I SA/Bd 374/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. [....] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2007 oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tego organu z dnia [...]. w przedmiocie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2007r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z [...]. (PIT-16) L. B. (Skarżący) wystąpił do właściwego organu o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, w którym określił rodzaj prowadzonej działalności jako usługi w zakresie robót budowlanych instalacyjnych związanych z zakładaniem instalacji: grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, wodnokanalizacyjnych, gazowych, elektrycznych i osprzętu elektrycznego. W deklaracji tej nie zgłosił zatrudnienia jakichkolwiek osób. Na podstawie danych zamieszczonych w deklaracji, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. wydał decyzję z [...]. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2007r. wydanej na okres od 01 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2007r. w kwocie [...] zł. miesięcznie, przy zastosowaniu 20% obniżki ze względu na wiek, przy uwzględnieniu prowadzenia działalności bez zatrudnienia pracowników ani innych osób. W wyniku przeprowadzenia kontroli, a następnie postępowania podatkowego stwierdzono, iż podatnik niesłusznie korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej w 2007r., gdyż nie zawiadomił Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. o zmianie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej powodującej utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej w 2007r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...]. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2007 rok. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...]. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 01 października 2009r w sprawie I SA/Bd 557/09 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, Sąd stwierdził m.in., że w sytuacji, kiedy ustawodawca z określonymi zdarzeniami wiąże określone istotne skutki podatkowe (w niniejszej sprawie pozbawienie Skarżącego prawa do opodatkowania działalności gospodarczej na zasadach karty podatkowej) zdarzenia faktyczne w ramach postępowania dowodowego muszą być starannie ustalane i badane, a następnie poddane wnikliwej analizie tak, aby istota, rodzaj czy cel tych zdarzeń nie nasuwały żadnych istotnych wątpliwości. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, w związku z czym uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku powtórnie prowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...]. ponownie stwierdził, iż Skarżący niesłusznie korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej w 2007r., gdyż nie zawiadomił Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. o zmianie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej powodującej utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej w 2007r. a także dodatkowo wskazano, że podatnik nie zawiadomił o zmianach w stanie zatrudnienia mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W toku postępowania wykazano bowiem, iż w 2007r, poza usługami wymienionymi we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej z dnia [...]. (PIT-16) oraz objętymi decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2007r.- skarżący wykonywał również usługi nie objęte zakresem przedmiotowym karty podatkowej tj. świadczył usługi na rzecz Z. I. W. W. w postaci nadzoru kanalizacji K. gm. O. W toku prowadzonego postępowania ustalono także, iż zakres prac określonych w fakturach VAT na łączną kwotę [...] zł dotyczył wyłącznie dokonywanej przez podatnika sprzedaży soli NaCI przeciw odkładaniu się kamienia na rzecz P.P.U.H. P. J. P. bez świadczenia usługi dozowania. Ponadto ustalono, że przy prowadzeniu działalności gospodarczej podatnik korzystał z usług syna, pomimo opłacania stawki podatku w kwocie [...] zł miesięcznie, przy uwzględnieniu zniżki 20% ze względu na wiek tj. stawki właściwej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników w tym również członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144 poz.930 ze zm. dalej jako ustawa). W uzasadnieniu odwołania Skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie można przyjąć, że zdarzenia wymienione w zaskarżonej decyzji stanowią podstawę do stwierdzenia utraty prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Jednocześnie wyjaśnił, iż nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji, jedynie podważa przyjęte z tych ustaleń wnioski. Skarżący potwierdził, że wykonał usługę nadzoru nad kanalizacją K. gm. O. dla Z. I. W. W. będąc jednocześnie wykonawcą robót budowlano-montażowych na rzecz tego inwestora oraz dokonał sprzedaży soli NaCI przeciw odkładaniu się kamienia Firmie P. J. P. na łączną wartość [...] zł, co stanowi [...]% sprzedaży za 2007 rok. Jednakże jego zdaniem, wykonanie w 2007r. ww. czynności nie mieszczących się w pojęciu robót budowlanych i o tak nieznacznej wartości nie powinno być zaklasyfikowane jako dokonane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej. Strona wskazała, iż zasadniczą cechą czynności dokonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest ich powtarzalność, a działania jednorazowe, incydentalne nie mają takiego charakteru. Ponadto Skarżący zauważył, że okoliczność posłużenia się przy wykonywaniu części usług pracą syna, G. B., nie powinna skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, lecz utratą 20% zniżki z tytułu wieku. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, powołał art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy, z którego wynika, że podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w tej formie. O zmianach tych, w myśl art. 36 ust. 7 cytowanej ustawy, podatnik obowiązany jest zawiadomić w formie pisemnej, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Niezastosowanie się do powyższych przepisów wywołuje konsekwencje przewidziane w art. 40 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, tj. skutkuje wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Stosownie zaś do art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r nr 8 poz. 60 ze zm. dalej O.p.) organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż art. 25 ust. 1 ustawy wynika, że podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23 podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli spełniają wymienione w punktach od 1 do 6 tego ustępu warunki. Jednym z tych warunków, określonych w punkcie 4 ust. 1, jest nieprowadzenie, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że ze zgromadzonego obszernego materiału dowodowego wynika, iż korzystając w 2007r., z opodatkowania w formie karty podatkowej Skarżący uchybił warunkowi, o którym wyżej mowa, albowiem wykonywał usługi wykraczające poza ramy określone w załączniku nr 4 lp. 75. ustawy poprzez wykonanie usługi nadzoru kanalizacji K. gm. O. na rzecz Z. I. W. W. oraz usługi w zakresie sprzedaży soli NaCI przeciw odkładaniu się kamienia na rzecz P.P.U.H. P. J. P. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, że wykonał usługę nadzoru nad kanalizacją K. gm. O. dla Z. .I. W. W., albowiem był jednocześnie wykonawcą robót budowlano-montażowych na rzecz tego inwestora organ stwierdził, że zebrane w sprawie dowody w szczególności zeznania W. W. oraz zeznania Skarżącego złożone [...] r. nie potwierdzają słuszności tych argumentów. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii prowadzenia przez Skarżącego działalności w zakresie handlu, bowiem dokonywał on sprzedaży tabletek solnych NaCI przeciw odkładaniu się kamienia, bez ich dozowania. W ocenie organu odwoławczego, fakt, że doszło do sprzedaży towarów w stanie nieprzetworzonym, nie w związku z realizacją konkretnej usługi, ale jako samoistnej czynności tj., że sprzedaż ta nie była elementem usługi dozowania, potwierdzał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków: właściciela firmy P., J. P. oraz pracownika firmy P., A. D. Organ II instancji wskazał, że, jak wynika z akt sprawy o wymienionych wyżej zmianach skarżący nie zawiadomił Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w ustawowym terminie, jak tego wymagają przepisy art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 7 cyt. ustawy. Organ odwoławczy zgodził się także z organem I instancji w kwestii niedopełnienia przez Skarżącego obowiązków powiadomienia organu podatkowego o zatrudnieniu syna, G. B. Stwierdził, że zatrudniając syna w 2007r. podatnik utracił warunki do zastosowania 20% obniżki stawki karty podatkowej, o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, a którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. uwzględnił w decyzji z [...]. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2007r. Dyrektor wyjaśnił, że o zmianie tej, jako mającej wpływ na wysokość (poprzez podwyższenie) podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy Skarżący obowiązany był powiadomić organ podatkowy w terminie siedmiu dni od powstania tej okoliczności (art. 36 ust. 7 cyt. ustawy). W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy skutkujące koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymiarowej, bowiem wbrew ustawowemu obowiązkowi wynikającemu z art. 36 ust 1 pkt 1 lit.b i ust. 7 ustawy, podatnik nie zawiadomił organu o zmianach, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, w szczególności o stanie zatrudnienia w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Z powyższych względów Dyrektor nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącego, iż okoliczność posłużenia się przy wykonywaniu usług pracą syna nie powinna skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, lecz utratą 20% zniżki z tytułu wieku. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, wobec ustalonego stanu faktycznego (niekwestionowanego przez stronę) nie można stwierdzić, że wykonane przez podatnika czynności, udokumentowane umowami, fakturami miały charakter sporadyczny, incydentalny i dlatego nie należało ich traktować jako dochodów z działalności gospodarczej. Częstotliwość sprzedaży soli dla Firmy P. świadczy o tym, iż Skarżący dokonywał transakcji w sposób zorganizowany i ciągły. W skardze do sądu administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując w całości postawione w odwołaniu zarzuty. Ponownie zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez błędne ustalenie, że utracił warunki do opodatkowania w formie karty podatkowej. