I OZ 821/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt IV SO/Gl 17/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie z wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt IV SO/Gl 17/11 odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie z wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skargą w niniejszej sprawie L.B. objął pismo Komendanta Miejskiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] będące odpowiedzią na skargę L.B. w sprawie nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Policję. Należy wskazać, że czynności – niezależnie od formy – podejmowane w trybie przepisów k.p.a. odnoszących się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie podlegają więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie L.B. wskazał, że bezzasadność skargi powinna być orzeczona postanowieniem WSA w Warszawie, co nie nastąpiło. Wobec tego odmowa przyznania prawa pomocy zaskarżonym postanowieniem jest, wg art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., bezprawna i bezzasadna. Skarżący wskazał ponadto na swoją trudną sytuację materialną i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Wskazać należy, iż pomoc prawna jest możliwa w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek uregulowanych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), przy jednoczesnym niezaistnieniu przesłanki negatywnej ujętej w art. 247 p.p.s.a. tj. oczywistej bezzasadności skargi powodującej niemożność przyznania prawa pomocy, z którą mamy do czynienia wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi, w szczególności, gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia (art. 58 § 1 p.p.s.a.). Czynności (niezależnie od formy) podejmowane w trybie przepisów k.p.a. odnoszących się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie podlegają one zatem kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Skargą L. B. objął pismo Komendanta Miejskiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] będące odpowiedzią na skargę L.B. w sprawie nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Policję. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w niniejszej sprawie powyższe pismo, jako nie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, powoduje, iż zachodzi oczywista bezzasadność skargi, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, zasadnie zastosował przepis art. 247 p.p.s.a. i odmówił przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.