II SA/Łd 522/11

Dnia 20 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności prowadzenia robót budowlanych - oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w R., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Jak wynika z dokumentów, załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie legalności prowadzenia robót budowlanych przez B z siedzibą w W. na istniejącej wieży ciśnień, usytuowanej w R. przy ul. A nr 9a, na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1964r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestor dokonał zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych, związanych z montażem urządzeń, wchodzących w skład instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej, których wykonywanie stwierdzono w czasie oględzin. Organ administracji architektoniczno – budowlanej nie wniósł sprzeciwu w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji Stowarzyszenie Zwykłe A z siedzibą w R. wniosło o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż organ I instancji nie zebrał pełnego materiału dowodowego, a w szczególności nie dopuścił dowodu dotyczącego instalacji na tym samym obiekcie innej anteny przez innego operatora telefonii komórkowej. Przedstawiciel Stowarzyszenia nie został dopuszczony do udziału w wizji, przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 12.października 2010 roku. W obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o warunkach zabudowy terenu dla lokalu gastronomicznego wraz z adaptacją wieży ciśnień. Wzniesienie stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a organ nadzoru budowlanego ma obowiązek dokonywania kontroli w trakcie realizacji robót budowlanych pod kątem zgodności inwestycji z zagospodarowaniem terenu, jak i wymaganiami ochrony środowiska. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I Instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 12.października 2010 roku organ I instancji stwierdził między innymi, że inwestor przystąpił do wykonywania robót budowlanych, polegających na montażu dwóch rusztów pod szafy telekomunikacyjnej BTS na nieczynnej wieży ciśnień. Inwestor okazał, dokonane w organie administracji architektoniczno – budowlanej zgłoszenie z dnia 17.maja 2010 roku zamiaru wykonania robót związanych z montażem urządzeń wchodzących w skład instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z projektem technologicznym, stanowiącym załącznik do zgłoszenia. Okoliczność tę potwierdzają także dokumenty uzyskanie przez organ I instancji od właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Strony postępowania miały możliwość zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jak wynika z projektu budowlanego, załączonego do zgłoszenia, w skład stacji bazowej telefonii komórkowej wchodzą 3 maszty antenowe o wysokości 3,0 m posadowione na wieży ciśnień oraz urządzenia sterujące BTS posadowione na ruszcie wykonanym z C120 podwieszonym do ścian wieży za pomocą wieszaków wykonanych z L50x50x5 oraz daszków z siatki metalowej (szt. 8) podwieszonych do ścian wieży za pomocą zawiesi. Zgodnie z regulacją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010 roku, poz. 1623 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Bez wątpienia do takich należą zaś anteny nadawcze stacji bazowych telefonii, (...) "a po myśli art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty te nie wymagają też zgłoszenia właściwemu organowi". Do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma także zastosowania przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z kwalifikacji przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowe, sporządzonego przez uprawnione osoby wynika, że inwestycja ta nie znajduje się na żadnym z obszarów Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i nie będzie na nie oddziaływać. Inwestycja nie kwalifikuje się także do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ujętych w przepisach szczególnych. Konkludując organ wskazał, iż bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na obiekcie nieczynnej wieży ciśnień, co słusznie stwierdził organ I instancji. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ podniósł, iż postępowanie w sprawie nielegalnej budowy stacji bazowej przez innego operatora telefonii komórkowej na tym samym obiekcie, nie ma wpływu na niniejsze postępowanie. Obawy strony co do stanu technicznego wieży ciśnień, w ocenie organu, są nieuzasadnione. Organ I instancji po powzięciu informacji o tym, że stan techniczny obiektu – wieży ciśnień, stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego wieży. W toku tego postępowania wydano postanowienie nakładające na właściciela nieruchomości, obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej, dotyczącej stanu technicznego obiektu. Po przedłożeniu ekspertyzy, organ stopnia podstawowego w drodze decyzji nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. W wyniku oględzin organ stwierdził, że roboty budowlane, mające na celu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, zostały wykonane. W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie Zwykłe A z siedzibą w R. wniosło o jej uchylenie z uwagi na niewyjaśnienie sprawy i rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem strony, dla działki, na której znajduje się wieża ciśnień została wydana "decyzja na budowę lokalu gastronomicznego", a inwestor nie legitymował się decyzją o pozwoleniu na budowę, ani nie nastąpiła formalna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego na nośnik anten telefonii komórkowej. Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przyjęto w ramach zgłoszenia, gdy tymczasem przepisy Prawa budowlanego wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest zgodne z prawem twierdzenie organu II instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż strona skarżąca po zapoznaniu się z dokumentacją nie zgłosiła uwag. Organy orzekając w sprawie, pominęły dowody w postaci ekspertyz sporządzonych w roku 1986 i 1993 na zlecenie ówczesnego właściciela nieruchomości, jak i ekspertyzy sporządzonej przez inwestora w wykonaniu postanowienia organu I instancji. Z ekspertyz sporządzonych w roku 1986 i 1993 wynika, że wieża ciśnień nadaje się wyłącznie do rozbiórki, gdyż zagraża bezpieczeństwu otoczenia. W całej procedurze nie było konsultacji z mieszkańcami. Skarżące Stowarzyszenie podniosło również, iż Wojewoda "(...)wydał Postanowienie nr [...] o stwierdzeniu nieważności swojej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty wnoszącą sprzeciw spawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził jedynie swoją niewłaściwość w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem w treścią art. z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu 17.maja 2010r. (tj. w dacie dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez B Sp. z