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, iż nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Dyrektora Izby Skarbowej. Jednak nadal nie podziela stanowiska, że w sprawie zachodziła konieczność stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymiarowej w sprawie karty podatkowej. Skarżący przyznał, że wprawdzie błędnie zakwalifikował usługi nadzoru oraz prace za wykonanie dokumentacji do działalności gospodarczej objętej opodatkowaniem w formie karty podatkowej, jednak fakt ten, jego zdaniem, nie powinien skutkować utratą prawa do tej formy opodatkowania. Według Skarżącego wykonanie w całym 2007r. tylko dwóch czynności niemieszczących się w pojęciu robót budowlanych nie świadczy, że były one dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto wyjaśnił, że działania jednorazowe, incydentalne nie mają charakteru działalności gospodarczej. Ponownie podkreślił, że prowadzona w 2007r. działalność w zakresie handlu stanowiła nieznaczną wartość do wielkości sprzedaży. Jego zdaniem organy niesłusznie stwierdziły, że przy wykonywaniu działalności gospodarczej zatrudniał syna G. B., albowiem Skarżący nie zatrudniał syna jako pracownika. Przyznał, że syn pomagał mu przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz ta okoliczność nie powinna skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, a jedynie utratą prawa do zastosowania 20% obniżki stawki karty podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w sprawie dotyczył oceny niekwestionowanych przez Skarżącego okoliczności faktycznych, w ramach których organ ustalił, że Skarżący wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia [...] dla Z. I. W. W. we W. za usługę nadzoru inwestorskiego przy realizacji budowy kanalizacji Kawęczy, oraz dokonywał sprzedaży (9 faktur) soli NaCl przeciw odkładaniu się kamienia na rzecz firmy P. J. P., bez jej dozowania. Działalność gospodarcza w powyższym zakresie nie mieściła się w wymienionych, w złożonej przez Skarżącego deklaracji PIT-16, czynnościach podlegających opodatkowaniu w formie karty podatkowej, ustalonych decyzją z [...]. Odnosząc się do powyższych ustaleń faktycznych, co do których w skardze do sądu, Skarżący wprawdzie wskazał, że ich nie kwestionuje, tym niemniej polemizował z niektórymi ustaleniami organów, należy podkreślić, że w tym zakresie organy przeprowadziły obszerne postępowanie dowodowe, zgodne z zasadami ogólnymi obowiązującymi w tym zakresie. Analizując przedmiot objęty fakturą z [...], przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że usługa obejmowała pełnienie przez Skarżącego funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego podczas realizacji inwestycji w postaci budowy kanalizacji sanitarnej O. - K. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie wynika z zebranego materiału dowodowego, by osobiście wykonywał on roboty budowlane w ramach tej inwestycji. Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez inwestora, Urząd Gminy w O. wynika, że wykonawcą robót była firma "P." z siedzibą w T. Z analizy umowy z dnia [...] będącej podstawą do wystawienia przedmiotowej faktury wynika, że Skarżący pełnił wyłącznie funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego; taki udział w inwestycji potwierdzają też wpisy w dzienniku budowy. Zasadnie organ przeanalizował przepisy ustawy Prawo budowlane, która w art. 25 precyzuje obowiązki inspektora nadzoru. Dla potwierdzenia zakresu wykonywanej działalności organ przesłuchał w charakterze świadka W. W., który wyjaśnił, że Skarżący pełnił funkcję inspektora nadzoru z uwagi na posiadane kwalifikacje i formalne uprawnienia w tym zakresie. Powyższe dowody, nie podważone prze Skarżącego, pozwalały organowi na przyjęcie ustalenia, że w zakresie działalności udokumentowanej przedmiotową fakturą, pełnił on wyłącznie czynności inspektora nadzoru inwestorskiego. Zgodnie z art. 23 ust 1 pkt 1 ustawy, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, zwanej dalej "tabelą", w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do tej ustawy, przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli. W poz. 75 załącznika nr 4 zawarto charakterystykę działalności usługowej i wytwórczo-usługowej w zakresie robót budowlanych instalacyjnych związanych z zakładaniem instalacji: grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, wodno-kanalizacyjnych, gazowych, elektrycznych i osprzętu elektrycznego. Polega ona na wykonywaniu, naprawie i konserwacji wszelkiego rodzaju wewnętrznych i zewnętrznych instalacji oraz urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, klimatyzacyjnych, gazowych, w tym również przemysłowych i specjalnych. Czyszczenie instalacji i zabezpieczenie jej przed korozją itp. Niewątpliwie czynności nadzoru inwestycyjnego nie są objęte zakresem przedmiotowym karty podatkowej, co nakładało na Skarżącego obowiązek określony w art. 36 ust 7 ustawy, zgodnie z którym był on zobowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Jednocześnie niewykonanie tego obowiązku skutkuje wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Kolejną nieprawidłowością prowadzonej działalności opartej na zryczałtowanej formie opodatkowania była działalność Skarżącego w zakresie sprzedaży tabletek solnych NaCl przeciw odkładaniu się kamienia, bez ich dozowania. Należy podkreślić, że