II OSK 1365/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 97/10 w sprawie ze skargi I. T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddalił skargę. Sąd wskazał następujący stan sprawy: Zaskarżoną decyzją Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej Prawo budowlane) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2008 r., nakazującą I. T. "przywrócenie ściany zewnętrznej lokalu nr [...] przy ul. [...] w Sianowie do stanu poprzedniego poprzez likwidację dwóch otworów okiennych w ścianie zewnętrznej zlokalizowanej na granicy z działką nr [...] obręb 7, to jest zamurowanie lub wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana o klasie odporności ogniowej nie niższej niż 30 w terminie do dnia 1 lipca 2011 roku ". W toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, ustalono, iż w lokalu mieszkalnym należącym obecnie do I. T. zostały w latach sześćdziesiątych wydzielone dwa pokoje i kuchnia. W związku ze zmianą funkcji pomieszczeń zostały również wykonane dwa otwory okienne od strony działki nr [...]. Organy ustaliły również, iż ani zarządca, ani obecny właściciel lokalu nie posiadają stosownych dokumentów stwierdzających legalność wykonania prac. Po analizie stanu prawnego wykonanych otworów okiennych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie uznał, iż legalizacja nie jest możliwa, i w dniu [...] grudnia 2008 r. opisaną na wstępie decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 i ust.7 ustawy Prawo budowlane, nakazał I. T. likwidację otworów okiennych. W wyniku odwołania została wydana zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie. Powyższą decyzję ostateczną I. T. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 i art. 52 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 10, 7, 77 i 80 Kpa W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż budynek w którym istnieją sporne okna wybudowany został i podlegał przebudowom w niemieckim porządku prawnym aż do 1945 r. W chwili objęcia przez skarżącą lokalu w posiadanie w 1958 r. jako lokalu użytkowego okna były po obu stronach lokalu, w tym na granicy działki [...]. Dokumentacja budynkowa będąca w dyspozycji Gminy Sianów, dołączona do akt sprawy przez administratora Wspólnoty wskazuje, iż od początku okna były po obu stronach lokalu. To, że zostały wyremontowane w latach sześćdziesiątych nie ma znaczenia dla sprawy, bowiem dla oceny legalności wybudowania okien na granicy działki mają znaczenie przepisy obowiązujące w dacie budowy. Na organie ciążył więc obowiązek ustalenia w sposób pewny daty budowy okien (w drodze opinii biegłego z zakresu budownictwa) a następnie ustalenie treści ówcześnie obowiązujących przepisów w tym niemieckich, obowiązujących w Sianowie do 1945 r. W ocenie skarżącej, jeżeli organ I instancji nie mógł ustalić, kiedy wykonano okna winien dokonać oceny zgodności istnienia tych okien z przepisami obowiązującymi w Niemczech do 1945 r. Dopiero taka ocena może umożliwić prawidłową ocenę stanu prawnego sprawy i może stanowić podstawę orzekania w tej sprawie. Zdaniem skarżącej, obowiązek przestrzegania przepisów postępowania przy wykonywaniu remontów (dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia) nie ciążył na niej, bowiem ani ona, ani jej mąż, nie wykonywali przebudowy tego lokalu. Zanim go kupili od Gminy Sianów, był on do 1990 r. własnością Skarbu Państwa, i to jego jednostka organizacyjna była inwestorem, który mógłby odpowiadać za nieprzestrzeganie przepisów prawa budowlanego. Zatem to nie skarżąca winna być adresatem decyzji wydawanej na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie sygn. II SA/Sz 526/07. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm - dalej p.p.s.a. ) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż nietrafny jest zarzut skarżącej, iż nie powinna być ona adresatem skarżonej decyzji. Skarżąca wykupiła lokal, stając się jego właścicielem. Wraz z tym stała się następcą prawnym poprzedniego właściciela, przejmując wszystkie jego prawa i obowiązki związane z tym lokalem, w tym również administracyjną odpowiedzialność z tytułu wykonanych samowolnie robót budowlanych. Sąd wskazał, iż w sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca.1994 r. Decyzja wydana na podstawie art. 51 Prawa budowlanego może być adresowana do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Wybór adresata takiej decyzji zależeć będzie od okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie, ze względu na zaistniałe