II SA/Kr 301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Jacek Bursa NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skarg K.G., A.G. oraz E.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargi oddala Decyzja nr [...] z dnia [...].09.2010 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm. - zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.) §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, po z. 1589) po rozpatrzeniu wniosku: H.P. i B.P. , ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Zadaszenie tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 obr.[...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1. H.P. i B.P. wnioskiem z dnia 10.03.2004 r., domagali się ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Zadaszenie tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 obr.[...] w K". Decyzją z dnia [...].06.2005 r. , ustalono warunki zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...].10.2005r. utrzymało w mocy tę decyzję ale wyrokiem z dnia 23.10.2007r. (sygn. akt II Sa/Kr 19/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu l instancji oraz decyzję organu II instancji. 2. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, dnia [...].08.2009 r., została wydana decyzja Prezydenta Miasta K. (znak: [...]) ustalająca warunki zabudowy ale decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...].11.2009 r., (znak: [...]) została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. 3. w trakcie ponownego postępowania zostały uwzględnione wszystkie dyrektywy Kolegium i osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów, posiadająca odpowiednie kwalifikacje zawodowe i spełniająca wymogi ustawowe, uzupełniła sporządzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną o aneks zawierający szczegółowo udokumentowane przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wraz z dokumentacją fotograficzną potwierdzającą, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie kontynuację funkcji, cech i parametrów zabudowy w obszarze analizowanym, 4. ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., 5. odnosząc się do uwag stron wskazano, że: a. ponownie rozpatrując sprawę uwzględniono zarówno zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23.10.2007 r. (sygn. akt IISA/Krl9/06), jak i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].11.2009r. Uprawniony urbanista w aneksie do analizy urbanistyczno- architektonicznej sporządzonym dnia 24.06.2010 r., i zaktualizowanym dnia 21.07.2010r., stwierdził, że według słownika języka polskiego "Taras - rodzaj dużego balkonu, umieszczonego na parterze, na piętrze lub na płaskim dachu". Działki 2, 3, 4, 5 , 6 , 7 objęte obszarem poddanym analizie określają cechy zabudowy oraz zagospodarowania terenu jakie powinny być kontynuowane na tym terenie. Są to działki zabudowane budynkami jednorodzinnymi wolnostojącymi lub zbliźonymi , budynki posiadają balkony i tarasy ponadto występują balkony i tarasy w części lub w całości zadaszone np. dz. nr 8, 9, 10 , 11, 3 i 5 w związku z powyższym planowane zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie kontynuację funkcji, cech i parametrów zabudowy w obszarze analizowanym. b. działka stanowiąca teren inwestycji położona jest, w obszarze zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej o niskiej intensywności, wolnostojącej oraz "zbliźnionej . Uzupełnienie zabudowy stanowią towarzyszące jej budynki gospodarcze i garaże. Zadaszenie tarasu jest rozbudową budynku, który po rozbudowie (zadaszenie nad częścią tarasu) nie przekroczy parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Np. na dz. nr 8 , zlokalizowany jest budynek jednorodzinny 3 kondygnacyjny, posiadający taras na poziomie l piętra, taras ten jest w części zadaszony balkonem przynależnym do ostatniej kondygnacji. Na dz. nr 3 i 5 zlokalizowany jest budynek jednorodzinny 3 kondygnacyjny, posiadający taras na poziomie l piętra, taras ten jest w części zadaszony balkonem przynależnym do ostatniej kondygnacji. Na dz. nr 11 zlokalizowany jest budynek jednorodzinny 3 kondygnacyjny, posiadający taras na poziomie l piętra, taras ten jest w części zadaszony dachem połaciowym o kącie nachylenia ok. 30° - 