II OZ 1131/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po 564/11 odmawiające dopuszczenia A. K. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi D. G. na uchwałę Rady Miasta Gniezna z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. D. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę Rady Miasta Gniezna z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej osiedla [...] w G., w części dotyczącej § 2 ust. 2 pkt 2 uchwały stanowiącego, iż dopuszcza się lokalizację jednego budynku wielorodzinnego na terenie 8MN - na działce nr [...]. Pismem z dnia 23 września 2011 r. A. K. wniósł o oddalenie skargi. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek A. K. jako właściciela działki nr [...] dopuszczono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizacje na w/w działce jednego budynku wielorodzinnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po 564/11, na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. odmówił dopuszczenia A. K. do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie, uregulowanym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z regulacji art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm.) – u.p.z.p., iż zatwierdzony w drodze uchwały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest więc określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Z konstrukcji art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą rady gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność tego planu. Zdaniem Sądu art. 33 § 2 p.p.s.a. nie daje zatem podstaw do dopuszczenia A. K. jako uczestnika postępowania w przedmiotowym postępowaniu sądowym ze skargi wniesionej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego. Podstawy takowej nie stanowi także art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, albowiem nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów k.p.a poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie i co za tym idzie A. K. nie mógł w takowym postępowaniu brać udziału. A. K. wnosząc o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym który swój interes prawny wyprowadza z faktu, iż ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego skarżonej uchwały Rady Miasta Gniezna z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] byłoby niekorzystne dla jego zamierzeń inwestycyjnych dotyczących działki nr [...], nie może zostać na płaszczyźnie samorządowych przepisów ustrojowych - ustawy o samorządzie gminnym, ani na gruncie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uczestnikiem postępowania w tej sprawie. W ocenie Sądu podmiot, który nie wniósł skargi do sądu we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym ze skargi na uchwałę stanowiąca akt prawa miejscowego i w przypadku kwestionowania zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje mu jedynie zwrócenie się do instytucji wskazanych w art. 8 p.p.s.a. Pismem z dnia 12 października 2011 r. A. K. złożył zażalenie do Naczelnego sądu Administracyjnego od powyższego postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2011 r. wnosząc o jego zmianę poprzez dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że wnioskodawca ma interes prawny w braniu udziału w każdym postępowaniu, które dotyczy jego nieruchomości, w szczególności dotyczącym ustaleń planu jej zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określona przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawami normującymi materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, w sprawie dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mamy do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, na co niewadliwie wskazywał Sąd pierwszej instancji. Postępowanie takie jest bowiem odrębnym postępowaniem, którego zakres reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Odrębność tego postępowania dotyczy nie tylko podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), z którą to skargą mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dlatego tez w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, iż art. 33 § 2 p.p.s.a. nie daje podstaw do dopuszczenia A. K. jako uczestnika postępowania w przedmiotowym postępowaniu sądowym ze skargi D. G. na uchwałę Rady Miasta Gniezno z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie ma zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis prawa miejscowego lub uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.