II OZ 1359/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 767/11, o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...], znak [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu na budowę i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 767/11 Sędzia Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał E. Z. - będącego w tym postępowaniu pełnomocnikiem swojej żony Z. Z. - do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...], znak [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu na budowę i udzielenia pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną wspomnianego zarządzenia powołano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na zarządzenie z dnia 12 sierpnia 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych E. Z. złożył (pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia wskazywano na trudną sytuację majątkową i zdrowotną oraz niemożność uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, strona skarżąca wezwana do uiszczenia opłaty sądowej może skutecznie złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania we wskazanym przez sąd terminie, zakreślonym w wezwaniu do uiszczenia opłaty. Jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci moc (zob. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10, lex nr 663243). Jak wynika z akt sprawy wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi odebrano w dniu 17 sierpnia 2011 r. Z kolei w dniu 24 sierpnia 2011 r. nadano do Sądu I instancji przesyłkę pocztową zawierającą m. in. wniosek z dnia 22 sierpnia 2011 r. dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że we wskazanym przez Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie siedmiodniowym terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pełnomocnik Z. Z. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarządzenie z dnia 12 sierpnia 2011 r. wzywające E. Z., jako pełnomocnika Z. Z. utraciło moc na skutek złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dodatkowo należy zaznaczyć, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 września 2011 r. przyznano Z. Z. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w pełnej wysokości. Bezprzedmiotowe zatem stało się postępowanie wywołane zażaleniem skarżącej na zarządzenie Sędziego Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2011 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi. W związku z powyższym postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.