VII SA/Wa 2159/11

Dnia 5 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2159/11 ze skargi K. W. na pismo Państwowej Komisji Wyborczej z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia 1) skargę odrzucić; 2) zwrócić stronie skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w wysokości 200 (dwieście) złotych. W piśmie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], skierowanym do M. B., pełnomocnika wyborczego K. W. [...], oraz J. K., Prezesa Kongresu N., Państwowa Komisja Wyborcza, odnosząc się do pism z dnia [...] września 2011 r., po ponownej analizie wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 210 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.), zw. dalej Kodeksem wyborczym, podtrzymała stanowisko, iż z przepisów Kodeksu wyborczego wynika, że wydanie zaświadczenia jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy komitet zarejestrował listy kandydatów na posłów co najmniej w połowie okręgów wyborczych najpóźniej w czterdziestym dniu przed dniem wyborów i w tym terminie złożył wniosek o wydanie zaświadczenia. Jak zaznaczyła Komisja, nawet gdy komitet wyborczy uzyska rejestrację list kandydatów co najmniej w połowie okręgów wyborczych, ale po tym terminie - zaświadczenia nie wydaje się. Okręgowe komisje wyborcze nie mogą zatem dokonać rejestracji list tego komitetu, które zgłoszono wprawdzie w ustawowym terminie, lecz bez podpisów poparcia wyborców. Tym bardziej musi to dotyczyć list kandydatów zgłoszonych po upływie ustawowego terminu. Skargę na ww. pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. W. [...], wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Państwową Komisję Wyborczą wraz z zaleceniem niezwłocznego wydania przez tenże organ K. W. [...] zaświadczenia określonego w art. 210 § 2 Kodeksu wyborczego; ewentualnie z najdalej idącej ostrożności procesowej - w razie uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarżone niniejszą skargą rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów formalnych postanowienia - wnosząc o uznanie niniejszej skargi za skargę na bezczynność Państwowej Komisji Wyborczej oraz - konsekwentnie - o zobowiązanie tegoż organu do niezwłocznego wydania K. W. [...] zaświadczenia określonego w art. 210 § 2 Kodeksu wyborczego. Ponadto wniesiono o bezzwłoczne rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd, jak również zasądzenie od przeciwnika skargi na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy w postaci przepisów, tj. art. 210 § 2 i 3 Kodeksu wyborczego, a także naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 3 Kodeksu wyborczego oraz art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a. W odpowiedzi na skargę Państwowa Komisja Wyborcza wniosła o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że Kodeks wyborczy nie przewiduje właściwości sądów administracyjnych w sprawach załatwianych na podstawie tego Kodeksu w toku przeprowadzania wyborów do Sejmu RP i Senatu RP. Tak też było na podstawie poprzednio obowiązujących Ordynacji wyborczych do Sejmu RP i Senatu RP. W przypadku, gdy określone sprawy, załatwiane w toku przeprowadzania wyborów, mogą być przedmiotem skargi do sądu powszechnego lub Sądu Najwyższego, Kodeks wyborczy wyraźnie tak stanowi oraz określa krótki termin rozpoznania sprawy i skutki rozstrzygnięć sądowych (np. art. 20 § 4 i 5, art. 22 § 5, art. 205). Zdaniem Komisji jest tak dlatego, że sprawy te muszą być rozstrzygnięte i zakończone w ściśle określonym czasie z uwagi na upływ terminów określonych w kalendarzu wyborczym. W sprawach określonych w Kodeksie wyborczym sądy administracyjne co do zasady nie są właściwe, chyba że Kodeks stanowi inaczej (np. art. 384, art. 493). Ponadto Komisja wskazała, że zarzuty podnoszone w skardze przez Komitet Wyborczy były już podnoszone w proteście wyborczym do Sądu Najwyższego, który pozostawił je bez dalszego biegu postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...]