przekształcenia własnościowe budynku, w obrębie którego wydzielono lokale mieszkalne, stanowiące wyodrębnione nieruchomości, uzasadnione było adresowanie zaskarżonej decyzji do skarżącej jako właścicielki lokalu, będącej jednocześnie inwestorem lub następcą prawnym inwestora, a nadto okna te są częścią lokalu stanowiącego obecnie jej własność. W niniejszej sprawie istotne było jednakże przede wszystkim ustalenie, czy i kiedy miały miejsce roboty budowlane związane z wykonaniem w lokalu stanowiącym własność skarżącej otworów okiennych w ścianie usytuowanej na granicy z działką nr [...], i czy były one wykonane zgodnie z prawem, tj. inwestor uzyskał na nie odpowiednie pozwolenie właściwego organu administracji. W tym zakresie – zdaniem Sądu – organ przekonywująco ustalił, iż takie wykonanie robót budowlanych miało miejsce i odbyło się to na początku lat 60-tych ub. wieku i zrealizowano je bez uzyskania wymaganego w tym przypadku pozwolenia, to jest samowolnie. Dodatkowym argumentem przemawiającym za trafnością ustaleń organu w zakresie samowolnego wykonania otworów okiennych w ścianie graniczącej z działką nr [...] jest też okoliczność, iż podobne postępowanie toczyło się także wobec właścicieli trzech innych lokali w tym budynku (nr 6 – należącym do H. J., nr 7 – należącym do B. W. i nr 8 należącym do A. B.) gdzie dokonano podobnych ustaleń i nie zostały one skutecznie zakwestionowane. Skarga A. B. została wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 20.01.2010 r. sygn. akt II SA/Sz 797/09 oddalona, zaś skarga H. J. w sprawie II SA/Sz 799/09 – została odrzucona. B. W. nie wniósł skargi. W niniejszej sprawie organ zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 526/07 –przedstawił w swej decyzji analizę obowiązujących i podlegających zmianom na przestrzeni lat 1960-2002 przepisów prawa budowlanego oraz wykonawczych przepisów techniczno-budowlanych odnoszących się do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trafnie też stwierdził, że w niniejszym przypadku miała miejsce samowola budowlana, której skutki mogą być usunięte jedynie przez usunięcie samowolnie wykonanych otworów okiennych w opisany w zaskarżonej decyzji sposób. Nie ma bowiem możliwości legalizacji samowolnie wykonanych w tym budynku robót budowlanych polegających na wykonaniu, lub tylko powiększeniu – jak przyznaje skarżąca, otworów okiennych w ścianie budynku przebiegającej wzdłuż granicy działki, na której jest on usytuowany, ze względu na niezgodność z obowiązującymi obecnie przepisami techniczno-budowlanymi, tj. § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.). Trafnie również organ odwoławczy w ocenie Sądu stwierdził, iż rozwiązanie wynikające z przytoczonego wyżej przepisu obowiązywało również pod wcześniejszymi regulacjami, w tym również na podstawie art. 196 i 203 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. nr 23 poz. 202 ze zm.). Sąd wskazał ponadto, iż w sytuacji, gdy otwory okienne wykonano bezprawnie, tj. samowolnie i brak jest możliwości legalizacji wykonanych w tym zakresie robót budowlanych właściwym rozwiązaniem jest przede wszystkim usunięcie skutków wynikłych z tej samowoli niezależnie od tego kto i kiedy ją popełnił. W sytuacji gdy samowola związana jest z konkretnym lokalem, stanowiącym odrębny tytuł własności, zobowiązanym może być aktualny właściciel tego lokalu. Kwestia ta nie podlega przedawnieniu. Skargę kasacyjną od wyroku wniosła I. T. Zarzuciła wyrokowi Sądu pierwszej instancji: a. naruszenie przepisów prawa materialnego: • art. 2, art. 196, art. 203 , art. 332 i art. 333 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 16.02.1928r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (tekst jednolity z 1939r. Dz.U. Nr 34 poz.216 z późn. zm. ); • § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.); • art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r.; poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż do budowy i przebudowy budynku znajdującego się przy ul. [...] nr 25 w Sianowie mają zastosowanie przepisy obowiązujące na początku lat 60-tych XX wieku w sytuacji gdy winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące do 1945r. tj. obowiązujące w niemieckim porządku prawnym. b.) naruszenie przepisów postępowania poprzez zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. oddalenie przedmiotowej skargi w sytuacji istnienia przesłanek do zastosowania art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a , ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , przewidującego uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o przyznanie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób jasny wynika, iż skarżąca wielokrotnie podkreślała ,iż przebudowa pomieszczeń w spornym budynku w latach 60 tych polegała jedynie na powiększeniu istniejących otworów okiennych. To, że sporne okna zostały wyremontowane w latach 60 - tych nie ma znaczenia dla oceny legalności wybudowania przedmiotowych okien istotne jest bowiem ustalenie daty ich powstania. Budynek w którym istnieją sporne okna wybudowany został i podlegał przebudowie w niemieckim porządku prawnym tj. do 1945r . Dokumentacja budynku będąca w dyspozycji Gminy Sianów znajdująca się w aktach sprawy w sposób jednoznaczny wykazuje, iż od początku okna były po obu stronach lokalu. Organ zakwestionował w/w dowody jedynie na podstawie wyjaśnień osób uczestniczących na rozprawie, których pamięć może być" zawodna". Przytoczone wyżej fakty w sposób jednoznaczny wskazują, iż organ oparł swoje ustalenia na uznaniu administracyjnym, które nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są trafne. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż nie został skutecznie podważony stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nadzoru budowlanego i uznany za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca kasacyjnie przywołała wprawdzie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednakże nie wiązały się one z przyjętym za podstawę orzekania przez Sąd I instancji stanem faktycznym sprawy mającym swoje oparcie w dokumentach zgromadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Skoro więc w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, w skardze kasacyjnej wskazano jedynie na art. 151 p.p.s.a., i nie podniesiono innych zarzutów w tym zakresie, oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny przy dokonywaniu oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego związany jest stanem faktycznym przyjętym w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto, jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionowanie stanu faktycznego nie może być dokonywane za pomocą podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie ich niewłaściwego zastosowanie lub błędnej wykładni, a taki, jak wynika z uzasadnienia zarzutów prawa materialnego, był zamiar wnoszącego skargę kasacyjną. Skarżący kwestionując w tym zakresie ustalenia sam nie wskazuje w skardze kasacyjnej, jaki jest rzeczywisty stan rzeczy, z jakich przyczyn nie należało dać wiary zeznaniom świadków oraz dokumentom znajdującym się w aktach sprawy. Przy czym kwestionowanie stanu faktycznego nie może być skuteczne, jeżeli skarżący kasacyjnie nie wskaże jednocześnie jaki przepis prawa procesowego został naruszony. Uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego zmierzające w istocie do zakwestionowania ustaleń organu stanowi zatem nic nie wnoszącą do sprawy polemikę z prawidłowo udokumentowanym w zakresie stanu faktycznego stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, iż za prawidłowe uznał on ustalenie dokonane przez organy administracji, iż do przebudowy spornego budynku doszło na początku lat sześćdziesiątych XX wieku. W tym czasie zostały wykonane otwory okienne w ścianie szczytowej budynku od strony działki budowlanej nr [...]. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skoro prawidłowe jest ustalenie, że okna wykonano na początku lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku pod rządami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli oraz ustawy z 1961 r. Prawo budowlane, wyjaśnić należy, że ta ustawa oraz rozporządzenie stanowić winny podstawę oceny czy w czasie wykonania obowiązujące przepisy prawa dopuszczały możliwość budowy okien w granicy działek. Z analizy obu przywołanych wyżej aktów prawnych wynika, iż ustawodawca takiej możliwości nie dopuścił. Art. 196 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli nie dopuszczał wykucia w murze granicznym otworów okiennych, a zatem wykucie takich otworów miało charakter bezprawny . Zgodnie z art. 277 ust.1 w/w rozporządzenia Prezydenta z 1928r. - nowe budynki ogniotrwałe posiadające otwory od strony granicy, prowadzące do pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny być wznoszone z zachowaniem co najmniej 4 metrów od granicy działki sąsiedniej, a nie posiadające od strony granicy otworów, wspomnianych co najmniej 3 metrów. Także ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 