II SAB/Go 32/11

Dnia 22 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant referent-stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 roku sprawy ze skargi W.K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do udostępnienia W.K. informacji publicznej w zakresie objętym wnioskami skarżącego z dnia [...] roku oraz z dnia [...] roku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, II. zasądza od Burmistrza na rzecz W.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. ( data wpływu do organu ) W.K. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy o udzielenie odpowiedzi na zawarte w trzynastu punktach pytania dotyczące montażu kotła gazowego i instalacji grzewczej w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Pytania dotyczyły w szczególności tego, kto zlecił i wykonał montaż kotła, kto podejmował decyzję w tym zakresie, na podstawie jakich dokumentów, kto odebrał te roboty, do kogo należy zainstalowany kocioł, jak również innych szczegółowych kwestii z tym związanych. Jednocześnie wniósł o nadesłanie kserokopii wszystkich dokumentów związanych z tą sprawą. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] pracownik Urzędu Miejskiego, działając z upoważnienia Burmistrza, odniósł się do kwestii poruszonych w piśmie W.K. z dnia [...] lipca 2010 r., nie udzielając jednakże odpowiedzi na poszczególne zawarte tam pytania. Pismo zawierało nadto wskazanie, że zgodnie z wolą właścicieli zarząd nieruchomością został przekazany Spółdzielni Mieszkaniowej, w związku z czym wszelkie zapytania odnośnie infrastruktury budynku mieszkalnego przy ul. [...] należy kierować właśnie tam. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. W.K. poszerzył zakres żądanej informacji o dwa kolejne pytania oraz ponowił wniosek o nadesłanie kserokopii dokumentów związanych z pytaniami zadanymi w powyższych pismach. Nie będąc usatysfakcjonowanym z udzielanych przez Urząd Miejski informacji, W.K. dążył do uzyskania żądanych kserokopii dokumentów, występując z kolejnymi pismami do Burmistrza, do Rady Miejskiej oraz wnosząc do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na działania podejmowane w sprawie przez Radę Miejską. W.K. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wniósł za pośrednictwem Urzędu Miejskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o wydanie dokumentów wskazanych w swoich wcześniejszych pismach wskazując, że sprawa jak dotąd nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podniósł, że w toku rozpatrywania wniosków skarżącego udzielano mu niezbędnych wyjaśnień, na wszystkie pisma kierowane do Urzędu Miejskiego i Rady Miejskiej otrzymywał on odpowiedzi, nadto zarówno Urząd jak i Rada podczas prowadzonego postępowania działały zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( art. 149 p.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna. Żądania skarżącego zawarte w pismach z dnia [...] lipca 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r. należało zakwalifikować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), dalej w skrócie "u.d.i.p.". Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 nie jest to katalog zamknięty. Udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5c u.d.i.p.). Działalność jednostek samorządu terytorialnego może być przedmiotem informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (l. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2008, s. 15). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Z bezczynnością organu w sytuacji określonej przepisami omawianej ustawy mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Innymi słowy, bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie, pozostaje w zwłoce i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z akt administracyjnych sprawy, w szczególności z pisma Urzędu Miejskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oraz z aktu notarialnego Rep. [...] z [...] listopada 1993 r. wynika, że zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym nieruchomość przy ul. [...] stanowiła w przeszłości własność Gminy (obecnie lokal nr 49 w tym budynku stanowi własność skarżącego). W konsekwencji Burmistrz jako organ władzy publicznej jest na mocy art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym zarządu i gospodarowania tą nieruchomością w czasie, gdy stanowiła ona własność Gminy. Pismo Urzędu Miejskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], podobnie jak pozostałe pisma kierowane do skarżącego należy ocenić jako