II SA/Ke 420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi Z.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia 14 stycznia 2011 r., umarzającą – z uwagi na bezprzedmiotowość – wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na samowolnym wykonaniu pokrycia dachu budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 764 przy ulicy P. , wykonanych przez S. B. bez wymaganego przepisami prawa budowlanego zgłoszenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji ustalił, że na skutek interwencji Z. D., sąsiadki przedmiotowej nieruchomości, pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. przeprowadzili w dniu 27.05.2010r. oględziny na działce nr ewid. 764 przy ul. P. stwierdzając, że na działce tej istnieje między innymi budynek mieszkalny o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym krytym nową blachą trapezową, posiadającym wymiary 8 x 5,40 m, a do tego budynku dobudowane są dodatkowe pomieszczenia mieszkalne. Dobudowa od strony wschodniej o wymiarach około 8,35 x 2,85 m jest konstrukcji murowanej, posiada dach jednospadowy kryty nową blachą. Dobudowa od strony północnej o wymiarach około 6,30 x 8,83 m jest konstrukcji drewnianej, i ma dach jednospadowy pokryty eternitem. Za bezsporny uznano fakt wystawania zachodniej ściany budynku mieszkalnego głównego poza linię ogrodzenia, gdyż jest to widoczne na zdjęciach. Podczas oględzin ustalono, że inwestor S. B., dokonała wymiany pokrycia dachowego na istniejącym budynku mieszkalnym o wymiarach w rzucie około 8 x 5,40m, natomiast więźba dachowa nie była wymieniana i jest stara. S. B. oświadczyła do protokołu oględzin, że budynek mieszkalny został wybudowany około 1907r. przez jej dziadka K. K., a dodatkowe części mieszkalne dobudowane zostały około 1970 r. przez J. K. ojca S. B.. S. B. oświadczyła ponadto, że pokrycie z blachy wykonała w maju 2009 r. na budynku mieszkalnym oraz murowanej dobudówce bez zmiany konstrukcji więźby dachowej i deskowania i że na wykonanie tych robót nie posiada zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. postanowieniem z dnia 31.05.2010 r. wydanym na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego zażądał od S. B. jako współwłaścicielki budynku mieszkalnego przy ul. P. , przedłożenia w terminie do dnia 31.07.2010 r. oceny technicznej (opracowanej przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi odpowiedniej specjalności oraz wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego) stwierdzającej, czy dokonana wymiana pokrycia dachu w/w budynku mieszkalnego została wykonana prawidłowo, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz określającej ewentualne zmiany i przeróbki, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami. Na skutek zażalenia Z. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 8.11.2010 r. uchylił w/w postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia był fakt, że organ I instancji nie wykazał wątpliwości co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych, ostatecznie stwierdzając, że pokrycie dachu zostało wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. W toku ponownego postępowania organ I instancji pismem z dnia 2.12.2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na samowolnym wykonaniu pokrycia dachu budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 764 przy ul. P. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 14.01.2011 r. umarzającą postępowanie. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji przytoczył przepisy art. 28, 29 ust. 2 pkt 1 i 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że wykonywanie robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu budynku mieszkalnego wymagało uprzedniego dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót i to co najmniej na 30 dni przed rozpoczęciem robót, natomiast w przedmiotowym przypadku roboty takie zostały wykonane bez takiego zgłoszenia. Przytaczając następnie treść art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ wyjaśnił dalej, że organ I instancji prawidłowo nie wydał postanowienia wstrzymującego roboty, ponieważ roboty te były już zakończone. W stosunku do takich samowolnie wykonanych robót natomiast, obowiązujące przepisy przewidują zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego. Jak wynika jednak z ukształtowanego orzecznictwa sądowo administracyjnego, jeśli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że efekt samowolnie wykonanych robót budowlanych w ogóle nie narusza przepisów i nie trzeba nakładać obowiązku wykonania jakichkolwiek robót budowlanych w celu doprowadzenia efektu robót do zgodności z przepisami techniczno budowlanymi, to należy umorzyć postępowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22.05.2009r. sygn. II SA/Op 585/08, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20.10.2009r. sygn. II SA/Bk46l/09). W