organ ustalił, iż przedmiotowe faktury dokumentują wyłącznie sprzedaż tego towaru, bez jego dozowania. Okoliczność tę organy ustaliły w oparciu o zeznania nabywcy, J. P., oraz pracownika firmy P., A. D. Obaj świadkowie zgodnie zeznali, że Skarżący w 2007r, jak i do chwili przesłuchania, dostarczał sól w tych samych ilościach ( [...] szt worków po [....] kg); po rozładowaniu towaru odjeżdżał pozostawiając fakturę. Świadkowie przyznali, że zapis na fakturach wystawionych przez Skarżącego dotyczący przedmiotu jako "dozowanie NaCl przeciw gromadzeniu się kamienia", został zakwestionowany jako niezgodny ze stanem faktycznym. Z uwagi jednak na odmowę skorygowania spornego zapisu, firma P. zmieniła dostawcę. Ocena organów wskazanych dowodów, jako odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń, nie budzi, zdaniem Sądu, wątpliwości. Świadkowie, jako osoby obce nie miały żadnego interesu w składaniu fałszywych zeznań; Skarżący nie stawiał zresztą tym zeznaniom takich zarzutów. Wskazany wyżej przebieg wykonywanych czynności, uzasadniał zakwalifikowanie działalności, jako sprzedaży towaru w stanie nieprzetworzonym, nie w związku z realizacją konkretnej usługi, ale jako samoistnej czynności. Zgodnie z art. 25 ust 1 pkt 2 ustawy podatnicy prowadzący działalność o której mowa w art. 23 ustawy, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli we wniosku zgłoszą prowadzenie działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli, co oznacza, że opodatkowanie w tej formie nie może być realizowane w przypadku równoczesnego wykonywania działalności wymienionej w różnych częściach tabeli. Skoro więc Skarżący wnioskując o kartę podatkową we wniosku określił swoją działalność jako usługi w zakresie robót budowlanych instalacyjnych związanych z zakładaniem instalacji grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, wodnokanalizacyjnych, gazowych, elektrycznych i osprzętu elektrycznego – dla ludności, to nie mógł realizować równocześnie działalności handlowej nawet detalicznej, ponieważ wymieniona jest ona w innej części tabeli (na marginesie należy wskazać, że ta ostatnia działalność ma znacznie wyższą stawkę podatku w formie karty podatkowej). Okoliczność faktyczna dotycząca sprzedaży soli bez dozowania, niezależnie od stanowiska, co do faktury za nadzór inwestorski, stanowi samodzielną podstawę do pozbawienia działalności Skarżącego możliwości korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej za 2007r. Niezależnie od przedstawionych wyżej przesłanek uzasadniających, przy braku zawiadomienia, zgodnie z art. 36 ust 7 ustawy, wydanie decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej, kwestią sporną pozostawała okoliczność zatrudnienia w działalności syna Skarżącego. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i skardze do sądu podkreślał, że nie zatrudniał syna w charakterze pracownika, jednakże przyznał, że syn pomagał mu w prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącego taka sytuacja uzasadniała co najwyżej utratę zastosowania 20% obniżki stawki karty podatkowej, a nie prawa do opodatkowania w tej formie. Odnosząc się do takich zarzutów należy wskazać, że zgodnie z powołanym przez organy art. 27 ust 1 pkt 1 ustawy, określone w części I tabeli stawki karty podatkowej obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia 1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia i są osobami, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów orzeczono co najmniej lekki stopień niepełnosprawności, jeżeli przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust 1 pkt 1 ustawy, z wyjątkiem prowadzenia parkingów, nie zatrudniają pracowników, w tym również osób określonych w art. 25 ust 6 pkt 2 lit a ustawy, nie licząc małżonka. Przy naruszeniu powyższych zasad, przepisy nie dają podstaw do odstąpienia jedynie od 20% obniżenia stawki, lecz stanowią jedną zasadę określoną w art. 36 ustawy dotyczącą obowiązku informowania o zmianach właściwego naczelnika urzędu skarbowego pod rygorem zastosowania art. 40 ust 1 ustawy tj wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji, o której mowa w art. 30 ust 1 ustawy. Powyższe ustalenia faktyczne dokonane przez organy (w znacznym zakresie niekwestionowane przez Skarżącego), skutkowały prawidłowym zastosowaniem prawa materialnego. Jednocześnie nie zasługuje na uznanie argument Skarżącego, że czynności dotyczące usług nadzoru czy sprzedaży soli bez jej dozowania, jako wykonane jednostkowo nie powinny pozbawiać go opodatkowania w formie karty podatkowej za cały rok w sytuacji, gdy stanowiły one jedynie znikomy procent tej działalności. Jak słusznie wskazały to organy nie można przedmiotowym czynnościom przypisać innego charakteru, niż dokonania ich w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dowodzą tego jednoznacznie okoliczności faktyczne, treść wystawionych faktur (w odniesieniu do sprzedaży soli zarzut braku powtarzalności jest szczególnie nieuzasadniony). W istocie Skarżący domaga się pominięcia ustaleń, które dotyczą sprzedaży będącej znikomym procentem w ogólnym przychodzie działalności. Obowiązujące przepisy nie dają organom podstaw prawnych do uwzględniania takiej okoliczności. Mając na uwadze powyższe wywody Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a