II SA/Go 554/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi F.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F.G. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. Spółka Cywilna M J.B., J.W. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania warsztatu samochodowego na budynek usługowy (suszenie i konfekcjonowanie słonecznika) z częścią socjalno-biurową, zlokalizowanego w [...] na działce o nr ewid. [...]". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] Burmistrz nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wnioskodawca raport przedłożył 27 października 2009 r. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak [...] Burmistrz po uzyskaniu pozytywnych uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania strony – F.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (k. 72 akt adm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż organ nie przeprowadził oceny oddziaływania na środowisko wynikającej z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), nie odniósł się do treści raportu, nie ocenił tego dowodu. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie miało możliwości oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż organ pierwszoinstancyjny przesyłając akta sprawy takiego raportu nie załączył. Ponadto organ odwoławczy wskazał inne uchybienia proceduralne. W toku prowadzonego ponownie postępowania pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o zmianę zakresu wniosku poprzez określenie jego przedmiotu jako "montaż instalacji do suszenia i konfekcjonowania słonecznika w budynku magazynowo-składowym z częścią socjalną w [...], na działce o nr ewid. [...]" (pismo z [...] października 2010 r.). Jednocześnie przedłożono nowy raport oddziaływania na środowisko raport wraz z korektami wynikającymi z przebiegu dotychczasowego postępowania, w tym z uzgodnień właściwych organów. Ze względu na zmianę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, Burmistrz przeprowadził ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie, uzyskując również uzgodnienia właściwych organów opiniujących. W toku postępowania F.G. wielokrotnie wnosił na piśmie szczegółowe zastrzeżenia i uwagi co do jego przebiegu, dokonywanych czynności i ustaleń. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] Burmistrz, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 52 b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na montażu instalacji do suszenia i konfekcjonowania słonecznika w budynku magazynowo-składowym z częścią socjalną w [...], na działce o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała, by eksploatacja instalacji mogła spowodować przekroczenie określonych norm dotyczących ochrony środowiska. W zakresie gospodarki wodno-ściekowej przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska. Ścieki bytowe powstające na etapie użytkowania, odprowadzane będą do istniejącej kanalizacji miejskiej. Wody opadowe i roztopowe wprowadzane będą powierzchniowo w grunt. Przedsięwzięcie nie będzie źródłem powstawania ścieków technologicznych. Także emisja zanieczyszczeń nie będzie przekraczała dopuszczalnych norm, pod warunkiem zastosowania rozwiązań technicznych wskazanych w niniejszej decyzji. Użytkowanie przedsięwzięcia związane będzie również z emisją hałasu, przede wszystkim z wentylatora wyciągowego. Przeprowadzona w tym zakresie analiza oddziaływania nie wykazała wykroczeń dopuszczalnych norm hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Dotrzymanie standardów jakości środowiska możliwe będzie pod warunkiem zastosowania tłumika na wentylatorze. Ponadto instalacja będzie użytkowana wyłącznie w porze dziennej. Najbliżej położonym obszarem Europejskiej Sieci Ekologicznej są "[...]" (ok. 0,5 km). Jednakże inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na takie obszary, a także inne formy ochrony przyrody. Ponadto na etapie eksploatacji inwestycji zobowiązano wnioskodawcę do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie badania poziomu hałasu podczas pracy instalacji, która pozwoli na kontrolę, czy przyjęto właściwe rozwiązania projektowe i czy zastosowano właściwe urządzenia chroniące środowisko, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości - na zapobieganie negatywnym skutkom. W ocenie organu realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w obowiązujących przepisach, jeśli spełnione zostaną warunki określone w niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł F.G. zarzucając: – zrealizowanie inwestycji w warunkach samowoli budowlanej; – wykraczanie prowadzonej działalności poza granice obszaru lokalizacji poprzez emisje hałasu i odoru - spalin itd. o charakterze stałym od rana do późnych godzin wieczornych; – mijanie się z prawdą, poprzez określenie w decyzji możliwości wyeliminowania uciążliwości związanych z emisją odoru; – ogłaszanie przetargu na działkę znajdującą się blisko od omawianej, z zaznaczeniem zakazu prowadzenia działalności uciążliwej, a jednocześnie wyrażanie zgody na umieszczanie takiej działalności obok; – zawarcie w decyzji zapisów w znacznym stopniu nieprawdziwych, a dotyczących zamontowania komina do odprowadzania spalin na dachu, a wyrzutni do odprowadzania ciepłego powietrza (odoru) na ścianie bocznej i połączonej z piecem - maszyną do prażenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], działając na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 2 pkt 1 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Burmistrz zgromadził w toku postępowania wymagane dokumenty i informacje, przeprowadził oględziny z udziałem stron wyjaśniającą sytuację faktyczną dotyczącą inwestycji. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo został przedstawiony stan faktyczny sprawy z zaznaczeniem, jakie okoliczności uznano za udowodnione, a jakim odmówiono wiarygodności. Ponadto w sposób szczegółowy odniesiono się do składanych w toku postępowania wniosków i zastrzeżeń stron postępowania uzasadniając swoje stanowisko. Organ dokonał oceny oddziaływania przedsięwzięcia w fazie realizacji i eksploatacji. Kolegium nie dopatrzyło się w postępowaniu organu naruszenia prawa w zakresie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż pozostają one bez wpływu na zgodność z przepisami prawa mającymi zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a ponadto były już przedmiotem postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył F.G. nie zgadzając się ze stanowiskiem organu przedstawionym w zaskarżonej decyzji. Podtrzymując dotychczasowe zarzuty skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem jego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego uwzględnienia interesu prawnego skarżącego, Kolegium podniosło, że F.G. jako strona postępowania brał czynny udział w każdym stadium postępowania, ponadto był informowany o każdym działaniu organów administracji publicznej. Natomiast wszystkie składane przez skarżącego wnioski i żądania były przez organy rozpatrywane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na montażu instalacji do suszenia i konfekcjonowania słonecznika w budynku magazynowo-składowym z częścią socjalną w [...], na działce o nr ewid. [...]