45°. Na dz. nr 9 zlokalizowany jest budynek jednorodzinny 3 kondygnacyjny, posiadający taras na poziomie l piętra, taras ten nie jest przykryty. Na dz. nr 10 zlokalizowany jest budynek jednorodzinny 3 kondygnacyjny, posiadający dwa zadaszone balkony przynależne do l i II piętra. W tej sytuacji należy przyjąć iż samo zadaszenie, co do zasady wpisze się w zastany stan zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Przedmiotowa inwestycja dotyczy zadaszenia części tarasu budynku jednorodzinnego na istniejącym budynku w obrysie istniejących ścian. W obszarze analizowanym występują budynki posiadające tarasy i balkony ponadto występują balkony i tarasy w części lub w całości zadaszone. 6. za właściwą kontynuację dachu należy uznać formę dachu połaciowego lub płaskiego, jaki posłuży do zadaszenia tarasu, jest to forma dachu występująca w obszarze analizowanym min. na budynkach: (dach płaski bud nr [...] na dz. nr 3 i 5 , dach połaciowy bud. nr [...] na dz. nr 11 ). 7. Po przeprowadzonej analizie stwierdzono iż w.w. budynki posiadają formę architektoniczną która pozwala na uznanie, że planowana inwestycja odpowiada kształtowi zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym a tym samym zabudowa tarasu odpowiadać będzie stanowi dotychczasowej zabudowy. Odwołania K.G. i A.G. oraz E.T. i J.T. nie zostały uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia [...].12.2010 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje. I. zadaniem Kolegium jest zbadanie, czy wszystkie przesłanki znajdujące się w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., zostały spełnione i należycie wykazane przez organ l instancji. Nie można także pominąć, że w sprawie został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 23.10.2007 r. (sygn. Akt II Sa/Kr 19/06) którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd wiązały organ przy wydawaniu decyzji, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 póz. 1270 z późn. zm.). Niezastosowanie się do wszystkich wskazań określonych w tym wyroku było główną przyczyną uchylenia poprzedniej wydanej w niniejszej sprawie decyzji, stąd też obowiązkiem Kolegium jest również i teraz wnikliwe zbadanie, czy wszystkie zalecenia Sądu, zostały zrealizowane. II. sporządzony 24.06. 2010 r., kolejny aneks do analizy urbanistyczno - architektonicznej, którego ustalenia stały się podstawą obecnie kwestionowanej decyzji, uzupełnia materiał dowodowy w ten sposób, że wskazane wcześniej uchybienia zostały obecnie naprawione. W szczególności w aneksie do analizy zostało podane, że planowane zadaszenie nawiązuje do podobnych rozwiązań występujących w obszarze analizowanym. Zdefiniowano pojęcie tarasu i wymieniono działki, na których znajdują się budynki z tarasami, zadaszonymi tarasami lub balkonami, co zostało poparte dokumentacją fotograficzną. Podano również, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia parametrów zabudowy występujących w obszarze analizowanym. III. w przypadku sporządzenia przez biegłego urbanistę analizy architektoniczne -urbanistycznej, która nie budzi wątpliwości z prawnego punktu widzenia, Kolegium nie ma podstaw, aby kwestionować jej merytoryczną treść. Ponieważ obecnie analiza wraz z aneksem stanowi w ocenie Kolegium kompletny i wiarygodny materiał dowodowy, należy uznać, że twierdzenia w niej zawarte zasługują na wiarę i mogą stanowić podstawę dla ustalania warunków zabudowy. IV. nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że w obszarze analizowanym nie istnieją budynki posiadające zadaszone tarasy. Twierdzenia te nie znajdują potwierdzenie w załączonej do aneksu dokumentacji fotograficznej. Kolegium zgadza się z twierdzeniem zawartym w analizie, że taras może być rodzajem dużego balkonu, stąd też budynki posiadające balkony również mogły stanowić podstawę do porównań w ramach analizy zabudowy planowanej z istniejącą. Nie jest wobec tego błędem, że w analizie jako tarasy zostały określone elementy budynków stanowiące w istocie balkony lub loggie. V. nie jest również zasadny zarzut, że planowane zamierzenie spowoduje, że podniesiony zostanie i tak już bardzo wysoki, jak na obszar analizowany, wskaźnik powierzchni zabudowy przedmiotowej działki. Należy