II SA/Kr 1042/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skarg G.S. i P.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargi II SA/Kr 1042/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 12 października 2011 roku W dniu 16 sierpnia 2006 roku decyzją znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał G. S. i P. S. "dokonanie rozbiórki poprzez doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego z przed rozbudowy". W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że w kwietniu 2005 roku G. S. i P. S. wykonali zmianę pokrycia dachowego budynku mieszkalnego na działce nr "1’ w miejscowości W., jak również wykonali 3-spadowe zadaszenie tarasu (wykonano drewnianą konstrukcję daszku i słupów podpierających zadaszenie tarasu), oraz dokonali przebudowy konstrukcji dachu nad budynkiem, przedłużając zadaszenie nad wejściem do budynku; nadto organ ustalił, iż na wykonanie rozbudowy, przebudowy G. S. i P. S. nie posiadali pozwolenia. Na powyższą decyzję odwołania złożyli G. S. i P. S.. W dniu 27 lutego 2007 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem znak: [...], działając na podstawie art. 136 k.p.a., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie. W dniu 11 września 2007 roku decyzją znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał postanowienie z dnia 4 marca 2010 roku znak: [...], którym wstrzymał: "P.P. G. i P. S. prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w msc. W. na nieruchomości nr "2’, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę" oraz nałożył na Inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji w terminie do dnia 31 lipca 2010 roku. W dniu 20 września 2010 roku decyzją znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał: "p. G. S. i P. P. S. dokonanie rozbiórki wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego tj.: - drewniana konstrukcja daszku wraz z słupami podpierającymi zadaszenie tarasu - powierzchnia zabudowy 8,84 m - drewniana konstrukcja dachu z pokryciem nad wejściem do budynku o wymiarach 1,75 x 1,50 m, tym samym doprowadzić budynek do stanu poprzedniego z przed rozbudowy - stan poprzedni został zinwentaryzowany na "Inwentaryzacji powykonawczej" stanowiącej załącznik do pozwolenia na użytkowanie budynku udzielonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w B. w dniu 5 stycznia 1998 r., znak: [...](...)". Odwołanie od ww. decyzji złożyli G. S. i P. S.. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 20 września 2010 roku znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji uczynił zadość przepisom kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez: "budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prawidłowo zakwalifikował roboty budowlane wykonane przez G. S. i P. S. jako rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego. Zgodnie z brzmieniem § 3 pkt 24 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) przez kubaturę brutto budynku należy rozumieć: "sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu". Mając na uwadze powyższe, w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wykonanie drewnianej konstrukcji daszku wraz z słupami podpierającymi zadaszenie tarasu oraz drewnianej konstrukcji dachu z pokryciem nad wejściem do budynku spowodowało zwiększenie kubatury obiektu. Do chwili wykonania przedmiotowego zadaszenia wraz z słupami podpierającymi kubaturę budynku w części tarasu obliczano do wysokości balustrady, natomiast z chwilą wykonania przekrycia kubatura liczona jest do wysokości daszku, a tym samym nie budzi wątpliwości, iż zwiększona została kubatura brutto budynku mieszkalnego w rozumieniu § 3 pkt 24 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., co jest równoznaczne z rozbudową. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31". Przepisy art. 29-31 Prawa budowlanego nie przewidują zwolnienia z uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dla rozbudowy budynku mieszkalnego. W związku z powyższym na inwestorze ciążył obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że właściwy w niniejszym postępowaniu będzie tryb art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowiącego, iż: "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Z akt sprawy ponad wszelaką wątpliwość wynika, iż inwestorzy G. i P. S. nie posiadali ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na wykonanie przedmiotowej rozbudowy. W myśl art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, organ I instancji w pierwszej kolejności zobowiązany jest doprowadzić wykonaną samowolnie budowę do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej, a dopiero gdy to okaże się niemożliwe, nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego. W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. słusznie wszczął postępowanie legalizacyjne, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, a tym samym spełnione są przesłanki określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Ze względu na brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. nr "1’ w miejscowości W. (informacja przesłana przez Burmistrza C. przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2006 r., znak: [...]), zasadnym było wydanie postanowienia, którym nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. Wynika to z faktu, iż