II GSK 2376/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1886/11 w sprawie ze skargi [...] w P. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...]sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1886/11, oddalił skargę Fundacji Aktywności Lokalnej z siedzibą w P. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Fundacja Aktywności Lokalnej złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: WUP) w Poznaniu wniosek o dofinansowanie realizacji projektu o nazwie "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VII, Działanie 7.2. Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej, Poddziałanie 7.2.1. Aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. WUP w P. poinformował stronę, że jej wniosek został odrzucony z powodu uchybień formalnych, tj. niewskazania obrotów/przychodów za rok ubiegły w pkt 3.6 wniosku. [...] złożyła protest od wyników oceny. W piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. WUP w P. poinformował wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Organ wskazał, że zgodnie z pkt 4.1.1. Dokumentacji konkursowej roczny obrót/przychód Fundacji powinien być wyższy aniżeli roczne wydatki w projekcie, co powinno mieć potwierdzenie w pkt 3.6 wniosku i w budżecie projektu. [...] złożyła odwołanie od wyników oceny. Zdaniem strony, przy ocenie projektu doszło do nadinterpretacji sugestii dla oceniających i beneficjentów na temat miejsca, gdzie powinny być zamieszczone stosowne informacje we wniosku. Minister Rozwoju Regionalnego negatywnie rozpatrzył odwołanie. Zdaniem organu, ocena formalna wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oraz procedura rozpatrywania protestu zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.; dalej powoływana jako "ustawa o z.p.p.r." lub "ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju") poprzez dokonanie nierzetelnej oceny wniosku oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego. Wyrokiem z dnia 7 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w formularzu wniosku o dofinansowanie pkt 3.6. znajdował się czytelny opis, z którego wynikało, że wnioskodawca powinien w tym punkcie umieścić opis doświadczenia projektodawcy w realizacji podanych przedsięwzięć oraz przedstawić informacje potwierdzające potencjał finansowy projektodawcy do realizacji projektu. Tym samym wypełnienie formularza wniosku tylko i wyłącznie w części dotyczącej opisu doświadczeń, niewypełnienie zaś formularza w drugiej części powoduje, że taki wniosek nie może być traktowany jako wypełniający wszystkie elementy przewidziane przepisami określającymi dany projekt (instrukcja, dokumentacja konkursowa), szczególnie przy zastosowaniu oceny wniosku metodą 0-1 (spełnia-nie spełnia). WSA podniósł, że istota postępowania konkursowego polega bowiem na wyłonieniu najlepszego projektu lub projektów (jeżeli pozwala na to posiadana przez właściwą instytucję pula finansowa). Ogólnie można więc stwierdzić, iż najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który po pierwsze spełnia wymogi formalne, po drugie w warstwie merytorycznej w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie, przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu np. rozwoju danej dziedziny, jej innowacyjności, polepszenia struktury produkcji, zwiększenia konkurencyjności lub umożliwi szerszy dostęp do usług danego rodzaju, itp. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym. W związku z tym nietrafne, w ocenie Sądu, są zarzuty skarżącej odnoszące się do nierzetelnej oceny wniosku. Słusznie zauważył organ, że złożenie poprawnego wniosku o dofinansowanie wymaga przeanalizowania całej dokumentacji, gdyż w poszczególnych jej częściach znajdują się uszczegółowienia innych zapisów i dlatego konieczne jest czytanie dokumentacji łącznie jako całości. Sąd pierwszej instancji uznał, że niewypełnienie wniosku zgodnie z opisem w części wskazanej w formularzu powinno być potraktowane jako brak formalny danego punktu wniosku, a nie jako brak podlegający uzupełnieniu czy też mogący być przedmiotem dalszych wyjaśnień lub obliczeń przeprowadzanych przez osobę oceniającą wniosek. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku, gdy wniosek został sformułowany w sposób ogólnikowy lub nieprecyzyjny, należałoby wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień lub dokonywać interpretacji tego wniosku przez oceniającego. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania wszystkich wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem tym, których wnioski zostały sformułowane poprawnie, doprecyzowanie ich treści. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić, że oceniający wniosek przeprowadził ocenę z naruszeniem przepisu art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., gdyż takie działanie miałoby charakter dyskrecjonalnego uprawnienia (nie jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa). W działaniach organów Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Konstytucji RP. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła [...]. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego (w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej z uwagi na nakład pracy) według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącej. Strona zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest naruszenie art. 30 ust. 1 i art. 26 ust. 2 ustawy o z.p.p.r.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, to jest naruszenie art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a." w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Fundacja stwierdziła, że w instrukcji wypełniania wniosku ani w całej dokumentacji konkursowej nie było wskazania, by w pkt 3.6 wniosku podać informację w postaci przychodu/obrotu za ubiegły rok. Kryterium formalne określone w pkt 4.1.1 lit. j Dokumentacji konkursowej (to jest fakt, że roczny obrót projektodawcy i partnerów jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie) mógł być oceniony przez organy na podstawie danych zawartych w pkt 3.6 wniosku i w budżecie. W niniejszej sprawie organy nie uwzględniły wszystkich danych zawartych we wniosku i postępując nierzetelnie jedynie powtarzały twierdzenia zawarte w informacji o ocenie wniosku. Organy nie zrealizowały również zasady przejrzystości, ponieważ ocena spełnienia kryterium formalnego określonego w pkt 4.1.1. lit. j Dokumentacji konkursowej została dokonana z pominięciem danych zawartych w budżecie. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji przekroczył granice swobodnej oceny zgłoszonego w skardze dowodu z wniosku. WSA uzasadnił jedynie, co powinno być zrobione, a w swej ocenie dowodu (wniosku) pominął, co zostało przez Fundację zrobione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. Przepis art. 30c ust. 2 cyt. ustawy stosuje się odpowiednio. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone, mianowicie z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy, zwanej dalej p.p.s.a. Określone w ustawie o zasadach polityki rozwoju wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. odnoszących się do skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec tego postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na odniesieniu się do zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach i w konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstaw. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono bowiem zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem w pierwszym rzędzie należało odnieść się do zarzutów procesowych, ponieważ odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego co do zasady możliwe jest na tle niewadliwie ustalonego (niekwestionowanego) stanu faktycznego. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w sprawach o dofinansowanie projektów wyłonionych w trybie konkursu jest ocena projektu, dokonana przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą). Niewątpliwie kontrola sądowoadministracyjna dokonywana w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sprowadza się do oceny przez sąd administracyjny, czy kontrolowany akt (czynność) jest zgodny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego i czy akty o charakterze pozaustawowym pozostają w zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie należy wskazać, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym także przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie wyłączają kompetencji do weryfikowania wyników oceny wniosku o dofinansowanie na etapie postępowania odwoławczego i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nieuzasadniony jest sformułowany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegający na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgłoszonego w skardze do WSA dowodu z wniosku. Zarzuty te są bezzasadne, gdyż dotyczą przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji dowodów uzupełniających z dokumentów z urzędu albo na wniosek strony, a takie postępowanie nie miało miejsca w sprawie, ani też skarżąca nie wnosiła o jego przeprowadzenie. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji strona wnosząca skargę kasacyjną nie składała żadnych wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, zaś w skardze kasacyjnej nie podała, jakie dowody Sąd pierwszej instancji powinien był przeprowadzić z urzędu. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie pozostaje w żadnym związku ze sprawą rozpoznaną przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z § 5 art. 106 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Zakres odesłania zawartego w § 5 art. 106 p.p.s.a. nie został w tym przepisie w sposób dokładny określony, tym niemniej uprawniony jest pogląd, że odnosi się on m.in. do przepisów art. 233 § 1, 236, 244, 245 i 248-257 k.p.c. Z uwagi na powyższe, za chybione należy uznać zarzuty zawarte w petitum skargi kasacyjnej, gdyż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał dowodów uzupełniających z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z tym, wbrew stanowisku skarżącego, nie mógł naruszyć przepisów art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 k.p.c., przytoczonych jako podstawy kasacyjne. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem danych zawartych w regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach do tego wniosku. Wówczas dopiero przeprowadzona ocena projektu będzie oceną zgodną z prawem, gdyż ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju uprawnia instytucję zarządzającą do określenia systemu realizacji programu operacyjnego oraz ustalania treści informacji o konkursie. W takim też aspekcie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli działalności instytucji zarządzającej, badając legalność podjętego rozstrzygnięcia. Wydane przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie odpowiada regulacji zawartej w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ocena projektu musi uwzględniać wszelkie okoliczności wynikające z przedstawionej przez beneficjenta dokumentacji, które instytucja zarządzająca powinna wziąć pod rozwagę i wszechstronnie je rozpatrzeć, mając przede wszystkim na uwadze cele zawarte w art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą być zgodne z wymogami ustawowymi i muszą być z tymi wymogami ustawowymi konfrontowane w procesie sprawdzania projektu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie w całości aprobuje pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 2 marca 2011 r. o sygn. akt II GSK 177/11, w którym NSA stwierdził, że wydane przez instytucję zarządzającą akty dotyczące ocen i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszące się do kryteriów dokonywanej przez tę instytucję oceny wniosków (tj. Regulamin konkursu, kryteria wyborów projektów) nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Ich zadaniem jest osiągnięcie wskazanych wyżej celów ustawowych, tj. sprawne i rzetelne przeprowadzenie konkursu. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem danych zawartych w regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach do tego wniosku. Wówczas dopiero przeprowadzona ocena projektu będzie oceną zgodną z prawem, gdyż u.z.p.p.r. uprawnia instytucję zarządzającą do określenia systemu realizacji programu operacyjnego oraz ustalania treści informacji o konkursie. Ponadto należy podkreślić, że wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą być zgodne z wymogami ustawowymi i muszą być z tymi wymogami ustawowymi konfrontowane w procesie sprawdzania projektu. Bezsporny w sprawie jest fakt, że skarżąca nie wskazała w punkcie 3.6. wniosku o dofinansowanie informacji o rocznych obrotach/przychodach za rok ubiegły, co spowodowało odrzucenie wniosku na etapie jego oceny formalnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ocena wniosku została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa i w oparciu o instrukcję oraz dokumentację konkursową wraz z załącznikami. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skarżąca przystępując do konkursu powinna poznać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Wnioskodawcy bowiem na etapie opracowywania założeń projektu zobowiązani są do szczegółowego zapoznania się z dokumentami wchodzącymi w skład Systemu Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, jak również z treścią dokumentacji konkursowej, która w sposób wyczerpujący reguluje zasady obowiązujące w ramach konkursów ogłaszanych przez Instytucję Organizującą Konkurs (IOK). Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że pozbawione zasadności są zarzuty skarżącej odnoszące się do nierzetelnej oceny wniosku. Bowiem złożenie poprawnego wniosku o dofinansowanie wymaga przeanalizowania całej dokumentacji, gdyż w poszczególnych jej częściach znajdują się uszczegółowienia innych zapisów i dlatego konieczne jest czytanie dokumentacji łącznie jako całości. Podkreślenia wymaga, że obowiązek wskazania w pkt 3.6. wniosku rocznego obrotu projektodawcy wynika z szeregu dokumentów, z którymi powinien był szczegółowo zapoznać się wnioskodawca. W Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w pkt 3.6. "Potencjał i doświadczenie projektodawcy" znajduje się czytelny opis, z którego wynika, iż wnioskodawca powinien w tym punkcie umieścić opis doświadczenia projektodawcy w realizacji podanych przedsięwzięć oraz przedstawić informacje potwierdzające potencjał finansowy projektodawcy do realizacji projektu. W cyt. instrukcji jest wyraźnie opisane, że zgodnie z jednym z ogólnych kryteriów formalnych wyboru projektów obowiązujących w ramach PO KL należało wskazać roczny obrót