próbę udostępnienia żądanej informacji publicznej, jednakże na tyle nieudaną, że uwzględnienie skargi należy uznać za zasadne. Pismo to odnosi się częściowo do pytań zadanych przez skarżącego we wniosku z [...] lipca 2010 r., jednakże nie obejmuje wszystkich poruszonych tam kwestii, a co ważniejsze jednak, skarżący wnosił o udostępnienie kopii dokumentów związanych ze sprawą, jednakże ich nie otrzymał. Treść pisma Urzędu Miejskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., z uwagi na wskazane tam okoliczności faktyczne dotyczące sprawy, pozwala jednak na wysnucie wniosku, że zostało ono sporządzone w oparciu o znajdujące się w posiadaniu organu pewne dokumenty źródłowe. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] lipca 2010 r. należało mu zatem udostępnić kopie tych dokumentów. Nie można uznać za wystarczające odesłania skarżącego do Spółdzielni Mieszkaniowej, która jako podmiot sprawujący zarząd nieruchomością ma posiadać związane z tym dokumenty. Po pierwsze dlatego, iż jak już wyżej wskazano, Burmistrz jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym zarządu i gospodarowania nieruchomością w czasie, gdy stanowiła ona własność Gminy i nie może zwolnić się z tego obowiązku poprzez odesłanie osoby wnioskującej o udostępnienie informacji do innego podmiotu. Po drugie natomiast, skarżący kwestionuje legitymację Spółdzielni Mieszkaniowej do sprawowania zarządu wspólnotą mieszkaniową przy ul. [...], powołując się na wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] maja 2000 r., [...], uchylający uchwałę wspólnoty mieszkaniowej w tym przedmiocie. Jeżeli natomiast Gmina nie dysponuje żadnymi dokumentami związanymi z zarządem i gospodarowaniem omawianą nieruchomością, powinna wyraźnie stwierdzić, iż nie dysponuje objętą żądaniem informacją publiczną, zamiast jedynie odsyłać skarżącego do innego podmiotu. Udostępniając skarżącemu objętą żądaniem informację publiczną Burmistrz powinien nadto rozważyć możliwość pewnego usystematyzowania swojej odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r., przykładowo choćby poprzez ponumerowanie odpowiedzi na poszczególne pytania zawarte w tym piśmie. Nie tylko ułatwi to wnioskodawcy zapoznanie się z odpowiedzią, umożliwi również organowi precyzyjne wskazanie, w zakresie których pytań jest w stanie udostępnić żądaną informację publiczną, a których nie, przykładowo z uwagi na jej nieposiadanie. Kwestię, czy objęta żądaniem informacja publiczna stanowi informację prostą, czy też informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., należy pozostawić do rozstrzygnięcia organowi. Na marginesie, z uwagi na wyraźnie polemiczny charakter niektórych pism kierowanych przez W.K. do organu (np. pismo skarżącego z dnia [...] września 2010 r.), należy zwrócić uwagę skarżącemu, że procedura udostępnienia informacji publicznej nie służy do prowadzenia z organem sporów i polemik na temat objętych wnioskiem okoliczności faktycznych. W ramach udostępniania informacji publicznej dysponujący nimi podmiot nie ma również obowiązku informowania o treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które zostały należycie ogłoszone i weszły w życie, zasady dostępu do nich zostały bowiem uregulowane odrębnie w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 95 ze zm.), nie ma także obowiązku dokonywania wykładni przepisów zawartych w powyższych aktach prawnych, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2009 r., II SAB/Wa 50/09; wyrok WSA w Łodzi w wyroku z dnia 2 września 2009 r., II SAB/Łd 48/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie zaistniał wprawdzie stan bezczynności Burmistrza w opisanym wyżej zakresie, jednak nie miał on zdaniem Sądu charakteru rażącego naruszenia prawa, przede wszystkim z uwagi na podejmowane przez organ próby udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej poprzez udzielanie mu częściowych odpowiedzi na zadawane pytania. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i formie zgodnej z wnioskiem. Skarżący żądał udostępnienia informacji publicznej również w formie kserokopii dokumentów. Żądanie to przez organ nie zostało spełnione. Z tego też względu Sąd zobowiązał Burmistrza do udostępnienia żądanej informacji publicznej zarówno poprzez udzielenie możliwie wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania, jak i wydanie kserokopii związanych z tą sprawą dokumentów, jednak nie dopatrzył się podstaw do wymierzenia Burmistrzowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a.