I SA/Gd 626/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi L.H.-M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów oddala skargę. I SA/Gd 626/11 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją z 12 stycznia 2011r., na podstawie m.in. art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004r., nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej jako u.p.a.), , art. 1 rozporządzenia komisji (WE) NT 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej z dnia 23 lipca 1987r. (Dz.UE.L.1987.256.1 ze zm.) i Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880) określił skarżącej L. H.-M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A w C., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego trzech (oznaczonych) samochodów kempingowych. W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Izby Celnej, kierując się m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stan sprawy jest następujący: organy podatkowe w toku wszczętego postępowania podatkowego ustaliły, że skarżąca nie złożyła deklaracji AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 29 samochodów kempingowych (por. I SA/Gd 625/11) oraz nie uiściła należnego podatku akcyzowego. W przedmiotowej sprawie istotnymi są niemieckie dokumenty nabycia przez skarżącą pojazdów z których wynika, że nabyła ona trzy używane samochody kempingowe (por. k.1-13 i nast. akt postępowania podatkowego wraz z protokołami oględzin i zdjęciami). Zdaniem organów zgodnie m.in. z art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.a. i art. 100 ust. 4 u.p.a., zaliczone zostały w poczet wyrobów akcyzowych samochody osobowe o kodzie CN 8703 (kod ten obejmuje: "pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób inne niż te objęte pozycją CN 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) i samochodami wyścigowymi"). Do wskazanego kodu CN 8703 należą również samochody kempingowe. Podkreślono, że definicja pojęcia "samochód osobowy" właściwa jest wyłącznie tej ustawie a więc ustawie o podatku akcyzowym i różni się od definicji zawartej w innych przepisach podatkowych (choćby od definicji przyjmowanej na potrzeby podatku dochodowego czy podatku od towarów i usług). Jest też odmienna od definicji przyjmowanej na potrzeby przepisów o rejestracji pojazdów; klasyfikację towarową przeprowadza się w oparciu o nomenklaturę Scaloną zawartą w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, która stanowi załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2685/87 z 23 lipca 1987r. Stanowisko strony jest odmienne – przyczyną nie złożenia deklaracji było przekonanie oraz praktyka, że samochody typu "kamper" winny być sklasyfikowane jako pojazdy specjalne (CN 8705) nie podlegające obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy W. G. wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew stanowisku przyjętemu przez organ podatkowy, samochody będące przedmiotem postępowania nie zalicza się do kodu Nomenklatury Scalonej CN 8703, bowiem nie powinno ulegać wątpliwości, że samochody te nie służą zasadniczo do przewozu osób (nie jest to ich podstawowa funkcja). Ponadto pełnomocnik wskazał, że organ podatkowy ignoruje art. 194 § 1, 2 i § 3 O.p. odmawiając uwzględnienia treści dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, przy zaniechaniu przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Organ podatkowy ma obowiązek dokonania ustaleń niezbędnych do identyfikacji prawnej przedmiotu nabycia. Skoro organ administracji publicznej, w dowodzie rejestracyjnym, będącym dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. stwierdza, że samochód kempingowy jest samochodem specjalnym, to organ podatkowy dokonując klasyfikacji pojazdu, nie może pomijać tego dowodu, a związane z nim domniemanie prawdziwości zawartych w nim danych może obalić jedynie za pomocą przeciwdowodu (art. 194 § 3 O.p.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącej, do protokołu rozprawy, uzupełnił zarzut skargi wskazując na naruszenie art. 187 O.p. Nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, cyt.: (...) nie wiadomo z jakimi samochodami mamy do czynienia- nie dokonano bowiem oględzin. Nie zwrócono się również do producentów pojazdów po numerze WIN (...). Pełnomocnik podkreślił, że (...) to organ podatkowy powinien ustalić czy są to samochody osobowe czy ciężarowe. Skarżąca handluje samochodami używanymi i nie jest w stanie powiedzieć czy kupiła samochód kempingowy, osobowy, ciężarowy czy też pojazd specjalny (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę w powyżej zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został zebrany z zachowaniem reguł procedury administracyjnej - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. II. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości zakwalifikowania do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej wprowadzonego na obszar Rzeczpospolitej Polskiej towaru. Skarżąca wewnątrzwspólnotowo nabyła trzy samochody kempingowe (marki Fiat Ducato i Fiat 280); nie złożyła deklaracji AKC-U i nie uiściła podatku akcyzowego. W ocenie skarżącej, organ błędnie zakwalifikował nabyte przez nią pojazdy samochodowe jako samochody osobowe, będące wyrobem akcyzowym o kodzie CN 8703. Zdaniem strony ocena zasadniczego przeznaczenia określonego pojazdu powinna być dokonywana na podstawie rzeczywistego przeznaczenia pojazdu w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego; przesądzające w tym zakresie powinno być zdaniem skarżącej ustalenie, że nabyte pojazdy należy zaliczyć do pojazdów specjalnych o kodzie CN 8705. Zatem istotą sporu w analizowanej sprawie jest kwestia czy nabyte i sprowadzone przez stronę samochody są pojazdami samochodowymi przeznaczonymi zasadniczo do przewozu osób, czy też samochodami specjalnymi. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że jako samochód specjalny pojazd ten nie podlegałby opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, co byłoby zgodne z intencjami strony skarżącej. Z mocy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm., dalej jako u.p.a.), do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.); zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w ustawie o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., opodatkowaniu akcyzą podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym a podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są miedzy innymi podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Samochody osobowe są to zaś – jak stanowi art. 100 ust. 4 u.p.a. – pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W wyjaśnieniach do tej pozycji zapisano, że w tej pozycji określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów; w pkt 3 tychże wyjaśnień wprost wskazano samochody mieszkalne, a jako przykład podano samochody kempingowe, pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami etc.). Natomiast w wyjaśnieniach do pozycji CN 8705 stwierdza się, że pozycja ta obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nietransportowych, co oznacza, że głównym przeznaczeniem pojazdu z tej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. Wskazać w tym miejscu należy, że klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), przy czym reguły te stosuje się w kolejności ich występowania. Pierwsza z reguł wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz - o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami, co w tej sprawie nie ma miejsca. Należy zatem podkreślić, że kolejne reguły mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi znajdującymi się w Taryfie Celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji Taryfy Celnej. Zakwalifikowanie towaru do określonej kategorii musi więc odbywać się, i w rozpoznanej sprawie tak się stało, według ogólnych obiektywnych reguł, a nie ze względu tylko na przeznaczenie towaru, które nie da się z góry przewidzieć, w zależności od uznania ostatecznego nabywcy. III. Zatem, dla określenia, czy dany pojazd stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie; w tym zakresie, jak wskazano, ustawa o podatku akcyzowym odsyła do uregulowań klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE l 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.: Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 z późn. zm.), którą oparto na Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i kodowania Towarów zwanego jako "System Zharmonizowany" (HS) (CN opiera się na HS i przejęła pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS). Część drugą wskazanej Taryfy Celnej stanowi Tabela stawek celnych, w których wyszczególnione są w sekcjach (od I do XXI) i działach (od 1 do 98) towary wraz z przypisanymi do nich kodami taryfy celnej i odpowiednimi stawkami celnymi. Tabele stawek celnych poprzedza część pierwsza zawierająca między innymi Ogólne reguły interpretacji Systemu Zharmonizowanego, które zapewniają jednolitą klasyfikację towarową, co oznacza, że dany towar jest zawsze podporządkowany do jednej i tej samej pozycji (lub podpozycji) – z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dokonując tej klasyfikacji należy podkreślić, że nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. IV. Przystępując zatem do klasyfikacji w Scalonej Nomenklaturze (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z tą regułą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. W stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe w powyższy sposób, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Należy zatem zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi"; pozycja ta bowiem obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, z wyłączeniem pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Z treści wyjaśnień do pozycji 8703 wynika zaś jasno, że "Niniejsza pozycja obejmuje również: (...) samochody mieszkalne (kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalne wyposażone do zamieszkania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.). Reasumując: organy podatkowe prawidłowo sklasyfikowały nabyte przez stronę pojazdy (samochody kempingowe) do pozycji CN 8703; w konsekwencji, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., pojazdy te jako samochody osobowe podlegały opodatkowaniu akcyzą. Zasadnie zatem organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji podkreślił, że argumentacji strony skarżącej, że nabyte przez nią samochody należy zaliczyć do pojazdów specjalnych (do kodu CN 8705) – nie znajduje uzasadnienia. Organ wskazał, że w wyjaśnieniach do pozycji 8705 stwierdza się, że pozycja ta obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nietransportowych, co oznacza, że