I OSK 212/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie NSA Jolanta Rajewska NSA Marek Stojanowski Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K., A. G., Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 620/11 w sprawie ze skargi E. K., A. G., Z. G. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od E. K., A. G., Z. G. na rzecz Ministra Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 620/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. K. , A. G. i Z. G. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) odmawiającą potwierdzenia na rzecz E. K. , A. G. oraz Z. G. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i I małż. G. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości Ś. , powiat Ś. , dawne woj. wileńskie. Ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskami z dnia 23 września 2008 r., 19 kwietnia 2010 r. – odpowiednio S. G. oraz Z. G., A. G.i E. K. zwrócili się do Wojewody Zachodniopomorskiego o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez W. oraz I. małż. G. poza dawnymi granicami RP. Spadkobiercą ustawowym po zmarłych W. i I. G. był S. G. (postanowienie Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt [...], postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt [...]). S. G. zmarł w dniu 19 kwietnia 2009 r., a spadek po nim na podstawie ustawy nabyli żona A. G., córka E. K. i syn Z. G. po 1/3 części każde z nich (postanowienie Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt [...]). Z załączonego oryginału Opisu Mienia Pozostawionego z dnia 29 lutego 1946 r. wynika, że I.i W. małż. G. pozostawili w miejscowości Ś.nieruchomość o pow. [...] ha wraz z domem mieszkalnym, chlewem oraz przybudówką. Z zaświadczenia Centralnego Archiwum Państwa Litewskiego z dnia 19 listopada 2008 r. wynika, że Izabela G. zamieszkiwała od 1934 r. w miejscowości Ś. Z aktu notarialnego z dnia 19 kwietnia 1935 r. nr Rep. [...] wynika, że I. i W. małż. G. otrzymali w drodze darowizny własność nieruchomości położonej w miejscowości [...] o pow. [...] ha. Wojewoda Zachodniopomorski postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. uznał spełnienie przez A. G., Z. G. i E. K. przesłanek koniecznych celem potwierdzenia prawa do rekompensaty, wzywając m.in. do złożenia operatu szacunkowego. Od w/w postanowienia strony wniosły odwołanie (z dnia 9 czerwca 2010 r.) wskazując, iż W. i I. G. pozostawili nieruchomość zabudowaną, nie zaś jak przyjął Wojewoda Zachodniopomorski – grunt orny. Pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. organ I instancji poinformował strony, iż niezłożenie operatu szacunkowego skutkować będzie wydaniem decyzji odmawiającej prawa do rekompensaty. Wojewoda Zachodniopomorski postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r. odmówił rozszerzenia postępowania dowodowego o dopuszczenie dowodu z aktu notarialnego z dnia (...) kwietnia 1935 r. Nr Rep. (...) Decyzją z dnia 1 lipca 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski odmówił potwierdzenia na rzecz E. K. , A. G. i Z. G. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i I. małż. G. nieruchomości poza obecnymi granicami RP, w miejscowości Ś. , powiat Ś. , dawne woj. w. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: A. K., A. G.i Z. G.. Rozpatrując odwołanie Minister Skarbu Państwa stwierdził, że organ wojewódzki w sposób prawidłowy ustalił okoliczności faktyczne i prawne w przedmiotowej sprawie. W decyzji z dnia 1 lipca 2010 r. organ wojewódzki odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na niezłożenie we wskazanym terminie przez wnioskodawców operatu szacunkowego – określającego wartość nieruchomości pozostawionej przez W.i I. małż. G.. Minister Skarbu Państwa wskazał, iż w niniejszej sprawie strony postępowania zostały wezwane do złożenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionej, postanowieniem Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 maja 2010 r. Wobec zaś niewykonania przez skarżących tego zobowiązania i nieprzedłożenia żądanego operatu, organ nie mógł ustalić wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP, dlatego zdaniem Ministra organ I instancji słusznie odmówił skarżącym przyznania takiego prawa. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 13 ust. 2 ustawy wynika, iż wysokość rekompensaty wynosi 20% wartości nieruchomości pozostawionej, zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji, z uwzględnieniem nabytego na podstawie poprzednich przepisów prawa własności nieruchomości, albo użytkowania wieczystego. Tylko i wyłącznie operat szacunkowy stanowi dla organu I instancji materialną podstawę do określenia wysokości należnej rekompensaty. Minister zaznaczył, że ustawowy obowiązek złożenia operatów szacunkowych spoczywa na wnioskodawcach i to oni ponoszą ewentualne negatywne skutki niedopełnienia tej powinności. Wszelkie dywagacje, zdaniem organu, zawarte w odwołaniu na temat wartości mienia są bezprzedmiotowe, ponieważ w ogóle wartość ta jest nieznana. Ponadto zdaniem Ministra organ I instancji mógł odmówić mocy dowodowej aktowi notarialnemu z 1934 r., gdyż istotna dla określenia wartości nieruchomości pozostawionych, jest chwila jej pozostawienia, bliższy tej dacie tj. 1946 r., jest Opis Mienia Pozostawionego z dnia 29 lutego 1946 r. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. K., A. G.i Z. G. zarzucając jej naruszenie : - art. 9 kpa poprzez uznanie, iż Wojewoda Zachodniopomorski pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. poinformował stronę, iż niezłożenie operatu szacunkowego będzie skutkowało wydaniem decyzji odmownej, podczas gdy w postanowieniu z 11 czerwca 2010 r. organ nie wezwał stron do przedłożenia operatu szacunkowego, nie określił, żadnego terminu na jego złożenie i nie wskazał również konsekwencji jego niezłożenia; - art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, iż z Opisu Mienia Pozostawionego z dnia 29 lutego 1946 r. wynika, iż I. i W. małż. G. pozostawili 1,6798 ha, w tym 1,27 ha ziemi ornej, podczas gdy z treści w/w dokumentu wynika jedynie, iż 1,27 ha zostało obsiane oziminą zaś rubryka "grunty orne" jest pusta. Z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego wynika, że cała nieruchomość stanowiła grunty wieczysto-czynszowe miejskie, które pomimo uprawiania na nich zboża nie utraciły swojego pierwotnego przeznaczenia (pod zabudowę); - art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że treść w/w przepisu pozwoliła Wojewodzie Zachodniopomorskiemu na nieuwzględnienie dowodu z aktu notarialnego nr Rep. (...) i oparcie się na Opisie Mienia Pozostawionego z 29 lutego 1946 r.; - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż w przypadku braku złożenia operatu szacunkowego przez stronę Wojewoda Zachodniopomorski był uprawniony do wydania decyzji odmownej, podczas gdy przepis ten odnosi się do sytuacji niespełnienia przez stronę warunków określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, które to warunki zostały spełnione przez skarżących. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty wszczynane jest na wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, przy czym wniosek ten dotyczy również osób, o których mowa w art. 6 ust. 3. Musi on być też uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 1, pkt 3 i 4). Nie dołączenie żądanego przez organ operatu szacunkowego należy zdaniem sądu, traktować jako następcze braki wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Skoro w ostateczności organ na skutek braku operatu szacunkowego, którego sporządzenie jest obowiązkiem strony, nie może dokonać potwierdzenia prawa do rekompensaty, a przyczyną tego są następcze wobec wydanego postanowienia braki wniosku, który strona ma obowiązek wypełnić (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4), to Sąd pierwszej instancji uznał, że zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2. W grę nie wchodzi bowiem zwrot wniosku w trybie art. 64 § 2 kpa z uwagi na szczególną regulację ustawy z 8 lipca 2005 r. W rozpoznawanej sprawie w postanowieniu z dnia 27 maja 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski wezwał strony m.in. do przedłożenia operatu szacunkowego, a w uzasadnieniu zaznaczył, iż dokonanie przez skarżących czynności wskazanych w postanowieniu jest niezbędnym warunkiem zakończenia przedmiotowego postępowania w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 r. organ I instancji poinformował skarżących, iż niedostarczenie operatu szacunkowego spowoduje wydanie decyzji odmownej. Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. skarżący zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego, możliwości zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Skarżący nie podjęli żadnych działań zmierzających do wykonania obowiązku oświadczając wprost, iż operatu szacunkowego nie złożą, gdyż nie zgadzają się z przyjętym przez organ I instancji w postanowieniu z dnia 27 maja 2010 r. rodzajem mienia pozostawionego przez W. i I. małż. G.. W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skargi za całkowicie chybione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. K., A. G. oraz Z. G. zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 77 §1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nie uwzględnienia żądań strony dotyczących dopuszczenia mającego znaczenie dla sprawy dowodu poprzez pominięcie dowodu z aktu notarialnego nr (...) . i ograniczenie materiału dowodowego wyłącznie do Opisu Mienia Pozostawionego - wskutek czego dokonano błędnej oceny zabranego w postępowaniu materiału dowodowego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 § 1 pkt p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że: a) w piśmie z dnia 11 czerwca 2010r. organ I instancji w sposób prawidłowy poinformował skarżących, że niedostarczenie operatu szacunkowego spowoduje wydanie decyzji odmownej w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty, podczas gdy we wskazanym piśmie, skarżący zostali jedynie wezwani do cofnięcia oświadczenia złożonego w dniu 09.06.2010r.; b) w postanowieniu Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 11.06.2010r. zawarte są stwierdzenia o konieczności przedłożenia operatu szacunkowego i skutków jego niezłożenia, podczas gdy w postanowieniu brak jest takich stwierdzeń; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 pkt. 3 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że treść przepisu była, podstawą do wydania przez Wojewodę Zachodniopomorskiego postanowienia w przedmiocie odmowy rozszerzenia postępowania dowodowego poprzez niedopuszczenie, jako dodatkowego dowodu w sprawie Aktu notarialnego Nr rep. (...) . i oparcie się wyłącznie na Opisie Mienia Nr (...) z dnia 29.02. 