II OSK 2613/11

Dnia 10 stycznia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2011 roku, sygn. akt II SA/Ol 675/11 odrzucającego skargę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2011 roku, nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, iż z treści art. 76 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wynika, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może występować na prawach strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli uprzednio brał udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony poprzez skierowanie wystąpienia dotyczącego decyzji środowiskowej. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie wystąpienia, o którym mowa w cytowanym przepisie. W tej sytuacji nie posiada on legitymacji skargowej i z tego powodu nie mógł skutecznie wszcząć postępowania sądowoadministracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak było podstaw do odrzucenia skargi. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegające na przyjęciu, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może występować na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym jedynie w przypadku, gdy uprzednio brał udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionymi do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi został w art. 50 § 2 p.p.s.a. rozszerzony o inne podmioty, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie zaś z art. 76 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym (art. 76 ust. 2). Zatem przedmiotowe wystąpienie jest pierwszą czynnością jaka musi zostać podjęta przez wskazany organ w konkretnej sprawie jeszcze na etapie postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż aby Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzyskał uprawnienia analogiczne z uprawnieniami strony musi przede wszystkim skierować wystąpienie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (środowiskowego). Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie może więc wnieść skargi z pominięciem etapu postępowania administracyjnego, tj. jeżeli wcześniej nie skierował wystąpienia i nie "nabył" statusu analogicznego ze statusem strony postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt. II OSK 523/11). Za wystąpienie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie może być uznana skarga. Jej adresatem jest bowiem sąd administracyjny, natomiast adresatem wystąpienia jest właściwy organ wydający decyzję środowiskową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 523/11). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wniósł wystąpienia, o którym mowa w art. 76 ust. 1 cytowanej ustawy, w konsekwencji brak było po stronie organu uprawnienia do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę jako wniesioną przez podmiot nieuprawniony. Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.