inwestor w trakcie toczącego się postępowania legalizacyjnego przed organem nadzoru budowlanego ma możliwość wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym organ I instancji, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydał postanowienie z dnia 4 marca 2010 r., znak: [...], które to zobowiązywało inwestora do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowego obiektu. Inwestor nie spełnił w/w obowiązków w wyznaczonym terminie. Z akt zgromadzonych przez organ I instancji wynika, że inwestor – G. i P. S. nie przedstawili żadnego z wymaganych do legalizacji obiektu dokumentu. W związku z powyższym zastosowanie będzie miał art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego: "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1". Niespełnienie przez inwestora obowiązków wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego skutkuje więc nakazem rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sytuacji, ze względu na niespełnienie obowiązków nakazanych postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r., znak: [...], organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do orzeczenia rozbiórki. Skargi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli odrębnie G. S., domagając się zarazem wstrzymania wykonania skarżonej decyzji oraz P. S. działający przez pełnomocnika r.pr. L. S., wnosząc o jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w B. z dnia 20 września 2010 roku, znak: [...], a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca G. S. zarzuca organowi II instancji pominięcie istotnych, jej zdaniem, dowodów w sprawie oraz wynikające w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych. Nadto uważa, że roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachu i ocieplenia budynku nie miały charakteru istotnych odstąpień, gdyż geometria dachu została zmieniona w nieznacznym stopniu. Skarżący P. S., działający przez pełnomocnika r.pr. L. S., zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 oraz art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego wykonane roboty budowlane nie polegały na budowie części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nadto zarzuca organowi II instancji, iż błędnie przyjął, że zmiana kubatury obiektu budowlanego powinna być definiowana przez zastosowanie definicji legalnej pojęcia kubatury netto. W uzasadnieniu skarżący wskazał ponadto, iż organ II instancji nie rozpatrzył należycie sprawy i nie dokonał oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez co uchybił obowiązkowi należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Powyższe skargi, na podstawie art. 111 p.p.s.a. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 1042/11 W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania była sprawa zmiany pokrycia i konstrukcji dachowej budynku mieszkalnego, zaś spór dotyczył kwalifikacji prawnej wykonanych przez inwestorów prac budowlanych. Kluczowym zagadnieniem w sprawie okazało się ustalenie, czy prace budowlane wykonane przez skarżących wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś, jak wywodzi w skardze pełnomocnik P. S., ocena tych działań w świetle art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 – tekst jedn. ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zastosowanie tego przepisu jest bowiem jedynie konsekwencją ustalenia faktu wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, a z jego treści wynika obowiązek organu nakazania rozbiórki tak wybudowanego obiektu lub jego części. O tym, czy roboty budowlane wymagały pozwolenia bądź nie, decydują inne przepisy ustawy. Podkreślić zatem należy, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Katalog wyłączeń z obowiązku uzyskania takiej decyzji w odniesieniu do budowy (a także, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy, odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego) zawiera art. 29 ust. 1 ustawy, zaś w odniesieniu do innych niż budowa robót budowlanych (to jest, zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy, przebudowy, montażu, remontu, rozbiórki obiektu budowlanego) – art. 29 ust. 2. Dodatkowo, w art. 30 ustawy, ustawodawca wskazał te z niewymagających pozwolenia rodzajów budowy i innych robót budowlanych, dla których konieczne jest dokonanie zgłoszenia. Z powyższego wynika, że o ile prace budowlane, wykonane przez skarżących na przedmiotowym obiekcie nie zostały zakwalifikowane jako podlegające zgłoszeniu, koniecznym było uzyskanie przez skarżących jako inwestorów pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu niewątpliwym jest, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rozbudowy budynku, polegającej na wykonaniu nowego trzyspadowego zadaszenia tarasu oraz rozbudowy konstrukcji dachu. Potwierdza to zgromadzony w sprawie przez organy obu instancji materiał dowodowy. Jakkolwiek brak w przepisach definicji legalnych pojęcia "odbudowa, rozbudowa, nadbudowa", tym niemniej w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się potrzebę poszukiwania ich znaczenia na gruncie języka powszechnego, gdzie pojęcie "rozbudowa" oznacza szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także pewnej zmianie granic budowli (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2001 roku, II SA/Lu 892/00). Uprawnione jest zatem przyjęcie, iż przez rozbudowę należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" – art. 3 pkt 7a (z "Komentarza do Prawa budowlanego". red. Z. Niewiadomski; por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 roku, II SA/Bk 428/06). Nie sposób podzielić poglądu wyrażonego w skardze P. S., jakoby organy I i II instancji dopuściły się naruszenia przepisu § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną jego interpretację. Przesłanką jego zastosowania w przedmiotowej sprawie był fakt istnienia "przekrytych części zewnętrznych budynku", zaś wskazanie w dalszej treści tego przepisu rodzajów części zewnętrznych budynku ma charakter przykładowy i nie stanowi katalogu zamkniętego. Bezsporne przy tym jest, iż taras stanowi zewnętrzną część budynku. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych (Inwentaryzacja powykonawcza sporządzona przez mgr inż. J. K. - karta 31a-v i nast.) jednoznacznie wynika, że w następstwie wykonanych na zlecenie inwestorów prac doszło do przedłużenia i podniesienia zadaszenia. Podane w powołanej inwentaryzacji wartości liczbowe wraz ze szkicami elewacji budynku umożliwiają w sposób nie budzący wątpliwości ustalić rozmiary dokonanej rozbudowy w obrębie pokrycia dachowego, a co za tym idzie powiększenie kubatury budynku. Ponadto, przedłużenie połaci dachowej poza dotychczasowy obrys budynku, spowodowało w konsekwencji zmianę powierzchni zabudowy. Na gruncie niniejszej sprawy, rozbudowa budynku, dokonana przez skarżących, doprowadziła zatem nie tylko do zwiększenia kubatury budynku, ale także powierzchni zabudowy. Skoro zatem doszło do rozbudowy, a wykonanych prac budowlanych nie sposób przyporządkować do któregokolwiek z wyjątków opisanych w art. 29 ustawy, zatem inwestorzy zobligowani byli na podstawie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy do uzyskania pozwolenia na budowę, polegającą na rozbudowie obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy, organ I instancji prawidłowo orzekł obowiązek inwestorów przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszary, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, wszczynając postępowanie legalizacyjne. Z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ I instancji wynika, że inwestorzy nie przedstawili żadnego z wymaganych do legalizacji obiektu dokumentów. Z tego względu koniecznym było orzeczenie przez ten organ rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, a zatem rozstrzygnięcia organów I i II instancji odpowiadały prawu. Co się tyczy zarzutu skarżących, iż "sposób zalegalizowania prac budowlanych jest niewspółmierny do zakresu prac" wykonanych przez skarżących, wskazać należy, iż jedynym następstwem obligatoryjnej decyzji organu nakazującej rozbiórkę, w sytuacji gdy inwestor nie wykonał obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, jest przywrócenie budynku do stanu poprzedniego. Nieuzasadniony jest przy tym pogląd, iż usunięcie samowolnie wykonanej rozbudowy jest niemożliwe z tego tylko powodu, że doszłoby do szkód w powstałej wskutek tejże rozbudowy substancji materiałowej. Przyjęcie takiej argumentacji udaremniałoby ratio legis przepisu art. 48 ust. 1 ustawy i stawiałoby pod znakiem zapytania możliwość dokonania jakiejkolwiek rozbiórki. Z istoty rzeczy bowiem wynika, iż w sytuacji wymaganej prawem likwidacji skutków samowoli budowlanej nie do uniknięcia są powstające w toku wykonywania takich czynności technicznych pewne nieznaczne uszkodzenia. O ile organ rzeczywiście nie zajął się tą kwestią to jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik postępowania. Z okoliczności sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że skrócenie zadaszenia i usunięcie podpór dodanych pod wydłużoną połać dachu, może być wykonane bez dokonania uszkodzeń pozostałej części obiektu budowlanego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do uchybień w postępowaniu administracyjnym, nie mających jednakże wpływu na wynik sprawy. Z treści art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji nie odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącej G. S., w szczególności nie wskazano źródła i sposobu wyliczenia przyjętych przez organ I instancji w wyrzeczeniu decyzji powierzchni zabudowy oraz wymiarów drewnianej konstrukcji dachu z pokryciem na wejściem do budynku, a także nie odniesiono się w żaden sposób do przedłożonej w toku postępowania odwoławczego przez skarżącą G. S. dokumentacji fotograficznej. Dostrzeżone przez Sąd uchybienia pozostają jednakże bez wpływu na wynik sprawy, bowiem zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na jednoznaczne ustalenie, iż wobec dokonania przez skarżących rozbudowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i niewykonania przez nich obowiązków w postępowaniu legalizacyjnym, zarówno decyzja organu I instancji, nakazująca rozbiórkę części budynku i doprowadzenie go do stanu sprzed rozbudowy oraz decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, odpowiadały prawu. Tak więc mimo, iż w niniejszym postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości albo w części, wyłącznie wtedy jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając zatem na uwadze, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia prawa w w/w stopniu, brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.