II SA/Po 433/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., działając z upoważnienia Wójta Gminy S., decyzją z dnia [...] 2011r. na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm. ) oraz §1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 127, poz. 1055) oraz art. 104 kpa odmówił E. M. przyznania pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że E. M. złożyła wniosek o pomoc finansową, nie precyzując swoich potrzeb i oświadczając, że oczekuje pomocy finansowej, ponieważ brakuje jej środków na życie. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ ustalił, że wnioskodawczyni mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z 12-letnią córką A.. Dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc stanowiła renta inwalidzka E. M. w kwocie 505,57 zł, zasiłek rodzinny w kwocie 91 zł, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania w kwocie 170 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,8400 ha fiz. - 1,9500 ha przeliczeniowego - w kwocie 403,65 zł miesięcznie. Łączny dochód miesięczny wyniósł 1.170,22 zł i przekroczył kryterium dochodowe, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej oraz par. 1 pkt 1b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. dla rodziny wnioskodawczyni wynosi 702,- zł. Wobec powyższego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekracząjącej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i zebranych dokumentów w sprawie organ nie stwierdził, aby sytuacja rodzinna wnioskodawczyni stanowiła przypadek szczególnie uzasadniony i znacznie odbiegający od sytuacji rodzin, zamieszkałych na terenie Gminy S.. Powołując się na wyrok NSA z 28 sierpnia 2008r. (OSK 1416/2007, Lex Polonica nr 2002702) organ uznał, że sytuacja wnioskodawczyni nie jest sytuacją nagłą, gdyż trwa już ona od dłuższego czasu. Nie została spowodowana zdarzeniem tak drastycznym w skutkach lub tak daleko ingerującym w plany życiowe, nienależącym do codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych, nie jest przypadkiem o wybitnych cechach, występujących zupełnie okazjonalnie, wymagających kumulacji wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczających poza granice przewidywalności i poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej. Przyznanie pomocy ze środków pomocy społecznej powinno być zatem w pierwszej kolejności ukierunkowane na te osoby i rodziny, które ze względu na całkowity brak dochodu lub ich nieznaczną wysokość, bez udzielenia pomocy nie byłyby w stanie same egzystować. Rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Organ wskazał, że świadczenie to może być przyznane w sytuacjach zupełnie wyjątkowych i nagłych. Z ustawowych zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej wynika, że osoba występująca o przyznanie pomocy społecznej powinna także pokrywać wydatki związane z utrzymaniem z własnych dostępnych jej środków. Podkreślono, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych na finansowanie dowolnych celów w pożądanej dla nich wysokości. Wnioskodawczyni stwierdziła, że leczy się w prywatnym gabinecie i ponosi wysokie koszty, w związku z tym nie ma już pieniędzy na wykupienie leków. Nie przedstawiła jednak żadnych rachunków za leczenie, ani recept do zrealizowania. Organ argumentował, że aby poprawić sytuację swojej rodziny może korzystać z państwowej służby zdrowia. Ponadto może wydzierżawić gospodarstwo rolne, aby otrzymać pełną wysokość renty. W ocenie organu sam fakt, że rodzina określa swoją sytuację jako trudną nie jest wystarczającą przesłanką do przyznania tej szczególnej pomocy jaką jest specjalny zasiłek celowy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. M. domagając się jej uchylenia. Podniosła, że organ dokonując oceny sytuacji odwołującej się ograniczył się do zbadania dochodu rodziny z pominięciem jej możliwości finansowych. Świadczeniem przysługującym w przypadku niespełnienia kryterium dochodowego jest także specjalny zasiłek celowy uregulowany w art. 41 pkt 1 ustawy. Zdaniem odwołującej się organ I instancji powinien, zatem ocenić wydatki związane z utrzymaniem odwołującej się, uwzględnić stan jej zdrowia i pozostałych członków rodziny oraz kosztów ponoszonych na mieszkanie, czego nie uczyniono. Odwołująca się podała, że stan zdrowia zmusił ją do skorzystania z leczenia w prywatnym gabinecie lekarskim, nie mogła sobie pozwolić na długi czas oczekiwania w placówce państwowej służby zdrowia. Nie może się zgodzić z twierdzeniem organu, iż to że znajduje się od dłuższego czasu w trudnej sytuacji materialnej, nie