. Decyzje te zostały wydane w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z późn.zm.), przywoływana dalej także jako: "ustawa u.i.o.ś". W postępowaniu tym organy zobowiązane były także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Podkreślić należy, iż w myśl art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Powyższe rodzi taki skutek, że wydanie decyzji przez każdy z organów administracji publicznej musi być poprzedzone samodzielnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa. Sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne rozpatrzenie okoliczności sprawy. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2473/05, Lex nr 196286 oraz z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1954/05, Lex nr 21215). W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy, wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a. oraz przepisów art. 7 i art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 K.p.a. nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, lecz ograniczył się do lakonicznej oceny zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji oraz ogólnikowego i "zbiorczego" odniesienia się do zarzutów odwołania. Należy zwrócić uwagę, iż integralnym elementem wydanej przez organ administracji publicznej decyzji jest również jej uzasadnienie, o czym stanowi wprost art. 107 § 1 K.p.a. Kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja administracyjna jako całość, a więc łącznie z jej uzasadnieniem. Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji zostały zawarte w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Z kolei art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przepis art. 7 K.p.a. stanowi natomiast, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. We wskazanym artykule przewidziano zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Stwierdzić należy, iż zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 K.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość wydanego postanowienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2351/05, Lex nr 196302). Podkreślenia wymaga, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a tym samym ułatwić ocenę, czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Przenosząc powyższe wymogi określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do kluczowych kwestii stanowiących o istocie rozpoznawanej sprawy administracyjnej a niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. W kontekście ww. zasad procedury administracyjnej organ odwoławczy winien był ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, bądź ewentualnie uzupełnić, w oparciu o normę art. 136 K.p.a., materiał dowodowy w sprawie. Rolą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym postępowaniu nie było jedynie przytoczenie treści przepisów prawa i ocena postępowania pierwszoinstancyjnego, ale również prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz przedstawienie własnej oceny prawnej rozpoznawanej sprawy, a dodatkowo odniesienie się do kwestii określonych w art. 85 ust. 2 ustawy u.i.o.ś. oraz zarzutów odwołania istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze poza wskazaniem przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przytoczeniem treści przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko swoje rozstrzygnięcie w sprawie ograniczyło tylko do kilku zdań stwierdzających, iż organ I instancji przedmiotowe postępowanie przeprowadził w sposób prawidłowy. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odniesiono się szczegółowo do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy nie dokonał jakiejkolwiek analizy konkretnych warunków i okoliczności istotnych dla przeprowadzanej oceny oddziaływania konkretnego i zindywidualizowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nie dokonał również w zasadzie oceny dowodów, ani też w jakimkolwiek zakresie weryfikacji przyjętych przez organ pierwszej instancji ustaleń i szczegółowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Takie działanie organu odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego i skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, celem zapewnienia tej ogólnej zasady postępowania. Podkreślić bowiem przyjdzie, iż treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia sądowi ocenę kryteriów jakimi kierował się organ drugiej instancji utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zważyć przyjdzie, iż z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji administracyjnej i poprzedzającego ją postępowania, także ze względu na konieczność zagwarantowania zasady przezorności w postępowaniach dotyczących ochrony środowiska przed ewentualnymi zagrożeniami, konieczne jest zapewnienie przez obydwa organy administracji publicznej realizacji zasad praworządności i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wnioskodawcy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien objąć oceną i rozstrzygnięciem te kwestie, które zostały dotychczas pominięte, co w efekcie sprawiło, że stan faktyczny sprawy nie był należycie ustalony i uniemożliwił dokonanie pełnej sądowej oceny zgodności decyzji z prawem materialnym. Nadto organ winien uzasadnić decyzję administracyjna zgodnie ze wskazanymi przepisami. W związku z powyższymi uchybieniami natury proceduralnej oraz faktem, że sprawa wraca do stadium postępowania przed organem odwoławczym, i podlegać będzie ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu, odnoszenie się do podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania oraz w odwołaniu zarzutów pozostałych byłoby przedwczesne i nieuprawnione. Sąd administracyjny nie posiada bowiem kompetencji do zastąpienia organu administracji publicznej w załatwieniu indywidualnej sprawy administracyjnej, kontroluje jedynie zgodność z prawem decyzji wydanej w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej, zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 300 (trzysta) złotych, na którą złożyła się kwota wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz 100 zł tytułem kosztów dojazdu skarżącego na rozprawę do Sądu. .