V SA/Wa 1886/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2011 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w P. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 31 sierpnia 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez F. (dalej: Skarżąca) jest informacja Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] dotycząca nieprzyznania dofinansowania na realizacje projektu "[...]". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca – F. złożyła do W. w P. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu o nazwie "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VII, Działanie 7.2. Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej, Poddziałanie 7.2.1. Aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Wojewódzki Urząd Pracy w P. pismem z [...] maja 2011 r. poinformowała skarżącą, że wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z powodu uchybień formalnych tj. nie wskazania obrotów/przychodów za rok ubiegły w pkt 3.6 wniosku. . Pismem z [...] czerwca 2011 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. protest od wyników oceny. Wojewódzki Urząd Pracy w P. w wyniku rozpoznania protestu nie uznał jednak argumentacji Skarżącej. Wskazał w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., że zgodnie z pkt 4.1.1. Dokumentacji konkursowej roczny obrót/przychód F. powinien być wyższy aniżeli roczne wydatki w projekcie, co winno mieć potwierdzenie w pkt 3.6 i budżecie projektu. W odwołaniu do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (dalej: organ) z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca zauważyła, że przy ocenie projektu doszło do nadinterpretacji sugestii dla oceniających i beneficjentów nt. miejsca, gdzie powinny być zamieszczone stosowne informacje we wniosku. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego negatywnie rozpatrzyło odwołanie, stwierdzając, że ocena formalna wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oraz procedura rozpatrywania protestu zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Ministerstwo podtrzymało stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. zaprezentowane w piśmie z [...] lipca 2011 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła organom rażące naruszenie: ← art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez dokonanie nierzetelnej oceny wniosku, ← art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została wniesiona zgodnie z przepisem ar. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.), który stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z p. zm., dalej: p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej informacji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 30c u.z.p.p.r. należy wskazać, że z mocy art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z p. zm., dalej p.p.s.a. ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżony akt i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny, by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Sąd nie przejmuje bowiem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Jednocześnie, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie nie doszło do wskazanych naruszeń – skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadnymi są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. – z którego wynika nałożenie na instytucję zarządzającą obowiązku przeprowadzenia oceny projektu w sposób rzetelny i bezstronny, przy czym obowiązek ten nie odnosi się tylko do pierwszego organu dokonującego oceny wniosku, bowiem tym samym obliguje organ odwoławczy do tego, aby przy rozpatrywaniu protestu (środka odwoławczego) stosować formułę opartą o zasadę rzetelności i bezstronności, a jednocześnie skutkuje koniecznością rozważenia w postępowaniu odwoławczym wszystkich zarzutów protestu (środka odwoławczego), w tym także zarzutów merytorycznych (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 658/10, LEX nr 597037). Z akt sprawy wynika bowiem, że w formularzu wniosku o dofinansowanie pkt 3.6. znajdował się czytelny opis, z którego wynikało, iż wnioskodawca powinien w tym punkcie umieścić opis doświadczenia projektodawcy w realizacji podanych przedsięwzięć oraz przedstawić informacje potwierdzające potencjał finansowy projektodawcy do realizacji projektu. Tym samym wypełnienie formularza wniosku tylko i wyłącznie w części dotyczącej opisu doświadczeń, niewypełnienie zaś formularza w drugiej części powoduje, że taki wniosek nie może być traktowany jako wypełniający wszystkie elementy przewidziane przepisami określającymi dany projekt (instrukcja, dokumentacja konkursowa), szczególnie przy zastosowaniu oceny wniosku metodą 0-1 (spełnia-nie spełnia). Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 2 marca 2011r. - sygn. akt II GSK 177/11 (patrz: orzeczenia.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w całości aprobuje "wydane przez instytucję zarządzającą akty dotyczące ocen i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszące się do kryteriów dokonywanej przez tę instytucję oceny wniosków (tj. Regulamin konkursu, kryteria wyborów projektów) nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Ich zadaniem jest osiągnięcie wskazanych wyżej celów ustawowych, tj. sprawne i rzetelne przeprowadzenie konkursu. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 (...), powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem danych zawartych w regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach do tego wniosku. Wówczas dopiero przeprowadzona ocena projektu będzie oceną zgodną z prawem, gdyż u.z.p.p.r. uprawnia instytucję zarządzającą do określenia systemu realizacji programu operacyjnego oraz ustalania treści informacji o konkursie". Ponadto należy podkreślić, że wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą być zgodne z wymogami ustawowymi i muszą być z tymi wymogami ustawowymi konfrontowane w procesie sprawdzania projektu. W związku z powyższym Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Istota postępowania konkursowego polega bowiem na wyłonieniu najlepszego projektu lub projektów (jeżeli pozwala na to posiadana przez właściwą instytucję pula finansowa). Ogólnie można więc stwierdzić, iż najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który po pierwsze spełnia wymogi formalne, po drugie w warstwie merytorycznej w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie, przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu np. rozwoju danej dziedziny, jej innowacyjności, polepszenia struktury produkcji, zwiększenia konkurencyjności lub umożliwi szerszy dostęp do usług danego rodzaju, itp. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym. Pozbawione zasadności są zatem zarzuty Skarżącej odnoszące się do nierzetelnej oceny wniosku. Słusznie zauważył organ, że złożenie poprawnego wniosku o dofinansowanie wymaga przeanalizowania całej dokumentacji, gdyż w poszczególnych jej częściach znajdują się uszczegółowienia innych zapisów i dlatego konieczne jest czytanie dokumentacji łącznie jako całości. W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie (rubryki opisowe wniosku) niewypełnienie wniosku zgodnie z opisem w części wskazanej w formularzu powinno być potraktowane jako brak formalny danego punktu wniosku, a nie jako brak podlegający uzupełnieniu czy też mogący być przedmiotem dalszych wyjaśnień lub obliczeń przeprowadzanych przez osobę oceniającą wniosek. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku gdy wniosek został sformułowany w sposób ogólnikowy lub nieprecyzyjny należałoby wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień lub dokonywać interpretacji tego wniosku przez oceniającego. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania wszystkich wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem tym, których wnioski zostały sformułowane poprawnie, doprecyzowanie ich treści. Ponadto doprowadziłaby do znacznego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić, że oceniający wniosek przeprowadził ocenę z naruszeniem przepisu art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. , gdyż takie działanie miałoby charakter dyskrecjonalnego uprawnienia (nie jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa). Tym samym przeprowadzenie oceny zgodnie z zasadami określonymi dla danego projektu nie może uzasadniać zarzutu przeprowadzenia oceny projektu w sposób niezgodny z prawem. Sąd nie dopatrzył się tym samym w postępowaniu organu i jednostki pośredniczącej naruszenia przepisów Konstytucji RP. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.