II OSK 91/12

Dnia 3 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 października 2011 r. sygn. akt II SAB/Bk 40/11 w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta Białegostoku w przedmiocie uzgodnienia-koordynacji usytuowania projektowanej sieci cieplnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 40/11 oddalił skargę A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta Białegostoku. W motywach wyroku Sąd Wojewódzki powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu 6 czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta Białegostoku w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 4 kwietnia 2011 r. o uzgodnienie – koordynację usytuowania projektowanej sieci cieplnej w rejonie ulicy Lipowej, Waryńskiego, Częstochowskiej w Białymstoku. Skarżący działając w imieniu inwestora: Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Białymstoku Sp. z o.o. w Białymstoku (dalej: MPEC), wystąpił w dniu 4 kwietnia 2011 r. do Prezydenta Miasta Białegostoku z wnioskiem o uzgodnienie – koordynację usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu w rejonie ulic Lipowej, Waryńskiego i Częstochowskiej w Białymstoku, na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455), zw. dalej Rozporządzeniem. Prezydent Miasta Białegostoku pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. zwrócił powyższy wniosek uzasadniając, że został opracowany na nieaktualnym podkładzie mapowym i nie zawiera wymaganego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie powołując się na art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego organ zastrzegł, że w razie nieuzupełnienia wniosku o wskazane elementy w terminie 7 dni, zostanie on pozostawiony bez rozpoznania. W dniu 14 kwietnia 2011 r. A. F. złożył uzupełniony wniosek, wykonany na mapie z aktualnym podziałem działek w rejonie planowanej inwestycji, informując przy tym, że wszystkie dokumenty wpisane jako załączniki do wniosku zostały przedłożone i nie ma podstaw do stwierdzenia, że wniosek jest niekompletny. Jednocześnie wnioskodawca podniósł, że żądanie przez organ dołączenia do wniosku decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego jest nieuprawnione, gdyż planowana inwestycja jest przebudową istniejącej sieci. Pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta Białegostoku zwrócił wnioskodawcy złożony przez niego wniosek jako niekompletny, wskazując, że nie dołączono do niego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wymaganej na podstawie § 9 pkt 2 Rozporządzenia. Organ ponownie zastrzegł, że w przypadku nie dostarczenia przez wnioskodawcę wskazanej decyzji, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. W dniu 26 kwietnia 2011 r. A. F. wezwał Prezydenta Miasta Białegostoku, na podstawie art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., do usunięcia naruszenia prawa i zaopiniowania projektu lokalizacji sieci ciepłowniczej zgodnie ze złożonym wnioskiem o uzgodnienie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent Miasta Białegostoku pismem z 16 maja 2011 r. wyjaśnił, że przepisy Rozporządzenia nie przewidują dowolności wyboru składania dokumentów wyszczególnionych w § 9 pkt 2 tego Rozporządzenia, a Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej oceniając złożony wniosek oraz projekt postępował zgodnie z przepisami prawa. W dniu 6 czerwca 2011 r. A. F. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Białegostoku w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 4 kwietnia 2011 r. o uzgodnienie – koordynację usytuowania projektowanej sieci cieplnej w rejonie ulicy Lipowej, Waryńskiego, Częstochowskiej w Białymstoku, zarzucając organowi naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 3 ust. 6 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 9 ust. 6 i ust. 7 Rozporządzenia. W ocenie skarżącego organ błędnie przyjął, że projektowana sieć stanowi budowę lub przebudowę, a tym samym bezpodstawnie zażądał dołączenia do wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do skargi skarżący dołączył dwa pełnomocnictwa. Jedno udzielone przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w Białymstoku na rzecz mgr inż. K. O., reprezentującego Przedsiębiorstwo [...] Sp. o.o. w Białymstoku, do występowania do stosowych instytucji i urzędów uzgadniających, w celu umożliwienia wykonania dokumentacji na wymianę sieci cieplnej kanałowej pod ulicą Lipową w Białymstoku. Drugie pełnomocnictwo z 2 kwietnia 2011 r. udzielone przez mgr inż. K. O. na rzecz A. F., upoważniające do występowania do stosownych instytucji i urzędów uzgadniających, w celu umożliwienia wykonania dokumentacji na wymianę sieci cieplnej kanałowej pod ulica Lipową w Białymstoku. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 1 lipca 2011 r. wezwał skarżącego do nadesłania pisemnego oświadczenia, czy skarga złożona jest w imieniu własnym skarżącego, czy w imieniu innego podmiotu. W odpowiedzi na powyższe skarżący poinformował, że złożył skargę w imieniu własnym, jako autor projektu przedłożonego do uzgodnienia na posiedzeniu Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę uznając, iż skarżący nie posiada interesu prawnego koniecznego do jej wniesienia. Sąd podał, iż skutecznie może żądać wszczęcia postępowania administracyjnego tylko strona, a więc podmiot, który wykaże, że ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Brak przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania, co w konsekwencji nie powoduje stanu bezczynności organu, do którego skierowano żądanie. Legitymację skargową posiada strona postępowania, w ramach którego podjęty został zaskarżony akt lub czynność administracyjnoprawna, lub która skarży bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie. Natomiast interes prawny we wniesieniu skargi powinien być rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Sąd Wojewódzki uznał, że A. F. nie posiada legitymacji skargowej w niniejszym postępowaniu sądowym, albowiem nie jest stroną postępowania w sprawie uzgodnienia usytuowania projektowanej sieci uzbrojenia terenu. Wprawdzie to na skutek wniosku skarżącego organ wszczął postępowanie w sprawie, jednak skarżący, jak wynika z dołączonych do akt pełnomocnictw oraz informacji uzyskanych od organu, działał jedynie w imieniu inwestora: Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Białymstoku. Jak wynika z przepisu art. 27 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) do uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami zobowiązany jest inwestor. Zatem to na inwestorze spoczywa obowiązek wystąpienia o stosowne uzgodnienie. Jakkolwiek do złożenia wniosku o uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci, upoważniony jest w myśl § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz.U. Nr 38, poz. 455), zarówno inwestor, jak i jego upoważniony przedstawiciel, to jednakże nie budzi wątpliwości, iż przedstawiciel ten nie działa w imieniu własnym, ale w imieniu inwestora. Skarżący nie ma zatem w przedmiotowej sprawie własnego interesu prawnego, a opiera się wyłącznie na interesie inwestora. Interes prawny mają tylko te podmioty, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Skoro skarżący nie działa bezpośrednio we własnym imieniu i nie ma roszczenia o wydanie na swoją rzecz wnioskowanego uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia to tym bardziej, nie ma legitymacji do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie. Z przyczyn wyżej wymienionych omawianej legitymacji nie daje skarżącemu, status autora projektu budowlanego i to bez względu na to, czy wniosek jego dotyczył koordynacji, czy też uzgodnienia usytuowania projektowanej sieci cieplnej. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 40/11 z dnia 4 października 2011 r. złożył A. F.. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. powyższemu wyrokowi zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi, pomimo, że posiadając interes prawny do wniesienia skargi należy on do kręgu podmiotów określonych w tym przepisie; - art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na stwierdzeniu, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, iż w przedmiotowej sprawie winien był to uczynić, w szczególności do ustalenia na podstawie: art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118, ze zm.) zw. dalej Prawem budowlanym oraz art. 7d ust. 2 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086, ze zm.) zw. dalej Prawem Geodezyjnym i Kartograficznym, iż skarżący miał interes prawny do wniesienia skargi na bezczynność organu, a tym samym - przysługiwała mu legitymacja do wniesienia skargi na bezczynność organu; - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 20 września 2002 roku Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zw. dalej p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy w odniesieniu do określenia roli projektanta w procesie uzgadniania - koordynacji projektowanych sieci uzbrojenia terenu, oraz poprzez uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny różnicy pomiędzy czynnościami uzgodnienia a koordynacji i uprawnionych do tego podmiotów, co miało wpływ na nieprzyznanie skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi, a w konsekwencji prowadziło do oddalenia skargi. 