kwalifikuje jej do otrzymania pomocy społecznej. Zdaniem odwołującej, organ I instancji wydając decyzję o przyznaniu pomocy społecznej opiera się na uznaniu administracyjnym. Nie oznacza to jednak dowolności w rozstrzyganiu sprawy, organ powinien podjąć decyzję po wszechstronnym i wnikliwym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności. Ponadto odwołująca się kwestionowała stwierdzenie organu, że powinna wydzierżawić gospodarstwo rolne, aby otrzymać pełną rentę z tytułu niezdolności do pracy w tym gospodarstwie. Rentę ma przyznaną na rok tj. do września 2011 r. i może utracić do niej prawo, natomiast umowę dzierżawy należy zawrzeć co najmniej na 10 lat. Zatem mimo wydzierżawienia gospodarstwa może nie spełnić warunków do otrzymania pełnej renty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2011r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Kolegium argumentowało, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy on pomocy społecznej prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód nie przekracza na osobę kwoty 351 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt. 2-15 tj. bezrobocie, długotrwała ciężka choroba, bezdomność, potrzeba ochrony macierzyństwa itp. lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Tymczasem odwołująca się prowadzi wspólnie z córką gospodarstwo domowe i uzyskuje dochód z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, zasiłku rodzinnego i renty inwalidzkiej w łącznej kwocie 1.170,22 zł, a zatem przekracza kryterium ustawowe wskazane w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, które wynosi dla rodziny odwołującej 702 zł (2 osoby x 351 zł). Kolegium stwierdziło, że z ustaleń dokonanych podczas wywiadu środowiskowego w rodzinie odwołującej się wynika, że występuje tylko jedna z ustawowych przesłanek tj. przewlekła choroba, jednakże z uwagi na przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, świadczenie z pomocy społecznej nie może być udzielone. Kolegium wskazało, że organ I instancji, ustalając dochód rodziny w świetle art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej uwzględnił wszystkie dochody gospodarstwa domowego odwołującej się, otrzymane w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, a więc dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 403,65 zł miesięcznie, świadczenia rodzinne w łącznej kwocie 261 zł oraz rentę inwalidzką odwołującej w kwocie 505,57 zł. Nie budzi wątpliwości w ocenie organu II instancji, że dochód na osobę w rodzinie odwołującej się został ustalony w sposób prawidłowy i przewyższał ustawowe kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Wynosi on bowiem 585,11 zł (1.170,22 zł : 2 = 585,11 zł), wobec ustawowego kryterium w kwocie 351 zł. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Wobec powyższego organ I instancji rozważył możliwość udzielenia pomocy społecznej w sytuacji, gdy osoba zainteresowana nie spełnia kryterium dochodowego. Istota pomocy, o której mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny, szczególnie uzasadniony. Szczególnie uzasadniony przypadek to takie zdarzenie losowe, którego nie można przewidzieć, występujące zupełnie okazjonalnie, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, wyraźnie odbiegając od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Bez wątpienia specjalny zasiłek celowy może być przyznany tylko wówczas, gdy osoba, która się o niego ubiega, z przyczyn rodzinnych lub losowych znajdzie się w wyjątkowo trudnej sytuacji. Kolegium uznało, że przyznanie odwołującej pomocy finansowej jako środków na życie nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku. Pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego udzielana jest w przypadku zajścia nadzwyczajnych zdarzeń o charakterze losowym, takich jak: pożar, powódź, nagła ciężka choroba, itd., co nie zachodzi w przypadku odwołującej. W niniejszej sprawie okolicznością o charakterze nadzwyczajnym nie jest zakup leków lub brak środków na życie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła E. M. zarzucając naruszenie art. 7 kpa, art. 11 kpa i art. 77 §1 kpa poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zwłaszcza przez niedokonanie wnikliwej oceny sytuacji finansowej skarżącej oraz naruszenie wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonywania o słuszności wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca ponownie zarzuciła, że organ II instancji rozpatrując sprawę nie rozważył dogłębnie zarzutu odnośnie oceny sytuacji finansowej, w zasadzie powielił