II SO/Gd 8/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Bałtyckiego Instytutu Psychologii z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie udzielenie informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Bałtyckiego Instytutu Psychologii grzywnę w wysokości 800(osiemset) złotych; 2. oddalić skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądzić od Bałtyckiego Instytutu Psychologii na rzecz wnioskodawcy A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskodawca Spółka "A" w W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej jako P.p.s.a - Dyrektorowi [...] Instytutu [...] w G. za nieprzekazanie Sądowi w terminie jego skargi na bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej doręczonej w dniu 6 maja 2011r. oraz wniósł o nakazanie przez Sąd kierownikowi jednostki, aby udostępnił informację publiczną, jak we wniosku. Dodatkowo wniósł, aby Sąd ukarał kierownika jednostki zgodnie z treścią art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że w dniu 4 maja 2010r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W ustawowym czternastodniowym terminie organ nie udzielił informacji. Odpowiedź organu nie jest ani udostępnieniem informacji publicznej, nie jest też odmową udzielenia informacji w formie decyzji administracyjnej. Do wniosku skarżący dołączył wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 4 maja 2010r., kopię skargi na bezczynność, dowód jej odbioru w dniu 6maja 2011r. Dyrektor [...] Instytutu [...] w G. [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z uwagi na jego bezzasadność. Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazano, że [...] Instytut [...] jest szkołą niepubliczną bez uprawnień szkoły publicznej, nie wykonuje zadań publicznych ani też zleconych, jak również nie dysponuje majątkiem publicznym. Prowadzenie szkół niepublicznych bez uprawnień szkoły publicznej nie spełnia kryteriów wykonywania zadań publicznych, gdyż te wynikają z przepisów prawa. Nie może więc być uznana za podmiot, o którym mowa w cyt. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do udzielenia informacji, o którą wystąpił skarżący. Wskazano nadto, że dowodem na bezpodstawność skargi jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydany w sprawie sygn. akt II SAB/ Lu 80/10, w którym Sąd stwierdził, że szkoła niepubliczna nie ma obowiązku udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl natomiast art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Oznacza to, że 30 – dniowy termin wskazany w art. 54 § 2 P.p.s.a. został na mocy przepisu szczególnego skrócony do 15 dni. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przytoczonych wyżej przepisów, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a). Z przepisu tego wynika, że ustawodawca nie określił dolnej granicy grzywny, pozostawiając tę kwestię ocenie sądu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania podkreślić należy, że skarga rozpatrywana jest w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, który jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi sądowi. W konsekwencji, wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma przede wszystkim charakter restrykcyjny, tym bardziej że organ w ogóle nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Z akt sprawy o sygn. II SO/Gd 8/11 wynika, że skarga na bezczynność z dnia 27 kwietnia 2011r. wpłynęła do organu w dniu 6 maja 2011r. Pomimo upływu 15 – dniowego terminu do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Dyrektor [...] Instytutu [...] w G. zaniechał całkowicie wykonania tego obowiązku. W tym stanie sprawy wniosek o wymierzenie Dyrektorowi [...] Instytutu [...] w G. kary grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a uznać należy za zasadny. Orzekając grzywnę Sąd z wziął pod uwagę okoliczność, że organ w ogóle nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, uwzględnił także szczególny przedmiot sprawy jakim jest udzielenie informacji publicznej. Odnosząc się do wyjaśnień Dyrektora [...] Instytutu [...] w G. stanowiących w istocie rozważania na temat zasadności skargi stwierdzić należy, że przesłanką wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s..a. jest sam fakt nie przekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na jego przyczyny. Nie jest rolą organu ocena merytoryczna zarzutów sformułowanych w skardze, badanie właściwości sądu administracyjnego czy też weryfikacja skargi pod względem spełnienia warunków formalnych. Jak to bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny z postanowieniu z dnia 1 czerwca 2010r. Sygn. akt II GZ 105/10 lex 643625 "O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd, a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego". Organ nie może zatem w zastępstwie uprawnionego do kontroli działalności administracji publicznej sądu administracyjnego sam dokonywać formalnej ani merytorycznej oceny skargi. Organ winien więc przekazać skargę do sądu administracyjnego w terminie wynikającym z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od tego czy skargę uznaję za dopuszczalną czy też nie, albowiem, to nie organ, lecz sąd ocenia przekazaną skargę pod względem formalnym, także w zakresie jej dopuszczalności. Jeżeli bowiem podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego uważa, że nie spełnia ona warunków formalnych bądź też nie zgadza się z argumentami w niej zawartymi, to przekazując ją winien w odpowiedzi na skargę wnieść o jej odrzucenie bądź oddalenie. Podnoszone przez Dyrektora argumenty w żadnym razie nie zwalniały go od wykonania tego obowiązku. Ustalone tym samym w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 § 1 P.p.s.a. Przy określaniu wysokości grzywny Sąd miał na względzie całkowite zaniechanie przekazania dokumentów wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również szczególny przedmiot sprawy, jakim jest dostęp do informacji publicznej i wymierzył grzywnę w wysokości 800 zł. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając od Dyrektora [...] Instytutu [...] w G. na rzecz wnioskodawcy kwotę100 zł stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego. Sąd nie uwzględnił natomiast pozostałych żądań zawartych w skardze. Skarżący wniósł również o to, aby Sąd nakazał kierownikowi jednostki udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 55 § 2 P.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi zastrzeżeń. Upoważnienie zawarte w cyt. przepisie winno być przez sąd traktowane jako wyjątkowe, przy czym w rozpoznawanej sprawie przepis nie ma zastosowania, albowiem dotyczy stanu faktycznego, w którym skarga nie została przekazana mimo wymierzenia grzywny. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż grzywna została wymierzona dopiero niniejszym postanowieniem. Natomiast powołany przepis art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Z treści tego przepisu wynika, że nieudostępnienie informacji publicznej zostało zakwalifikowane do czynów podlegających odpowiedzialności karnej. Ustalenie odpowiedzialności karnej, co jest oczywistym, nie należy do właściwości sądów administracyjnych.