2. Naruszenie prawa materialnego: - art. 20 ust. 1 pkt 2 oraz art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie w procesie ustalania istnienia interesu prawnego skarżącego do wniesienia skargi na bezczynność organu, w zakresie w jakim przepisy te regulują podstawowy obowiązek projektanta odnośnie uzyskiwania wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów oraz odpowiedzialności zawodowej projektanta w związku z niespełnianymi lub spełnianymi niedbale obowiązkami; - art. 7d ust. 2 oraz art. 28 ust. 1 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego poprzez ich niezastosowanie w procesie ustalania istnienia interesu prawnego skarżącego do wniesienia skargi na bezczynność organu, w zakresie w jakim te przepisy wskazują na konieczność koordynowania przez starostę usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Wskazując na powyższe zarzuty, na zasadzie art. 176 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych prawem. W ocenie skarżącego Sąd I instancji, błędnie przyjął, że A. F. w przedmiotowej sprawie występował w imieniu inwestora: Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Białymstoku Sp. z o.o. w Białymstoku (dalej: MPEC). Skarżący działał w niniejszej sprawie we własnym imieniu, jako projektant i musiał wystąpić do Prezydenta Miasta Białegostoku, wykonującego uprawnienia starosty, z wnioskiem o uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu jako pełnomocnik MPEC z uwagi na fakt, iż uzgodnienie jest obowiązkiem inwestora. Złożony przez A. F. wniosek o koordynację, był wnioskiem złożonym przez skarżącego we własnym imieniu. Powyższe skarżący podnosił także w wystąpieniu ustnym podczas rozprawy przed Sądem I instancji. Sąd I instancji, rozważając realia niniejszej sprawy, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, iż w przedmiotowej sprawie winien był to uczynić. W szczególności Sąd I instancji winien był wziąć pod uwagę przepisy: art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego oraz art. 7d ust. 2 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego. Art. 20 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego określa jeden z podstawowych obowiązków projektanta, jakim jest uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów. Z kolei art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, iż osoba wykonująca samodzielną funkcję w budownictwie - w tym wypadku projektant - podlega odpowiedzialności zawodowej w przypadku nie spełniania lub spełniania niedbale swoich obowiązków. Natomiast Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, w art. 7d ust. 2 i art. 28 ust. 1 wskazuje na uprawnienia i obowiązki starosty odnośnie procesu koordynowania usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Projektant, który jest zobowiązany na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do uzyskania wymaganych opinii, ma również obowiązek koordynacji projektowanej trasy sieci z właściwym starostą, co wynika z kolei z przytoczonych powyżej przepisów Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego. Wniosek o koordynację projektowanej sieci złożony przez projektanta nadaje początek opracowaniu projektowemu. Bez opinii starosty, nie jest możliwe formalne rozpoczęcie opracowania projektu oraz wykonanie tego opracowania zgodnie z przepisami, z uwagi na fakt, iż w opinii znajdują się zalecenia dotyczące: sposobu zabezpieczenia prac, które powinny znaleźć się w projekcie, konieczności uwzględnienia innego projektowanego uzbrojenia podziemnego, które pojawiło się na mapie zasadniczej pomiędzy etapem wykonania mapy do celów projektowych będącej niejako "bazą" projektu, a momentem zgłoszenia projektu usytuowania sieci do starosty, co skutkuje tym, że projektant jest zobowiązany do korekty zaproponowanej przez siebie sieci, czy też wreszcie konieczności uwzględnienia innych inwestycji, które zostały przestawione do koordynacji staroście np. remonty dróg i wynikający z tego obowiązek wykonania projektu w sposób nie kolidujący z nimi. Opinia starosty "potwierdza" (bądź też wprowadza zmiany) projektantowi trasę projektowanej sieci oraz wyznacza zakres rozwiązań projektowych w przypadku skrzyżowań z innym uzbrojeniem zlokalizowanym na mapie zasadniczej; bez uzyskania tej opinii starosty nie jest możliwe dalsze projektowanie. W związku z powyższym wniosek o koordynowanie projektowanych sieci nie jest czynnością materialno - techniczną (jak w przypadku uzgodnień gotowego projektu budowlanego), lecz jest pierwszym etapem opracowania projektowego, nakładającym na projektanta - a nie na inwestora - określone wymagania. Opinia ta jest także prawną gwarancją rezerwy trasy zaproponowanej przez projektanta, która wiąże organ administracji i nie pozwala na zajęcie tej trasy przez inne podmioty przez 3 lata od dnia wydania opinii. Projektowana trasa jest bowiem nanoszona przez starostę na mapę zasadniczą i każdy następny projektant musi ją uwzględniać przy kolejnym projekcie w tym obszarze. Skarżący podniósł, iż wniosek o dwuczłonowej nazwie: "uzgodnienie - koordynacja" jest jednocześnie składany