stanowisko organu I instancji, który dokonując jej oceny ograniczył się do zbadania dochodu rodziny z pominięciem możliwości finansowych. Organ administracji winien wnikliwie ustalić sytuację osobistą rodzinną, dochodową i majątkową, w tym faktyczny dochód miesięczny, wydatki związane z utrzymaniem - z uwzględnieniem stanu zdrowia strony (członków jej rodziny) i kosztów ponoszonych na mieszkanie. Niewątpliwie bowiem o możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego decyduje sytuacja życiowa, w której się znalazła. Skoro w niniejszej sprawie organ I instancji nie uwzględnił kosztów ponoszonych na mieszkanie nie można się zgodzić z twierdzeniami organu II Instancji, iż przeprowadzona ocena sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej odpowiada faktycznej i uzasadnia odmowę przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Powtórzyła, że nie można zgodzić się z argumentacją, że powinna wydzierżawić gospodarstwo rolne, aby otrzymać pełną rentę. Nadto skarżąca wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniami organu II instancji odnośnie zasady przyznawania specjalnego zasiłku celowego. Omawiane świadczenie, podobnie jak zasiłek celowy z art. 40 ustawy, ma charakter fakultatywny, a jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia kryterium szczególnie uzasadnionego przypadku oraz również, jak w przypadku każdego fakultatywnego świadczenia, od możliwości finansowych, jakimi w okresie rozpoznawania wniosku dysponuje ośrodek pomocy społecznej. Przepis art. 41 pkt 1 ustawy mówi o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego, dlatego o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła, której nie można odrywać od dostarczenia środków na życie. Zatem wbrew twierdzeniom organu II Instancji zachodzą przesłanki do dostarczenia środków finansowych w formie pomocy doraźnej z uwagi na sytuację życiową wywołaną chorobą, która uniemożliwia zarobkowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga E. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej ustawa) oraz stosowane odpowiednio na podstawie art. 14 ustawy - przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Celami pomocy społecznej określonymi w art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są wstanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 powołanej ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Przedmiotem niniejszej sprawy było prawo do świadczenia z pomocy społecznej, jakim jest zasiłek celowy oraz specjalny zasiłek celowy uregulowany w art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz art. 41 pkt 2 ustawy. Zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 ustawy. Ogólna definicja dochodu dla celów pomocy społecznej ujęta została w art. 8 ust. 3 ustawy - zgodnie z tą regulacją - dochód stanowi sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, jak również kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Są to kwestie niesporne i niebudzące w sprawie wątpliwości. Istotne znaczenie ma też interpretacja przepisów regulujących dochód uzyskiwany z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Mianowicie na podstawie art. 8 ust. 9 ustawy w związku z §1 pkt 2 lit. e) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 127, poz. 1055), ustawa przyjmuje założenie, że z 1-go hektara przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 207 zł (stawka ta obowiązuje od dnia 1 października 2009r.). Dochód ten ma zatem charakter ryczałtowy i wyliczany jest jako wartość dochodu odpowiadającego powierzchni gospodarstwa, niezależnie od faktycznej dochodowości konkretnego gospodarstwa. O włączeniu dochodów z gospodarstwa rolnego do uzyskanych w danym okresie dochodów nie przesądza zatem rzeczywista wartość osiąganych z niego pożytków, ale wyłącznie fakt umieszczenia gruntów w ewidencji, jako gruntów o stosownym przeznaczeniu. Prawidłowo zatem, przy ocenie przesłanej zasadności przyznania zasiłku celowego organy obu instancji skupiły się na ustaleniu wysokości dochodu jaki uzyskała skarżąca w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (art. 8 ust. 3 ustawy). Skoro zatem skarżąca przekroczyła kryterium dochodowe odpadła przesłanka do przyznania zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. Przy czym podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała rodzaju potrzeby bytowej, domagając się jedynie środków na życie, których jej brakuje zwłaszcza po zapłaceniu kosztów prywatnej wizyty w gabinecie lekarskim. Wobec powyższego organy pomocy społecznej słusznie poczyniły rozważania w