o.o. w W.), nie wymagało pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Roboty te wymagały natomiast zgłoszenia o ile dotyczyły instalowania urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) Jak wynika z załączonej dokumentacji technicznej, w rozpoznawanej sprawie montaż dotyczył urządzeń technicznych, kabli i anten o wysokości odpowiednio od 35 do 49 m, zatem inwestor obowiązany był dokonać zgłoszenia zamiaru wykonania planowanych robót. Inwestycja nie obejmowała przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogącego znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), co obligowałoby inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należą przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub też mogące oddziaływać nań potencjalnie znacząco (art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Przy czym kategorie tychże przedsięwzięć, w dacie dokonania zgłoszenia, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz.2573 ze zm.). Przedmiotowa inwestycja, z uwagi na częstotliwość emitowanych pól elektromagnetycznych (od 900 do 2100 MHz), moc promieniowania dla pojedynczej anteny (mniejszą niż 2.000 W) oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (150 m) nie stanowi zamierzenia mogącego choćby potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8) Przeprowadzone przed organem nadzoru budowlanego postępowanie wykazało natomiast, że inwestor wykonuje roboty budowlane odpowiadające dokonanemu zgłoszeniu. Zgodzić należy się wprawdzie ze skarżącym Stowarzyszeniem, iż przeprowadzone w dniu 12.października 2010r. oględziny dotknięte były uchybieniem w postaci naruszenia przepisu art. 79 § 2 k.p.a., bowiem przedstawiciel Stowarzyszenia nie został o ich terminie powiadomiony (a w konsekwencji - dopuszczony do udziału w tejże czynności), pozostaje ono wszakże bez wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Protokół z oględzin został bowiem stronie skarżącej udostępniony, zaś okoliczności ustalonych w ich trakcie Stowarzyszanie nie kwestionowało, kontestując zasadność i prawidłowość dokonanego przez inwestora zgłoszenia. Zgodnie natomiast z poglądem utrwalonym w judykaturze, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokonania zawiadomienia strony o podjętej czynności może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.maja 2006r., sygn.akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Biorąc pod uwagę powyższe, za trafne uznać należy stanowisko organów obu instancji, skutkujące umorzeniem postępowania, jako bezprzedmiotowego w oparciu o treść art. 105 § 1 k.p.a. Cytowany przepis, w dacie orzekania przez organy stanowił zaś, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji, umorzenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie zatem, ustalenie, że inwestor prowadzi roboty budowlane w oparciu o dokonane zgłoszenie, czyniło bezprzedmiotowym prowadzenie postępowanie w przedmiocie legalności tychże robót. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że inwestycja, prowadzona przez B Sp. z o.o. w W. nie wymagała decyzji o warunkach zabudowy. Jest bowiem inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Jako taka zaś, wobec wyłączenia jej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie wymagała wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy). Inwestor nie musiał również legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, ponieważ jak wyżej wspomniano, zamierzenie inwestycyjne nie stanowiło inwestycji mogącej choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub obszar Natura 2000 (art. 59 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie...) Uzyskanie natomiast przez określoną osobę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tego samego terenu nie stoi na przeszkodzie realizacji w tym miejscu innej inwestycji przez inny podmiot, legitymujący się stosownymi uprawnieniami. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi bowiem praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, może też być wydana więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kwestia natomiast stanu technicznego obiektu budowlanego, położonego w R., przy ul. A 9a może i powinna podlegać ocenie organów nadzoru budowlanego w kontekście przepisów art. art. 61 i następnych ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z treścią art. 66 powołanej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 powołanej ustawy należą przy tym do kategorii tzw. decyzji związanych, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.sierpnia 2010r., sygn.akt II OSK 1328/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lx nr 746471) Stroną postępowania, prowadzonego w trybie art. 66 jest wszakże wyłącznie właściciel obiektu i jego zarządca. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2007r., sygn.akt II OSK 999/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17.czerwca 2009r., sygn.akt II SA/Wr 8/09, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Pozbawione znaczenia są natomiast zarzuty skargi, odnoszące się do uprzedniego postępowania zgłoszeniowego, związanego z inwestycją prowadzoną przez B Sp. z o.o. w W. w 2009r. Pomijając już bowiem fakt, że ostatecznie, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił sprzeciw Starosty R. od zamiaru zgłoszenia ówcześnie prowadzonej inwestycji, najistotniejsze jest, że postępowanie to stanowiło odrębne postępowanie w stosunku do zainicjowanego zgłoszeniem z dnia 17.maja 2010r. Ewentualne więc wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] (strona skarżąca przedłożyła postanowienie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu) odnosi się zatem do odrębnej, w sensie prawnym, sprawy. Również fakt, że w stosunku do innego operatora telekomunikacyjnego toczy się postępowanie w przedmiocie zgodności z prawem inwestycji, zrealizowanej na tym samym terenie, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności robót budowlanych, prowadzonych przez B Sp. z o.o. w W. Przepis art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, obliguje organ administracji architektoniczno – budowlanej do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Oznacza to, że regulacja powyższa odnosi się do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (nie stanowi zaś podstawy do ewentualnego wniesienia sprzeciwu w przypadku zgłoszenia) i wymaga ostatecznej decyzji rozbiórkowej. Przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, jako ograniczający prawa podmiotowe w zakresie zagospodarowania nieruchomości, nie może być stosowany "odpowiednio" w sytuacjach innych niż wprost w nim opisane i tym samym nie może być podstawą wniesionego sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.lipca 2008r., sygn.akt II OSK 761/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 483213) Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.