II SAB/Wr 39/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi A. F. na przewlekłość prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. postępowania w przedmiocie pochylni położonej przy budynku przy ul. B. [...]-[...] we W. postanawia I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. skarżący A.F. wniósł do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zażalenie w trybie art. 37 kpa na przewlekłość prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. postępowania w przedmiocie pochylni położonej przy budynku przy ul. B. [...]-[...] we W. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił w szczególności, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi powyższe postępowanie od 30 października 2000 r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 kpa odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W dniu 12 lipca 2011 r. skarżący A.F. złożył skargę na przewlekłość prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. postępowania w przedmiocie pochylni położonej przy budynku przy ul. B. [...]-[...] we W., wnosząc o zobowiązanie Powiatowego Inspektora do wydania decyzji w sprawie pochylni w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. wniósł o jej oddalenie. W dniu 30 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, że w dniu 30 września 2011 r. organ zakończył postępowanie w sprawie wydając decyzję administracyjną. Do powyższego pisma dołączono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr[...], umarzającą na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) postępowanie administracyjne w przedmiocie pochylni przynależnej do budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego przy ul. B. [...]-[...] we W., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując skargę wniesioną na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, a więc w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola sądowa ograniczona jest wyłącznie do ustalenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy strona skarżąca wyczerpała środki przewidziane w art. 37 kpa oraz czy objęte skargą postępowanie prowadzone jest przewlekle. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Kontrola Sądu nie obejmuje natomiast prawidłowości działań podejmowanych przez organ administracyjny, ani zgodności z prawem ewentualnie zapadłych rozstrzygnięć. Sprawy wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też postanowienie mające zapaść w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz w których mają być wydane nie wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a ponadto pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawa prowadzona w przedmiocie pochylni położonej przy budynku przy ul. B. [...]-[...] we W. jest sprawą wymienioną w art. 3 § 2 pkt 1-4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środki przewidziane w art. 37 kpa. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się od 2000 r. i pomimo, że w jego toku zapadło szereg różnych rozstrzygnięć, do czasu wniesienia skargi nie zostało zakończone. Tak więc – skoro od jego wszczęcia upłynęło 11 lat i przez ten czas toczyło się bezskutecznie, rozwlekle i nieprawidłowo (o czym świadczy w szczególności wadliwość podejmowanych uprzednio rozstrzygnięć, które były eliminowane z obrotu prawnego) – niewątpliwie postępowanie to było prowadzone przewlekle. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W trybie wyżej wymienionego artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Przepis art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w szczególności nie daje sądowi administracyjnemu możliwości wydania orzeczenia stwierdzającego jedynie, że postępowanie administracyjne –pomimo jego zakończenia – było prowadzone przewlekle, a stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa może nastąpić tylko i wyłącznie jednocześnie z zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 września 2911 r. sygn. akt I SAB/Wa 316/11). Zauważyć w tym miejscu wypada, że zawarta w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym argumentacja dotycząca bezczynności organu znajdzie również zastosowanie w odniesieniu do skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, która to instytucja w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uregulowana jest w sposób dokładnie taki sam jak instytucja skargi na bezczynność organu administracji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 42/11). Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność prowadzącą do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy i długotrwałego jej prowadzenia – postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego staje się bezprzedmiotowe (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 września 2911 r. sygn. akt I SAB/Wa 316/11). Mając na względzie wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzji z dnia [...] r. nr [...] stwierdzić trzeba, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga stała się bezprzedmiotowa. Niemniej jednak przewlekłość prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. postępowania w przedmiocie pochylni położonej przy budynku przy ul. B. [...]-[...] we W. zachodziła w chwili wniesienia skargi, a wydanie decyzji z dnia [...] r. nr [...]uznać należy za uwzględnienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. skargi na przewlekłość postępowania tego organu, gdyż zapadła ona po wniesieniu tej skargi. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie wydanie wyroku stało się zbędne, a zatem – zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wobec uznania, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r. nr [...]zostało podjęte w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do art. 201 § 1 tej ustawy skarżącemu przysługiwał zwrot kosztów postępowania od organu administracyjnego, jako że w chwili wnoszenia skargi była ona uzasadniona.