przedmiotowym przypadku organ I instancji nie wydał decyzji opartej o przepis art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ sam ocenił podczas kontroli w dniu 29.09.2010r., że wykonane nowe pokrycie nie wymaga żadnych zmian i przeróbek i nie narusza przepisów techniczno - budowlanych. W tej sytuacji zasadne było zastosowanie art. 105 § 1 kpa i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji podkreślił, że S. B. dokonała wymiany pokrycia dachowego na blachę, a więc na pokrycie dachu nierozprzestrzeniające ognia, natomiast ściana szczytowa domu znajdująca się bezpośrednio przy granicy z działką Z. D., pozostała niezmieniona od czasu budowy tego budynku mieszkalnego, wykonanej w 1907r., kiedy to nie obowiązywały przepisy Prawa budowlanego. Natomiast postępowanie w sprawie wykonanych robót budowlanych przy wymianie pokrycia dachu nie obejmuje wcześniej istniejących i niezmienionych części budynku. Z ustaleń organu wynika bowiem, iż więźba i deskowanie na budynku mieszkalnym są stare, a wymienione na nowe zostało jedynie pokrycie dachu. Odnośnie bezspornego, bo widocznego na zdjęciach faktu, że ściana zachodnia budynku inwestorów przekracza linię ogrodzenia organ wyjaśnił, że kwestia ta nie podlega właściwości organów nadzoru budowlanego. Wszelkie bowiem sprawy dotyczące naruszenia prawa własności podlegają kognicji sądów cywilnych. Dlatego zarzut postawiony przez skarżącą, iż budynek istniejący od 1907 r. przekracza granicę działki i tym samym narusza własność skarżącej, nie może stanowić dla organu nadzoru budowlanego przesłanki do uznania pokrycia dachu nierozprzestrzeniającego ognia za naruszające przepisy techniczno budowlane. Podobnie nieistotna jest (wobec zakończenia robót) kwestia zgody ewentualnych współwłaścicieli działki na wykonanie robót. W skardze na powyższą decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z. D. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, że kontrola przeprowadzona przez inspektorów PINB, odbyła się bez udziału wszystkich stron (gdyż S. B. nie jest jedyną właścicielką budynku mieszkalnego), bez udziału skarżącej, a ponadto była pobieżna i nie przedstawiła faktycznego zakresu wykonanych robót budowlanych, tj. rozbudowy, powiększenia gabarytów, przebudowy przewodów kominowych, wymiany ściany nośnej od strony zachodniej z naruszeniem jej stanu posiadania i bez ściany ppoż. Stwierdziła, że rozbudowany o przybudówki budynek wyglądał zupełnie inaczej, gdyż nie było domów bez kominów. Obecnie natomiast komin został przeniesiony na dach niskiej, dobudowanej części budynku, co wskazuje na wymianę więźby dachowej i zmiany konstrukcyjno-techniczne budynku. Ponadto zarzuciła, że nie przeprowadzając procedury obowiązującej w przypadku samowoli budowlanej naruszono art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, co jest dla niej istotne z uwagi na zamierzenia budowlane na jej sąsiedniej działce. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne istotne dla rozpatrzenia sprawy zostały ustalone przez organy nadzoru budowlanego w sposób zgodny z prawem. Oceny takiej nie podważają zarzuty skargi dotyczące poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które to zarzuty, mimo braku ich wyraźnego wyartykułowania, można dostrzec w uzasadnieniu skargi. W nawiązaniu do stwierdzeń skarżącej dotyczących przeprowadzenia przez Inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego kontroli bez udziału wszystkich stron, w tym również bez udziału skarżącej, które to stwierdzenie należy odczytać jako zarzut naruszenia art. 79 kpa nakazującego zawiadomić strony o terminie oględzin w celu umożliwienia im wzięcia w nich udziału, należy zauważyć, że jego ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu szczególnych unormowań zawartych w prawie budowlanym. Zgodnie z przepisem art. 81 ust. 4 prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Czynności kontrolne z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą przez art. 79 k.p.a. Jednakże, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu. Oznacza to, że podmiotami uprawnionymi do uczestniczenia przy wykonywaniu czynności kontrolnych są organy nadzoru budowlanego oraz osoby których działania są kontrolowane, ich przedstawiciele bądź świadkowie (art. 81a ust. 3) – por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2009 r., II SA/Kr 1015/09, LEX nr 553079. Przenosząc takie rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że aczkolwiek organ nadzoru budowlanego I instancji wadliwie, bo z naruszeniem art. 79 kpa przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu w dniu 27 maja 2010 r. (tj. na jeden dzień przed datą odebrania przez skarżącą zawiadomienia o tych oględzinach, dokonanego w wyniku awizowania w czternastym dniu od daty awiza), to jednak w zgodzie z przytoczonymi przepisami prawa budowlanego przeprowadził następnie w dniu 29 września 