kwestii przyznania specjalnego zasiłku celowego przyznawanego zainteresowanej po przekroczeniu kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ustawodawca w treści powołanego przepisu ustawy używa sformułowania, iż omawiane świadczenie "może być przyznane". Oznacza, to, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego wydawane jest w ramach tak zwanego uznania administracyjnego. Działanie w ramach tegoż uznania, nie może być postrzegane, tak jak chce tego skarżąca, jako obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści oczekiwanej przez stronę. Polegać ono bowiem, stosownie do art. 7 kpa, na załatwieniu sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem strony, jeżeli jest to możliwe i zgodne z przepisami obowiązującego prawa, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne, choć jest uprawnieniem organu administracyjnego do wyboru rozstrzygnięcia sprawy, to nie pozwala jednak organowi na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Organ orzekający nie może jednak pominąć tego, że udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego, uzależnione jest również od zaistnienia dodatkowej przesłanki, którą jest wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Obwarowanie tej formy pomocy wymienioną przesłanką związane jest z tym, że ustawodawca przewidział możliwość jej udzielenia osobom lub rodzinom o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Ustawodawca nie sformułował definicji "szczególnie uzasadnionego przypadku". Jest to pojęcie nieostre, wymagające konkretyzacji w okolicznościach faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Pod pojęciem tym należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia, nie należą do zdarzeń codziennych. Na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego takimi okolicznościami nie są, jak słusznie podaje organ administracji, zakup leków, czy brak środków na życie. Okoliczności te są wprawdzie konsekwencją trudnej sytuacji materialnej rodziny, której ani organy rozstrzygające sprawę ani Sąd nie kwestionują, jednakże nie można ich traktować jako nadzwyczajnych zdarzeń o charakterze losowym, odbiegających od typowych sytuacji w jakich znajdują się inne rodziny, spełniające kryterium dochodowe, których potrzeby winny być zaspokajane w pierwszym rzędzie (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1009/09, publ. LEX nr 580291). Bez wątpienia sytuacja życiowa, w której znalazła się skarżąca jest trudna. Organy pomocy społecznej wnikliwie ustaliły jej sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, w tym faktyczny dochód miesięczny, uwzględniły także stan zdrowia skarżącej oraz koszty utrzymania mieszkania (aktualizacja wywiadu środowiskowego str. 1). Słusznie uznały zatem organy administracji, że brak środków pieniężnych na wykup leków, czy brak dostatecznych środków na bieżące wydatki codziennego utrzymania nie można traktować, jako nagłe, nieprzewidywalne zdarzenie uzasadniające przyznanie specjalnego zasiłku celowego w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżąca zamieszkuje wraz z małoletnią córką na terenie należącego do skarżącej gospodarstwa rolnego. Źródłem utrzymania rodziny jest renta inwalidzka skarżącej w kwocie 505,57 zł, zasiłek rodzinny w kwocie 91 zł, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania w kwocie 170 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,8400 ha, co stanowi 1,9500 ha przeliczeniowego, w kwocie 403,65 zł miesięcznie. Łączny dochód miesięczny wyniósł, zatem 1.170,22 zł. Jako przyczynę wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy skarżąca podała, że oczekuje pomocy finansowej na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Wskazała, że jest osobą przewlekle chorą i w związku z tym całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów potwierdzających leczenie w prywatnym gabinecie lekarskim, czy niewykupionych recept na leki. W świetle poczynionych ustaleń Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że sytuacja finansowa skarżącej nie nastąpiła na skutek zdarzeń losowych od niej niezależnych. Nie doszło do zaistnienia nagłego nadzwyczajnego zdarzenia w związku, z którym skarżąca znalazła się trudnej sytuacji bytowej. Reasumując trafnie organy pomocy społecznej wskazały, że sytuacja, w jakiej znajduje się skarżąca nie jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym o jakim mowa w treści przepisu art. 41 pkt 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje, nie naruszyły prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w sentencji.