1946r., podczas gdy w/w przepis nie upoważnia organu do odrzucenia dowodów istotnych dla ustalenia wartości nieruchomości w chwili jej pozostawienia; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 ust. 2 w związku z art. 2, art. 3 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 pkt. 3 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. z powodu nie spełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 i nie dostarczenia przez skarżących operatu szacunkowego, podczas gdy brak jest podstawy prawnej do przyjęcia, że nie złożenie przez stronę operatu szacunkowego skutkuje wydaniem decyzji o odmowie przyznania prawa do rekompensaty. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych, jednak żaden z podniesionych w niej zarzutów nie mógł zostać uznany za słuszny. Zauważyć trzeba, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postępowanie w sprawie przyznania rekompensaty za pozostawione mienie wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzanie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. (art. 5 ust. 1). W myśl art. 6 tej ustawy, do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, należy dołączyć, określone w tym przepisie, stosowne dokumenty. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty musi ponadto być uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej, jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty, co jednoznacznie wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., Wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę m.in. do dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3), a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali (pkt 4). Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Jak wynika ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego Wojewoda Zachodniopomorski postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. uznał spełnienie przez skarżących kasacyjnie przesłanek koniecznych celem potwierdzenia prawa do rekompensaty, wzywając m.in. do złożenia operatu szacunkowego i pouczając, iż stanowi to niezbędny warunek zakończenia przedmiotowego postępowania w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżących, iż niedostarczenie operatu szacunkowego spowoduje wydanie decyzji odmownej. Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. skarżący zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego, możliwości zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Skarżący nie podjęli żadnych działań zmierzających do wykonania obowiązku oświadczając wprost, iż operatu szacunkowego nie złożą, gdyż nie zgadzają się z przyjętym przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 27 maja 2010 r. rodzajem mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej potwierdzenia wskazanym wnioskodawcom prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, przedłożenie stosownych operatów szacunkowych stanowi niezbędny warunek określenia przez organ wysokości należnej rekompensaty, a obowiązek ich złożenia spoczywa zaś na stronach postępowania i w świetle obowiązujących przepisów brak jest możliwości zwolnienia stron z tego obowiązku, czy też sfinansowania wykonania operatów przez organ administracji publicznej. Niespełnienie powyższego obowiązku skutkuje wydaniem decyzji odmownej w myśl art. 7 ust. 2 powołanej ustawy. Wobec niewykonania przez skarżących tego zobowiązania i nieprzedłożenia żądanego operatu szacunkowego (obojętnie z jakiej przyczyny), organ nie mógł ustalić wartości mienia pozostawionego, a w konsekwencji wysokości przysługującej rekompensaty. Jednocześnie brak było jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ nie narusza ona prawa. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 §1 p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy poinformował skarżących, że niedostarczenie operatu szacunkowego spowoduje wydanie decyzji odmownej. W postanowieniu z dnia 27 maja 2010 r. oraz w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 r. organ wyraźnie pouczył skarżących o obowiązku przedłożenia operatu szacunkowego pod rygorem wydania decyzji odmownej. Także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej - art. 11 ust. 5 omawianej ustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt. 3 i art. 3 § 1 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 77 §1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie, jako dodatkowego dowodu w sprawie Aktu notarialnego Nr rep. [...] . i oparcie się wyłącznie na Opisie Mienia Pozostawionego z 1946 r., nie zasługiwały na uwzględnienie. Z art. 11 ust. 5 omawianej ustawy wynika wprost, iż wartość nieruchomości pozostawianych poza obecnymi granicami RP określa się według stanu na dzień ich pozostawienia oraz według cen albo kosztów odtworzenia na dzień sporządzenia wyceny. W niniejszej sprawie jedynym miarodajnym dowodem określającym wartość pozostawionej nieruchomości jest Opis Mienia Pozostawionego z dnia 29 lutego 1946 r., zaakceptowany przez ówczesnego właściciela poprzez złożenie podpisu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a. Podstawę orzeczenia o kosztach stanowił art. 204 pkt 1 p.p.s.a.