. W ocenie Komisji, skarga Komitetu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wobec braków formalnych skargi, Sąd zwrócił się do strony skarżącej o ich uzupełnienie poprzez: złożenie uchwały Państwowej Komisji Wyborczej w sprawie przyjęcia zawiadomienia o utworzeniu Komitetu Wyborczego oraz o powołaniu pełnomocnika wyborczego i pełnomocnika finansowego Komitetu, a także podpisanie skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Braki te strona skarżąca uzupełniła w terminie, składając ostatnie pisma do Sądu w dniu 30 września 2011 r. Ponadto, w nawiązaniu do ww. odpowiedzi na skargę, strona skarżąca nadesłała pismo z dnia 28 września 2011 r., w którym wskazała, że Kodeks wyborczy nie wypowiada się wprost w kwestii zaskarżalności orzeczeń podejmowanych przez Państwową Komisję Wyborczą w związku z treścią art. 210 § 2 i 3. W szczególności nie przewiduje wyłączenia możliwości kwestionowania na drodze sądowej stanowiska PKW w przedmiocie wydania zaświadczenia. Jest to znaczące w kontekście szeregu przepisów, w których ustawodawca zadecydował, że od orzeczeń PKW "nie przysługuje środek prawny" (art. 218 § 2, art. 254 § 2, art. 326 § 4, art. 348 § 2, art. 405 § 5, art. 420 § 2, art. 432 § 2, art. 456 § 2). W ocenie strony skarżącej brak podobnej wypowiedzi ustawodawcy w treści art. 210 nakazuje stosować zasady ogólne, w tym zasadę, zgodnie z którą każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Pogląd strony przeciwnej, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznania niniejszej sprawy nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu wyborczego, które nie przewidują generalnego wyłączenia właściwości sądów administracyjnych, ograniczając ją do wyjątków wskazanych w ustawie. Także treść art. 5 p.p.s.a. nie daje podstaw do formułowania stanowiska przyjętego przez PKW. Przepisy Kodeksu wyborczego przewidują właściwość różnych sądów w "sprawach wyborczych", w tym sądów administracyjnych. W wielu wypadkach wyłączają wprost drogę sądową, a w niektórych - milczą. Zdaniem strony skarżącej, w przypadku milczenia ustawodawcy nie można domniemywać braku drogi sądowej, czy braku właściwości danego sądu, lecz rozstrzygać ad casum, uwzględniając charakter danej sprawy, czyli w tym wypadku kwestię wydania zaświadczenia. Użyte przez ustawodawcę w art. 210 Kodeksu wyborczego pojęcie "zaświadczenia" nie zostało odrębnie zdefiniowane na potrzeby tej ustawy w słowniczku ustawowym (art. 5). Stanowi ono potwierdzenie zarejestrowania przez komitet wyborczy list kandydatów co najmniej w połowie okręgów wyborczych, wobec czego może, zdaniem wnioskodawcy, prowadzić do wniosku, że ma tu zastosowanie przepis art. 217 k.p.a., którego istotę stanowi potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Ponadto, dyrektywa konsekwencji terminologicznej (zob. L. Morawski Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 104) nakazuje przyjąć, że pojęciem "zaświadczenia" z art. 210 Kodeksu wyborczego jest równoznaczne z pojęcie "zaświadczenia" w rozumieniu art. 217 i nast. k.p.a. Potwierdza to zasadność stosowania do kwestii wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 210 Kodeksu wyborczego, zasad przewidzianych w przepisach k.p.a. Ponadto w ocenie strony skarżącej nie stanowi argumentu przeciwko dopuszczalności skargi w przedmiotowej sprawie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...]. Zarówno z ustnych motywów tego orzeczenia, jak i z treści informacji zamieszczonej na stronie internetowej Sądu Najwyższego wynika, że powodem nierozpatrzenia protestu było złożenie go przed ogłoszeniem wyników wyborów. Zdaniem strony skarżącej, możliwość złożenia protestu do Sądu Najwyższego po ogłoszeniu wyników wyborów nie wyłącza możliwości zaskarżenia odmowy wydania zaświadczenia przez PKW do sądu administracyjnego, gdyż przedmioty tych spraw nie pokrywają się. Z treści art. 210 § 2 i 3 Kodeksu wyborczego wynika ustawowe prawo komitetu wyborczego do uzyskania zaświadczenia. Wydanie wspomnianego zaświadczenie nie zależy od uznania Państwowej Komisji Wyborczej; wręcz przeciwnie - PKW ma obowiązek wydać zaświadczenie, jeśli komitet wyborczy spełni warunki przewidziane w art. 210 § 2. Prawo to będzie miało jednak charakter iluzoryczny, gdy nie będzie objęte ochroną na drodze sądowej. Dlatego też zasadne jest uznanie - wbrew stanowisku PKW - dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ czynność Państwowej Komisji Wyborczej będąca przedmiotem skargi nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z postanowieniami Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe (art. 175 ust. 1). W zakresie właściwości rzeczowej sądów Konstytucja wprowadza ogólną zasadę, zgodnie z którą to sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177). A zatem w polskim systemie prawnym kontrola sądów administracyjnych może nastąpić tylko wówczas, gdy przepisy prawa (zawarte w ustawach) wprost dopuszczają taką możliwość. Dlatego, rozpoznając