7 poz. 46 ze zm./, obowiązująca od dnia 14 sierpnia 1961 r., a jak również przepisy wykonawcze do niej stanowiły iż wykonanie otworów okiennych w ścianie szczytowej /granicznej/ było niezgodne z prawem. W sytuacji wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych /.../ w przepisach zastosowanie ma tryb przewidziany w aktualnie obowiązującej ustawie tj. art. 50 – 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r., nr 156, poz.1118 ze zm. dalej powoływana jako Prawo budowlane). Przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowią kontynuację rozwiązań legalizacyjnych przyjętych w art. 50 i znajdują, zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych. W myśl art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego właściwy organ jest zobowiązany do wydania nakazów i obowiązków określonych w ust.1 pkt.1 i 2 oraz ust. 3 tego artykułu, które należy stosować odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust.1. Nie jest wobec tego zasadny zarzut skargi kasacyjnej, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 51 ust.1 pkt. 1 i ust. 7 Prawa budowlanego. Skoro bowiem jak wykazano wyżej otwory okienne zostały wykonane niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie ich powstania, konieczne jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami. Do robót budowlanych nie ma bowiem zastosowania przepis art. 103 Prawa budowlanego. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2, art. 196, art. 203 , art. 332 i art. 333 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 16.02.1928r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli. W skardze zabrakło uzasadnienia tych zarzutów co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu pełną kontrolę zaskarżonego wyroku w tych granicach. Art. 2, art. 332, art. 333 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej określają zakres prac z którymi wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym z art. 333 pkt c rozporządzenia jasno wynika, iż wszelkie zmiany konstrukcji budynku z którymi wiąże się zmiana bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wymagają pozwolenia na budowę. Taką zmianę niewątpliwie wywołało wybicie okien w ścianie szczytowej budynku. Nie można było zatem uznać, iż Sąd I instancji powyższy przepis naruszył oceniając bezprawność wykonanych robót. Przepis art. 196 rozporządzenia stanowi, iż budynek posadowiony ścianą szczytową w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią nie może mieć otworów, zaś przepis art. 203 dotyczy składów materiałów łatwopalnych, nie zaś budynku o charakterze mieszkalnym. Przepisy te nie mogły zatem być naruszone w tym postępowaniu. Nie został również przez Sąd pierwszej instancji naruszony przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.). Przepis ten określa zasady prawidłowego usytuowania budynku oraz minimalnych odległości od granicy z działką sąsiednią. W stanie faktycznym ustalonym w sprawie doprowadzenie ściany budynku z oknami do stanu zgodnego z prawem musiało podlegać ocenie z punktu widzenia tego przepisu. Niewątpliwe bowiem umieszczenie okien w ścianie szczytowej budynku stojącej w ostrej granicy działek przepis ten narusza. Skarżąca kasacyjnie wskazując na naruszenie przepisów postępowania przywołała przepis art. 151 p.p.s.a . Odnosząc się do tego zarzutu podkreślić należy, iż przepis ten określa jedynie kompetencję sądu do oddalenia skargi w przypadku niestwierdzenia zaistnienia naruszeń prawa dających podstawę do uchylenia tego aktu lub stwierdzenia jego nieważności. Naruszenie tego przepisu przez sąd może być efektem błędnych ustaleń lub nieprawidłowej oceny prawnej sądu. Stawianie sądowi zarzutu naruszenia tego przepisu skarżący winien powiązać bądź ze wskazaniem na naruszenie przepisów procesowych, bądź też na naruszenie przepisów prawa materialnego. Takich zarzutów skutecznie nie zgłoszono jednak w skardze kasacyjnej. Zarzutem takim nie może być bowiem wskazanie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. ponieważ tak jak przepis art. 151 p.p.s.a. jest on przepisem określającym prawo sądu do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego, w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zaś wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej żądania przyznania wynagrodzenia ustanowionemu w ramach prawa pomocy radcy prawnemu wskazać należy, że wynagrodzenie to przyznaje Sąd pierwszej instancji, do którego należy złożyć stosowny wniosek z odpowiednim oświadczeniem.