2010 r. czynności kontrolne, z których sporządził protokół, w oparciu o który mógł dokonać niewadliwych ustaleń. Brak udziału w tej kontroli skarżącej, czy też niewskazanych przez skarżącą ani w toku postępowania administracyjnego, ani nawet w skardze, innych domniemanych współwłaścicieli budynku mieszkalnego położonego przy ulicy P. , nie może w świetle przytoczonych przepisów dyskwalifikować ich wyniku. Ponadto zgodnie z art. 52 prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51, z czego należy wyciągnąć wniosek, że te same podmiotu są stronami postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 i 51 prawa budowlanego, a także adresatami wydanej w jego wyniku decyzji o umorzeniu postępowania. Zgodnie natomiast z przyjętą w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnią art. 52 prawa budowlanego, obowiązek dokonania czynności, o jakich mowa w tym przepisie, obciąża w pierwszej kolejności inwestora mającego tytuł prawny do danego obiektu, a dopiero w drugiej kolejności właściciela (współwłaścicieli), czy działającego w ich imieniu zarządcę (por. Z. Niewiadomski (w:) Prawo budowlane. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2006, str. 546, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r., VII SA/Wa 1647/08, LEX nr 508754). Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego, które przeprowadziły postępowanie w sprawie, trafnie objęły swymi rozstrzygnięciami samowolnie wykonane przez inwestora S. B. roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachu budynku mieszkalnego. Taki przedmiot wszczętego z urzędu postępowania został bowiem zakreślony w zawiadomieniu z dnia 2 grudnia 2010 r. o wszczęciu postępowania z urzędu, postępowanie w sprawie tych właśnie robót budowlanych zostało umorzone decyzją organu I instancji i tych tylko robót budowlanych mogła dotyczyć zaskarżona decyzja. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą winien odpowiadać zakresowi rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. W postępowaniu odwoławczym może być bowiem rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie ta sama sprawa pod względem podmiotowym i przedmiotowym (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1998 r., IV SA 536/96, LEX nr 43127). Samowolność wykonanych robót wynikała z zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych jako remontu, czyli wykonania w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 prawa budowlanego). Z zestawienia natomiast art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 wynika, że wykonywanie robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu budynku mieszkalnego wymagało uprzedniego dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót i to na co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem robót. Ponieważ inwestor bezspornie nie dokonał takiego zgłoszenia, zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozważył potrzebę przeprowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 i 51 prawa budowlanego. Trafnie przy tym zakwalifikowano zaistniałą w sprawie sytuację jako przypadek inny niż określony w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (który dotyczy budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) lub w art. 49 b ust. 1 (który odnosi się do budowy, a więc innych robót budowlanych niż remont, bez wymaganego zgłoszenia). Zasadnie też organy nadzoru budowlanego uznały, że nie zachodziła w sprawie potrzeba wydawania na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, z uwagi na ich zakończenie przed wszczęciem kontrolowanego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie, VII SA/Wa 1069/09 z dnia 19 października 2009, LEX nr 574307). Również dalsza ocena sprawy zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach oraz w ich wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych. Rzeczywiście bowiem w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że samowolnie wykonane roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, nie ma podstaw do stosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 – 3 prawa budowlanego. Nałożenie bowiem w takiej sytuacji na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem jest bezprzedmiotowe, skoro stan zgodności tych robót z prawem już zachodzi. W takiej sytuacji organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie, która legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 maja 2009 r., II SA/Op 585/08, LEX 504230, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2009 r., II SA/Bk 461/09, LEX 573672). O tym, że przedmiotowe roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachu budynku inwestorki, nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych świadczy m. in. stwierdzony w czasie oględzin fakt wymiany pokrycia dachowego na pokrycie z blachy, a więc pokrycie nierozprzestrzeniające ognia, przy czym pokrycie to