projektodawcy, który musi być równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie. Na tej podstawie bowiem - jak wynika z Instrukcji – sprawdzane jest, czy projektodawca posiada potencjał pozwalający realizować projekt w ramach założonego budżetu oraz bezproblemowe rozliczanie projektu. Potencjał finansowy mierzony wielkością obrotów w stosunku do wydatków projektu miał również na celu wykazanie możliwości ewentualnego dochodzenia zwrotu tych środków dofinansowania, w przypadku wykorzystania ich niezgodnie z przeznaczeniem. Dlatego też brak potencjału finansowego wpływa na ogólną ocenę wniosku o dofinansowanie. Tym samym wypełnienie formularza wniosku tylko i wyłącznie w części dotyczącej opisu doświadczeń, niewypełnienie zaś formularza w drugiej części w zakresie obowiązku wskazania rocznego obrotu projektodawcy powoduje, że taki wniosek nie może być traktowany jako wypełniający wszystkie elementy przewidziane przepisami określającymi dany projekt (instrukcja, dokumentacja konkursowa), szczególnie przy zastosowaniu oceny wniosku metodą 0-1 (spełnia-nie spełnia). Ponadto, obowiązek wskazania rocznego obrotu projektodawcy jest wskazany w Dokumentacji konkursowej dla konkursu w części IV "Kryteria wyboru projektów i sposób ich weryfikacji" w pkt 4.1. "Ogólne kryteria formalne". Zgodnie z treścią pkt 4.1.1. obowiązek spełniania ogólnych kryteriów formalnych dotyczy wszystkich rodzajów projektów realizowanych w ramach PO KL i wymaga spełnienia wyliczonych tam ogólnych kryteriów formalnych. Wśród tych kryteriów wymienia się w pkt 4.1.1. lit. j – "roczny obrót projektodawcy (...) jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie (zgodnie z zapisami pkt 3.6. wniosku oraz budżetem projektu". Natomiast pkt 4.1.3. dokumentacji konkursowej precyzuje, iż ocena wniosku na podstawie kryteriów formalnych ma postać "0-1", tzn. "spełnia – nie spełnia". Zatem wnioski nie spełniające jednego lub więcej kryteriów są odrzucane na etapie oceny formalnej, bez możliwości ich uzupełnienia, z zastrzeżeniem pkt. 2.4.6. dokumentacji konkursowej. W punkcie 2.4.6. Dokumentacji konkursowej wymieniono braki formalne, które mogą podlegać jednorazowej korekcie, ale wśród nich nie wskazano uchybienia dotyczącego braku wskazania rocznego obrotu projektodawcy. W konsekwencji, powyższe uchybienie – zgodnie z dokumentacją konkursową – nie podlegało ani korekcie ani uzupełnieniu, co oznacza, że rozstrzygnięcie Instytucji Organizującej Konkurs było prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że załącznik nr 8 do "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" zawiera w pkt 1.1. "Ogólne kryteria formalne" również obowiązek w zakresie wskazania rocznego obrotu projektodawcy, zgodnie z zapisami pkt 3.6. wniosku oraz z budżetem projektu. Ponadto, zgodnie z treścią cyt. Zasad "oceny formalnej dokonuje się przy pomocy "Karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego PO KL". W punkcie A w ramach ogólnych kryteriów formalnych przewidziano kryterium nr 6 przedmiotowej karty, które ma następujące brzmienie: "czy roczny obrót projektodawcy (...) jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie (zgodnie z zapisami pkt 3.6. wniosku oraz z budżetem projektu)". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewskazanie informacji o obrocie skarżącej jako wnioskodawcy w punkcie 3.6. wniosku o dofinansowanie, zgodnie z zapisami Systemu realizacji PO KL oraz postanowieniami Dokumentacji konkursowej powinno skutkować odrzuceniem wniosku na etapie oceny formalnej, a zatem postępowanie organów dotyczące oceny wniosku oraz postępowania odwoławczego było prawidłowe. W świetle powyższego, brak jest podstaw do przypisania Sądowi pierwszej instancji zarzutu zaaprobowania stosowania w procesie oceny projektu nieprzejrzystych reguł, a tym samym naruszenia art. 26 ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Za całkowicie niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 u.z.p.p.r., ponieważ przepis dotyczy podstawy dofinansowania projektu, którą stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawierana z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. W niniejszej sprawie nie mogło dojść do naruszenia cyt. przepisu, gdyż wniosek o dofinansowanie został odrzucony na etapie oceny formalnej, zaś umowa o dofinansowanie jest zawierana w przypadku wniosku, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu przedstawionego przez skarżącą, przeprowadzona została poprawnie. Zarówno Instytucja Organizującą Konkurs, jak i Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki działały w przedmiotowej sprawie zgodnie z przyjętym systemem realizacji programu operacyjnego i nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Mając powyższe na względzie oraz uwzględniając przedstawioną wcześniej argumentację wskazującą na brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.