpienia sytuacji, w której skarżący byłby w uprzywilejowanej sytuacji względem innych podmiotów gospodarczych poprzez preferowanie podatników ( osób fizycznych ) , którzy faktycznie kontynuują działalność gospodarczą w zmienionej jedynie formie prawnej umożliwiającej im dokonywanie niejako " od początku" amortyzacji tego samego środka trwałego, od którego już raz dokonywali odpisów. Przeciwnie, to skarżący, z uwagi na pomniejszanie się wartości przedmiotowego środka trwałego (ponieważ był wcześniej wykorzystywany w działalności przez inny podmiot gospodarczy) i związanymi z tym zwiększonymi kosztami jego utrzymania i tym samym kosztami prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć możliwość amortyzowania go od początku. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności przeczące twierdzeniu, że rozwiązana w 2009 r. spółka cywilna i powstałe następnie jednoosobowe przedsiębiorstwo skarżącego, to odrębne podmioty gospodarcze. Faktu tego nie zmienia również to, że spółka cywilna nie była podatnikiem podatku dochodowego, a był nim skarżący jako jej wspólnik. Skoro więc w sprawie nie mogły mieć zastosowania – z uwagi na ich literalne brzmienie – przepisy art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f., to wartość początkową wprowadzonego przez skarżącego w grudniu 2010 r. do ewidencji jego nowego przedsiębiorstwa środka trwałego winna stanowić wartość rynkowa z dnia nabycia (art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f ) . Uznając zatem, że zaskarżona indywidualna interpretacja Ministra Finansów wydana została z naruszeniem prawa materialnego, Sąd rozpoznający sprawę na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (op.cit. ), wyeliminował ten akt z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku z dnia 3 01.2011 r. z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Ponadto, wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd – zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust 2 pkt 1 lit c ) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm.) , zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji. P.Z-C.