sprawę, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Na wstępie wskazać trzeba, że uchwalając Kodeks wyborczy ustawodawca, jak to wynika z uzasadnienia projektu tej ustawy, decydując się na uregulowanie prawa wyborczego praktycznie w jednym akcie prawnym, miał na celu ujednolicenie elementów procedur wyborczych, które z racji swej istoty są wspólne dla wszystkich postępowań wyborczych, bez względu na to, który organ władzy publicznej jest wybierany. Ujednolicenie tych procedur polegało na wyczerpującym wskazaniu, które czynności, akty i decyzje mające miejsce w procesie wyborczym, podlegają określonym trybom postępowania, a także, które organy i sądy są właściwe do rozpatrywania, z reguły w ściśle określonym czasie, przedmiotowych spraw. Skuteczne przeprowadzenie wyborów determinuje bowiem czynnik czasu, co w konsekwencji prowadzi nie tylko do skrócenia wielu terminów (zarówno dla organów i sądów, ale i dla wniesienia środków zaskarżenia), a w niektórych przypadkach - jak to zauważyła strona skarżąca - wręcz do zamknięcia drogi odwoławczej czy skargowej. Jak z powyższego wynika czynnik czasu nie pozostaje bez wpływu na sposób sformułowania i rozumienia norm procesowych związanych z trybami postępowania wyborczego. Ponadto zauważyć trzeba, że Kodeks wyborczy przewiduje wprost jedynie dwa przypadki kompetencji sądu administracyjnego w sprawach objętych tym kodeksem. W art. 384 § 1 i w art. 493 § 1 przewidziano możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy o wygaśnięciu mandatu radnego (odpowiednio wójta), określono jednak ściśle terminy złożenia i rozpatrzenia skargi, a w dalszych przepisach - konsekwencje orzeczeń sądu administracyjnego w tych sprawach. W innych przypadkach Kodeks wyborczy nie przewiduje drogi sądowoadministracyjnej. Można wskazać też dodatkowo, że w przypadkach działania organów gmin w procedurze wyborczej (art. 20, 22, 37) nie przewidziano drogi sądowoadministracyjnej, lecz drogę do sądu powszechnego. Powyższe uwagi pozwalają na wyprowadzenie wniosku, że wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, wolą ustawodawcy nie było (podobnie jak w poprzednio obowiązujących przepisach prawa wyborczego) otwieranie drogi sądowoadministracyjnej w sprawach wyborczych, lecz poddanie ich kognicji sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w których sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zaskarżone pismo Państwowej Komisji Wyborczej, dotyczące odmowy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 210 § 3 Kodeksu wyborczego, nie mieści się w żadnej kategorii aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie można mu przypisać waloru zindywidualizowanego, władczego aktu, w wyniku którego doszło do powstania określonych praw i obowiązków przyznawanych zgodnie z obowiązującymi normami prawa administracyjnego materialnego. Ponadto ewentualne wydanie zaświadczenia w trybie Kodeksu wyborczego nie potwierdzałoby stanu prawnego lub faktycznego wynikłego w związku ze stosowaniem norm prawa administracyjnego materialnego. Tym samym wydanie zaświadczenia w trybie Kodeksu wyborczego nie stanowi przedmiotu postępowania administracyjnego, ani też czynności materialno-technicznej, tym bardziej, że Państwowa Komisja Wyborcza nie mogła w trybie art. 217 k.p.a. potwierdzić rejestracji, ponieważ zgodnie z prawem wyborczym mogło to nastąpić tylko w trybie art. 210 Kodeksu wyborczego. Nie jest więc usprawiedliwiony argument, zawarty w piśmie Komitetu, że zaświadczenie takie można uznać za zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 k.p.a. Poza tym, nawet gdyby przyjąć, że jest to zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 k.p.a., to odmowa jego wydania otwierałaby tryb jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, z koniecznością wyczerpania trybu instancyjnego, co mogłoby dopiero otwierać drogę sądowoadministracyjną, wymagającą czasu na przeprowadzenie procedury na zasadach ogólnych. W świetle powyższego, za zasadny należało uznać argument Komisji, że przyjęcie takiego rozwiązania prowadziłoby do zaburzenia kalendarza wyborczego i mogłoby powodować niemożność terminowego wykonania niezbędnych działań i czynności wyborczych. Na marginesie wskazania wymaga, że kwestia ta była już przedmiotem protestu wyborczego wniesionego przez K. W. [...] i J. K. skierowanego do Sądu Najwyższego. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...], Sąd Najwyższy na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 241 § 1 Kodeksu Wyborczego pozostawił protest bez dalszego biegu, uznając protest za przedwczesny, gdyż został złożony przed rozpoczęciem biegu ustawowego terminu dla dokonania tej czynności, który to termin rozpoczyna bieg w dniu ogłoszenia wyniku wyborów przez Państwową Komisję Wyborczą w Dzienniku Ustaw (publ. http://www.sn.pl/aktual/index.html). Wbrew twierdzeniom skargi, przepisów Kodeksu wyborczego nie można uznać za normy z zakresu prawa administracyjnego materialnego, ponieważ przepisy te regulują precyzyjnie tryb i terminy jedynie w ramach procedury wyborczej. Na podstawie tych przepisów Państwowa Komisja Wyborcza nie jest powołana do wydawania władczych rozstrzygnięć z zakresu prawa administracyjnego materialnego (por. normy kompetencyjne PKW zawarte w Kodeksie wyborczym i przepisy uchwały Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie regulaminu Państwowej Komisji Wyborczej - M.P. Nr 26, poz. 286). Nadto do działań Komisji nie mają zastosowania przepisy k.p.a., ponieważ w Kodeksie wyborczym brak jest odwołań do k.p.a., jak i przepisy k.p.a. również nie stanowią o możliwości stosowania do procedury wyborczej przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zatem list kandydatów przez komitety wyborcze nie wiąże się z wydaniem zaświadczenia, o którym mowa w art. 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 217 k.p.a., gdyż wskazaną przez Kodeks wyborczy podstawą prawną wydania zaświadczenia, które potwierdza dokonanie zgodnie z prawem wyborczym zarejestrowania list kandydatów, jest art. 210 § 3 Kodeksu wyborczego. Przepisy Kodeksu wyborczego w przypadku braku wydania takiego zaświadczenia nie przewidują zaś kontroli sądów administracyjnych. Jak już wyżej wskazano, Kodeks wyborczy kompleksowo normuje postępowanie w sprawie przeprowadzenia wyborów, w tym zasady kontroli sądowej. Skoro przepisy Kodeksu wyborczego regulują wyczerpująco uprawnienia do kontroli procesu wyborczego przed sądami administracyjnymi, a zgodnie z Konstytucją tylko w drodze ustawy można zastrzec właściwość sądów administracyjnych, to nie można domniemywać właściwości rzeczowej sądów administracyjnych w sprawach z zakresu prawa wyborczego innych niż wskazanych wprost w przepisach Kodeksu wyborczego. Dlatego brak jest podstaw prawnych do uznania, że czynności podejmowane przez Państwową Komisję Wyborczą podlegają kognicji sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów skargi i uzupełniającego ją pisma procesowego Komitetu, stwierdzić należy, że brak podstaw kompetencyjnych do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, nie oznacza, że Komitet pozbawiony został prawa do sądu, gdyż jak wyżej wywiedziono, zarówno Konstytucja jak i Kodeks wyborczy co do zasady przewidują drogę sądową. Kwestia zaś wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...], nie może stanowić przedmiotu wypowiedzi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, szczególnie, iż nie są znane motywy tego postanowienia. Ze względów wyżej podanych Sąd Wojewódzki nie może wypowiedzieć się merytorycznie co do zgłoszonych w skardze zarzutów ani też poddać takiej ocenie zasadności pisma Państwowej Komisji Wyborczej z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], które było przedmiotem skargi, jak również odnieść się do treści opinii doc. dra R. P., która dotyczy merytorycznych kwestii. Nie było także możliwe rozpoznanie wniosku alternatywnego przez uznanie skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za skargę na bezczynność Państwowej Komisji Wyborczej oraz o zobowiązanie tegoż organu do niezwłocznego wydania K. W. [...] zaświadczenia określonego w art. 210 § 2 Kodeksu wyborczego. Skargę na bezczynność można bowiem złożyć skutecznie do sądu administracyjnego tylko wówczas, gdy kompetencjom tego sądu podlega sprawa, która była przedmiotem zaskarżenia, a jak już wcześniej powiedziano przysługuje ona tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Jak zaś wywiedziono wyżej, przedmiot skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych norm kompetencyjnych. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro działalność Państwowej Komisji Wyborczej nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega więc rozpoznaniu przez sąd administracyjny, a to oznacza, że skargę, której jest przedmiotem, należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. W pkt. 2. postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.