III SA/Gl 846/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia NSA Henryk Wach, Protokolant Starszy referent Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług Spółki z o.o. "A" w K. za [...] 2002 r. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w deklaracji VAT-7 za [...] 2002 r. skarżąca spółka wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Decyzją z [...] r., wskazaną tu powyżej z numeru, organ pierwszej instancji określił wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Ustalił przy tym w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w spółce, że nie było żadnych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku za [...] 2002 r., stwierdzono jedynie przeniesienie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł z deklaracji z [...] 2002 r. Tymczasem, odrębną decyzją z [...] 2008 r. nr [...] , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. w inny sposób, niż deklarowała to sama spółka. W decyzji tej kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc została sprowadzona do 0 zł. W związku z tym konieczna była korekta zobowiązania w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. Korekty tej organ pierwszej instancji dokonał z powołaniem się na art. 21 § 3, art. 143, art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535) i art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W skardze na decyzję odwoławczą Dyrektora Izby Skarbowej w K. Spółka "A" wniosła o uchylenie w całości tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz o rozpatrzenie tej skargi po rozstrzygnięciu skargi w zakresie podatku dochodowego, wychodząc z założenia, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2002. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: a) art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskutek braku spełnienia się kumulatywnego określonych w nim przesłanek, to jest - braku związku pomiędzy powiązaniem podmiotów, a narzuceniem nierynkowych cen jednemu z nich przez drugi oraz braku podstaw do stwierdzenia, że Spółka miała możliwość uzyskania przychodu i dochodu jakiego należałoby oczekiwać, a jaki wyliczył organ podatkowy; b) § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1997 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonywanych przez tych podatników (Dz. U. Nr 128, póz. 833 ze zm.) poprzez pominięcie metody wyliczenia ceny jaką stosował podatnik i którą opisano w dokumentacji podatkowej; c) § 8 tego samego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1997 r. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przyjętych przez podatnika funkcji podmiotów i ich strategii oraz uznanie, że nie wpłynęły one na ceny stosowane pomiędzy podmiotami powiązanymi; d) § 18 tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie kompensat korzyści (Spółka otrzymywała od swoich kooperantów zarówno powiązanych jak i niepowiązanych surowiec powierzony do usługowego przerobu i po wykonaniu przerobu rozliczała się z kooperantami); e) art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności: - oparcie zaskarżonej decyzji na założeniu, że Spółka nie okazała dokumentów, które potwierdzają, iż posiadała powierzony surowiec od "B" J. S. oraz, że sporny stop był wykonany ze składników czystych własnych i wiórów dostarczonych przez "C" w ramach produkcji, a nie usługi przetopu, - stwierdzenie przez organ odwoławczy, że sporny stop został wyprodukowany z własnego surowca podatnika, który został zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, - nieprzeprowadzenie rzetelnej analizy faktury nr [...] z [...] 2002 r. i błędne i ustalenie, że sporny stop nie był ujęty w tej fakturze; f) art. 210 § 4 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodów przedstawionych przez podatnika i niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których dowodom przedstawionym przez podatnika organ odwoławczy odmówił wiarygodności, a w szczególności: - nie rozpatrzył zarzutu, zgodnie z którym Spółka wykonywała transakcje wobec podmiotu powiązanego i niepowiązanego na tych samych zasadach, - nie odniósł się do zarzutu, że Spółka nie miała realnej możliwości w jednym miesiącu osiągnąć tak dużego dodatkowego dochodu (organ nie rozpatrzył dowodu w postaci zestawienia marż porównywalnych firm konkurencyjnych), - nie uwzględnił jako dowodu faktur potwierdzających przekazanie surowca do przetopu oraz protokołów przekazania surowców od "B" J. Ś. do Spółki na przerób spornego stopu, - nie uwzględnił części zeznań świadków z [...] 2008 r. w osobach S. E. i M.C., którzy potwierdzili, że sporny stop był rozliczony jako usługa, - nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji wpływu pozostałych przychodów operacyjnych na rozliczenie; g) art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę powołania biegłych, mimo że organ doszedł do ustaleń niezgodnych z zasadami logicznego rozumowania oraz sprzecznych z przedstawionym przez Spółkę materiałem dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i udzielił odpowiedzi na zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko; Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określająca zobowiązanie Spółki "A" w K. za [...] 2002 r. jest bezpośrednią konsekwencją decyzji tego organu w przedmiocie podatku od towarów i usług tej spółki za [...] 2002 r. W deklaracji za czerwiec skarżąca spółka uwzględniła kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z maja, a więc do uwzględnienia w rozliczeniu zobowiązania za czerwiec. Tymczasem decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w inny sposób, niż deklarowała to sama spółka. Zgodnie z art. 21 § 3a ustawy Ordynacja podatkowa wykazana w deklaracji VAT-7 z [...] 2002 r. kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie mogła już być elementem rozliczenia zobowiązania z [...] 2002 r. Zastąpiła ją kwota przyjęta przez organ podatkowy w ostatecznej decyzji dotyczącej zobowiązania z [...] 2002 r. Tym samym konieczne było wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. z uwzględnieniem elementów zobowiązania przyjętych w decyzji majowej. Dodać należy, że zobowiązanie to nie uległo przedawnienie zgodnie z art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa, jako zabezpieczone zastawem skarbowym (data ustanowienia zastawu [...] 2006 r. – strona 902 i następne akt administracyjnych). Zarzuty, jakie zgłosiła strona skarżąca w skardze odnoszą się do decyzji określającej jej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. i nie mogą być rozstrzygane w niniejszym postępowaniu. Przy braku zastrzeżeń organów podatkowych co do rozliczenia zobowiązania z czerwca należy stwierdzić, że zaskarżona tu decyzja jest zgodna z prawem. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).