głównym przeznaczeniem pojazdu specjalnego nie jest przewóz osób albo towarów. Zasadnie też przywołano wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007r., w sprawie C-486/06. Skoro zatem ustawodawca w klasyfikacji Nomenklatury Scalonej samochody kempingowe zaklasyfikował w pozycji 8703, to bez znaczenia jest, że sporny pojazd, na co powołuje się strona skarżąca, wg posiadanej dokumentacji jest samochodem specjalnym. Przy określaniu klasyfikacji wyrobu akcyzowego (w tym wypadku identyfikacji pojazdu) organ podatkowy nie jest związany klasyfikacją dokonaną przez inny organ, w tym kwalifikacja pojazdu w świetle ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ), ani dokumentami załączanymi przez strony postępowania, które zostały wystawione przez instytucje innych państw (np. niemiecki dowód rejestracyjny). V. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze i do protokołu rozprawy, w ocenie sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd, mając na uwadze wcześniejsze swe wywody nie stwierdza naruszenia żadnego z przepisów postępowania, również w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego. W tym miejscu ponownie przypomnieć należy, że nazwa handlowa (również nazwa handlowa jaką nada skarżąca odsprzedawanemu pojazdowi używanemu), czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Trudno podzielić stanowisko pełnomocnika, że nie przeprowadzono oględzin nabytych pojazdów a skarżąca nie wiedziała jakie samochody nabyła. Istotnymi w rozpoznawanej sprawie są bowiem, jak wskazano już, niemieckie dokumenty nabycia przez skarżącą pojazdów z których wynika, że nabyła ona używane samochody kempingowe (por. akta postępowania podatkowego k.1- 13 i nast. wraz z protokołami oględzin i zdjęciami pojazdów). Skoro w klasyfikacji Nomenklatury Scalonej samochody kempingowe ustawodawca zaklasyfikował w pozycji 8703, to bez znaczenia jest, że sporny pojazd, jak podnosi pełnomocnik strony skarżącej, może być używany jako samochód ciężarowy. Raz jeszcze wskazać należy, że spornych pojazdów nie można zaklasyfikować do pozycji 8705, albowiem obejmuje ona: (1) samochody pomocy drogowej na podwoziu ciężarowym z podłogą albo bez, wyposażone w mechanizmy podnoszące przeznaczone do podnoszenia i holowania uszkodzonych samochodów; (2) pojazdy wyposażone w pompy, w których to pojazdach pompa jest zwykle napędzana silnikiem pojazdu; (3) pojazdy wyposażone w drabiny albo platformy podnoszące służące do konserwacji przewodów napowietrznych, oświetlania ulic itp.; samochody z regulowanym ramieniem i platformą do użytku w filmie i w telewizji; (4) pojazdy samochodowe używane do czyszczenia ulic, kanałów ściekowych, pasów startowych lotnisk; (5) pługi i dmuchawy śnieżne z wbudowanymi urządzeniami; (6) polewarki wszelkiego rodzaju, wyposażone lub nie w urządzenia grzewcze, do rozkładania smoły albo żwiru, do użytku rolniczego itp.; (7) żurawie samochodowe nie przeznaczone do przewozu towarów, składające się z podwozia pojazdu mechanicznego, na którym na stałe zamontowano kabinę i żuraw obrotowy; (8) ruchome wieże wiertnicze; (9) samochody wyposażone w mechanizmy do sterowania; (10) betoniarki składające się z kabiny i podwozia pojazdu mechanicznego, na którym na stałe zamontowano urządzenie do mieszania betonu, umożliwiające wytwarzanie przewozu betonu; (11) generatory przewoźne; (12) ruchome przychodnie rentgenowskie; (13) ruchome kliniki medyczne lub dentystyczne z salą operacyjną, urządzeniami anestezjologicznymi i inną aparaturą chirurgiczną; (14) samochody z ruchomymi reflektorami, zamontowanymi na pojeździe, zasilanymi prądem dostarczanym przez prądnicę napędzaną silnikiem pojazdu; (15) radiowe wozy transmisyjne; (16) telegraficzne, radiotelegraficzne albo radiotelefoniczne pojazdy nadawczo-odbiorcze; ruchome stacje radiolokacyjne; (17) samochody totalizatora; (18) ruchome laboratoria; (19) pojazdy badawcze, wyposażone w aparaturę rejestrująca do określenia mocy pociągowej pojazdów mechanicznych je ciągnących; (20) ruchome piekarnie z pełnym wyposażeniem; kuchnie polowe; (21) ciężarówki - warsztaty, wyposażone w różne maszyny i narzędzia, aparaty spawalnicze itp.; (22) ruchome banki, biblioteki oraz ruchome salony wystawowe. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 194 O.p. Wbrew stanowisku strony skarżącej decyzja administracyjna o rejestracji spornego pojazdu nie przesądza, czy pojazd ten jest towarem akcyzowym. Klasyfikacja pojazdu, dla potrzeb podatku akcyzowego, dokonywana jest stosownie do uregulowań ustawy o podatku akcyzowym oraz klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Natomiast przepisy, na podstawie których dokonywana jest rejestracja pojazdów, zawarte zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Obie grupy unormowań mają inne przeznaczenie, służą realizacji odmiennych celów. W przypadku ustawy o podatku akcyzowym chodzi o ustalenie zobowiązania podatkowego, natomiast w przypadku przepisów o ruchu drogowym, chodzi o m.in. o zapewnienie zachowania określonych zasad i warunków dopuszczenia pojazdów do ruchu na drogach publicznych. Dlatego też przy ustalaniu wysokości zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym nie mają nawet pomocniczego zostawania uregulowania ww. ustawy o ruchu drogowym czy też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić. EK