przez inwestora - co stanowi wypełnienie nałożonego nań na mocy art. 27 ust. 2 pkt 1 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego obowiązku - jak również przez projektanta - co z kolei stanowi wypełnienie jego praw i obowiązków wynikających z art. 20 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadmienić także trzeba, iż rozpatrzenie tego wniosku zgłoszonego do starosty jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę - bowiem opinia starosty jest wymagana do wszystkich projektów sieci i przyłączy, nie tylko wymagających uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Analiza wyżej wskazanych przepisów wskazuje jednoznacznie, iż skarżący miał interes prawny do wniesienia skargi na bezczynność organu, a tym samym - przysługiwała mu legitymacja do wniesienia skargi. Rozróżnienie wniosku o uzgodnienie od wniosku o koordynację (chociaż ze względów formalnych znajdujących się na tym samym druku), było kluczowe do ustalenia, czy w niniejszej sprawie A. F. miał własny interes prawny do wniesienia skargi, a tym samym czy przysługiwała mu legitymacja do wniesienia skargi zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nazwanych wprawdzie przez autora zarzutami proceduralnym, lecz przedstawianymi jako skutek naruszeń prawa materialnego, prowadzący do niesłusznego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oddalenia skargi przez Sąd Wojewódzki, nie ma podstaw do odrębnego rozpoznawania takiego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzut taki nie dotyczy w istocie naruszenia prawa procesowego przez Sąd Wojewódzki, lecz jest konsekwencją oddalenia skargi, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku. Taki charakter mają zarzuty naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi, pomimo, że posiadając interes prawny do wniesienia skargi należy on do kręgu podmiotów określonych w tym przepisie, a także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie okazał się też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy w odniesieniu do określenia roli projektanta w procesie uzgadniania - koordynacji projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Nie było bowiem żadnej potrzeby dokonywania takich analiz, gdyż jak wynika wprost z treści pełnomocnictw, z których wywodził swoje prawo projektant, realizował on zlecone mu czynności przez Inwestora. Prawidłowo zatem Sąd Wojewódzki przyjął, że działał on jedynie w imieniu inwestora: Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Białymstoku. Prawidłowo też, Sąd Wojewódzki wywiódł, że A. F. nie był stroną postępowania w sprawie uzgodnienia usytuowania projektowanej sieci uzbrojenia terenu, a zatem nie mógł skutecznie, we własnym imieniu, zarzucać organom bezczynności w tej sprawie, a w konsekwencji nie miał legitymacji do złożenia skargi do Sądu na bezczynność organu w sprawie, w której bezczynność ta mogła dotykać jedynie interesu prawnego Inwestora, a nie jego pełnomocnika. Jest prawdą, że na projektancie ciążą obowiązki wynikające z uczestnictwa w procesie inwestycyjnym, podobnie jak na innych podmiotach wymienionych w treści art. 17 Prawa budowlanego, nie oznacza to jednak, że podmioty te uzyskują uprawnienia procesowe w jurysdykcyjnych postępowaniach administracyjnych związanych z przygotowywaniem, projektowaniem, czy wykonywaniem inwestycji. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Prawa budowlanego wskazujące na istnienie określonych obowiązków (art. 20) i ich konsekwencji (art. 95), a także przepisy Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego, dotyczą wprawdzie obowiązków projektanta, lecz obowiązków nieprocesowych, gdyż wynikających z wykonywania samodzielnych funkcji w technicznych w budownictwie. Przepisy te określają wymagania wobec profesjonalnych uczestników procesu inwestycyjnego tworząc łącznie z zasadami wiedzy technicznej, przepisami korporacyjnymi i zasadami deontologii zawodowej gwarancje prawidłowego i bezpiecznego projektowania i wykonywania zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Odróżnić zatem należy ogólne pojęcie procesu inwestycyjnego regulowanego przez przepisy Prawa budowlanego, w którym wymienieni w art. 17 Prawa budowlanego uczestnicy mają określone prawa i obowiązki od pojęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, w którym występują strony tych postępowań legitymujące się własnym interesem prawnym. Legitymacja do występowania we własnym imieniu w postępowaniach administracyjnych mających za przedmiot proces inwestycyjny, przysługuje inwestorowi i innym stronom tych postępowań wykazujących własny interes prawny, nie zaś projektantowi będącemu profesjonalnym uczestnikiem tego procesu, lecz działającym w imieniu i na rzecz inwestora. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.