II OZ 800/11

II OZ 800 / 11 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 965/11 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym odwodnienia odcinka drogi krajowej postanawia oddalić zażalenie. II OZ 800 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym odwodnienia odcinka drogi krajowej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r., nakazującą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad usunięcie nieprawidłowości odnoszących się do odwodnienia zlokalizowanego od km [...] do km [...] odcinka drogi krajowej nr 2 (przejście przez B.) poprzez wykonanie wskazanych w sentencji tej decyzji robót budowlanych. W skardze na powyższą decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania, stwierdzając, że strona jest jednostką sektora finansów publicznych zobowiązaną do realizacji rządowego programu budowy autostrad i dróg ekspresowych. Z uwagi na znaną powszechnie sytuację budżetu państwa i znaczne ograniczenie wydatków, wykonanie przedmiotowej decyzji obarczonej w ocenie skarżącej strony wadami, mogłoby podważyć celowość poniesionych przez Skarb Państwa kosztów, choćby z uwagi na wady zaskarżonej decyzji. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) możliwa jest i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji strona skarżąca ograniczyła się w istocie do sformułowania wniosku, bez wskazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku same zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji, gdyż będą one przedmiotem rozpatrywanej skargi. Za wstrzymaniem wykonania decyzji nie mogą też przemawiać argumenty o celowości poniesienia kosztów przez Skarb Państwa wynikłych z wykonania decyzji. Koszty związane z wykonaniem decyzji nakazującej naprawę odcinka drogi stanowią normalne następstwo wykonania takiej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oddalił przedmiotowy wniosek. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Generalny Dróg Krajowych i Autostrad, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazując na treść art. 106 § 4 p.p.s.a., strona skarżąca podkreśliła, że fakty powszechnie znane zawsze wchodzą w zakres procesowania nad treścią rozstrzygnięcia w sprawie, bez potrzeby powoływania się na nie przez stronę. Takimi faktami są powoływane we wniosku okoliczności "znanej powszechnie sytuacji budżetu państwa i znaczne ograniczenie wydatków". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, iż wstrzymanie wykonania decyzji, nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił wniosek skarżącego, iż nie zawiera on żadnych takich okoliczności, które pozwalałyby na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jedno z niebezpieczeństw, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, tym bardziej w sposób tak ogólny, jak to czyni strona skarżąca. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Za takie na pewno nie można uznać sformułowania o sytuacji budżetowej państwa. O ile można poddać w wątpliwość powszechność wiedzy w tym temacie, o tyle przede wszystkim zauważyć należało, że w ramach budżetu państwa znajduje się wiele jednostek budżetowych i nawet wprowadzenie ograniczeń ich wydatków, nie może prowadzić z góry do przyjęcia założenia o znacznym ograniczeniu ich działalności. Zaznaczyć przy tym należało, że w uzasadnieniu wniosku skarżący podważał jedynie celowość poniesionych kosztów w związku z występującymi w jego ocenie wadami zaskarżonej decyzji, których jak słusznie wykazywał Sąd pierwszej instancji na tym etapie postępowania nie był on władny oceniać. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.