położone na starym deskowaniu nie wykazuje ugięć i jest szczelne, kalenica utrzymuje ciągłość i nie ma załamań, a wykonane orynnowanie odprowadza wody opadowe na teren własnej działki. Skoro bezprzedmiotowe jest nałożenie w tej sytuacji na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, to tym bardziej nie ma możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, który dotyczy robót budowlanych naruszających przepisy techniczno-budowlane, w taki sposób, że to naruszenie nie może być usunięte w inny sposób, niż poprzez rozbiórkę obiektu budowlanego lub przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Ocena zgodności samowolnie wykonanych przez inwestora robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi dokonana przez organy obu instancji, nie została w sprawie podważona. Przede wszystkim należy zauważyć, że pracownicy organów nadzoru budowlanego, w tym zwłaszcza ci, którzy dokonują oględzin obiektów budowlanych, mają niezbędne przygotowanie i wiedzę z zakresu budownictwa, dzięki czemu są w stanie prawidłowo ocenić rodzaj, zakres i jakość wykonanych robót budowlanych. Skarżąca nie przedstawiła natomiast w toku postępowania żadnych dowodów przekonujących, że wykonane przez inwestora roboty budowlane naruszały przepisy. Jej zastrzeżenia bądź zmierzały do wykazania, że zakres wykonanych robót był inny niż ustaliły to organy, (co w świetle wyjaśnionego na wstępie zakresu rozpoznania niniejszej sprawy nie mogło być przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie), bądź nie były zgodne ze stanem faktycznym (twierdzenia skarżącej co do wymiany więźby dachowej i deskowania okazały się nieprawdziwe, co wynika z protokołu kontroli z dnia 29 września 2010 r. oraz jest widoczne na zdjęciu wykonanym w dniu 27 maja 2010 r. (k. I-4 akt administracyjnych). Mimo bezprzedmiotowości zastrzeżeń skarżącej dotyczących robót budowlanych nie objętych zakresem niniejszej sprawy (gdyż jak to wyżej wyjaśniono, postępowanie w sprawie wykonanych robót budowlanych przy wymianie pokrycia dachu nie obejmuje wcześniej istniejących i niezmienionych części budynku), organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się również i do tej kwestii. Stwierdził bowiem, że ściana szczytowa znajdująca się bezpośrednio przy granicy z działką Z. D. nie była przerabiana od czasu budowy tego budynku mieszkalnego, postawionego w 1907 r. W tym czasie natomiast przepisy prawa budowlanego nie obowiązywały. Ponadto stwierdzony przez organy fakt przekraczania przez tę ścianę linii ogrodzenia z działką skarżącej, nie podlega badaniu, ani rozstrzyganiu w postępowaniu prowadzonym przez administracyjne organy nadzoru budowlanego. W sporach dotyczących naruszenia prawa własności, ustalenia przebiegu granic, czy rozgraniczenia, właściwe są bowiem sądy powszechne, bądź inne organy administracji rozpatrujące sprawy o rozgraniczenie nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r., Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz. U. Nr 193/10 poz. 1287 ze zm. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1998 r. IV SA 956/96, LEX 43337). Wskazane poglądy zasługują na akceptację również w niniejszej sprawie. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego, poprzez "nieprzeprowadzenie procedury obowiązującej w przypadku samowoli budowlanej". Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować m. in. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przytoczony przepis jest częścią regulacji dotyczącej postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych (rozdział 4 Prawa budowlanego), a ściślej regulacji określającej rodzaje robót budowlanych wymagających zgłoszenia, warunki i terminy dokonywania zgłoszenia, a także sytuacje, w jakich organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Powołany przez skarżącą przepis ma więc zastosowanie na tym etapie procesu budowlanego i nie dotyczy postępowania legalizacyjnego odnoszącego się do obiektów będących w budowie, bądź wybudowanych. Dlatego organy nadzoru budowlanego nie były uprawnione do nałożenia obowiązku, o jakim mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego, a więc nie mogły też naruszyć tego przepisu przez jego niezastosowanie. Ponieważ organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że wykonane przez S. B. samowolne roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego na istniejącym budynku mieszkalnym położonym przy ul. P. , nie naruszają przepisów prawa budowlanego, zasadnie uznały również, że nie było potrzeby nakładania na inwestora obowiązków, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, ani tym bardziej nakazywania rozbiórki tego pokrycia. Dlatego trafne było również umorzenie postępowania naprawczego z powodu jego bezprzedmiotowości, na podstawie art. 105 § 1 kpa, co legalizuje zarazem wykonane roboty. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.