wskazać, że zadaszenie tarasu stanowi inwestycję realizowaną w ramach obrysu ścian istniejącego budynku, w żadnym stopniu nie wpływa więc na wskaźnik powierzchni zabudowy. VI. zarzut Odwołujących się, że przy ustalaniu warunków zabudowy nie powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 03, nr 164, póz. 1588), nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Załączone do decyzji warunki zabudowy podają przy każdym ustalanym parametrze podstawę prawną z powołanego Rozporządzenia. VII. niezasadny jest zarzut, ze błędnie ustalono geometrię dachu dla planowanego zadaszenia. Kolegium wskazuje, że możliwe jest alternatywne ujęcie tego parametru, jeżeli znajduje to uzasadnienie w porównaniu do innych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. W niniejszej sprawie z analizy wynika, że w obszarze analizowanym budynki kryte są zarówno dachami płaskimi, jak i połaciowymi. Sposób ustalenie tego parametru należy zatem uznać za słuszny. VIII. chybiony jest zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy dwoma decyzjami o warunkach zabudowy wydanymi dla terenu przedmiotowej inwestycji. Podniesiono, że pomimo, iż pomiędzy wskazanymi sprawami zachodzi tożsamość inwestorów i terenu, na którym planowane są inwestycje, to jednak są to inwestycje różne, dotyczące rozbudowy różnych części znajdującego się na tym terenie budynku, a co za tym idzie są to dwie odrębne, niezależne od siebie sprawy administracyjne. Kolegium podkreśla, że na gruncie obowiązujących przepisów nie ma przeszkód, aby dla tego samego terenu wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy, dotyczących różnych, nawet wykluczających się wzajemnie zamierzeń inwestycyjnych. Nie oznacza to wcale, że wszystkie te zamierzenia będą potem realizowane, a to ze względu na fakt, że decyzja ustalająca warunki zabudowy, jak już wspomniano, to dopiero pierwszy etap procesu inwestycyjnego, po którym muszą nastąpić kolejne, w szczególności uzyskanie pozwolenia na budowę, na potrzeby którego badana jest zgodność inwestycji z prawem budowlanym. Nie ma zatem podstaw prawnych do łącznego badania dwóch decyzji wydanych w dwóch odrębnych sprawach pod kątem zgodności parametrów w nich ustalonych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli K.G. i A.G. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i zasadzenie kosztów postępowania podnieśli, że : - wbrew temu co twierdzi Kolegium nie zostały "naprawione wykazane w poprzednich decyzjach uchybienia", gdyż niespełniony został podstawowy warunek dla wydania decyzji o warunkach zabudowy dokumentujący, że "inwestycja nawiązuje i stanowi kontynuację cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu sąsiedniego." - Kolegium twierdząc, że określona została definicja tarasu popełnia błąd akceptując podaną przez autora aneksu definicję ujednolicającą pojęcie "taras", "balkon" i "loggia". Są to pojęcia nie tylko w mowie potocznej, ale i w słownictwie technicznym określające odrębne elementy budowlane różniące się zarówno pod względem konstrukcyjnym jak i architektonicznym. Przyjęcie podanego w aneksie ujednolicenia tych pojęć spowodować by musiało szeroko idące zmiany w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami balkon może być budowany dopiero powyżej pierwszej kondygnacji budowli, zaś taras jest powszechnie umiejscowiony na poziomie terenu lub dachu obiektu. Powszechnie budowane są tarasy na dachach również wyższych budynków. Tarasy są miejscami widokowymi bądź uzupełnione zielenią a nawet basenami dają miejsce wypoczynkowo-rekreacyjne dla mieszkańców tych obiektów. - biorąc pod uwagę prawidłową i obowiązującą w przepisach definicję tarasu, w rozpatrywanym terenie nie istnieje ani jeden taras zadaszony, a jedynie balkony i loggie. Zatem nie można uznać, że "inwestycja nawiązuje i stanowi kontynuację cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu sąsiedniego. - wydana decyzja o warunkach zabudowy tarasu narusza prawa osób trzecich, gdyż dopuszcza zabudowę w obrysie ścian stanowiących fundamenty dla płyty tarasowej. Ściana południowa stanowiąca część nośną płyty tarasowej znajduje się w części na terenie nie będącym własnością inwestora, a zatem jakiekolwiek konstrukcje budowlane w obrębie tej ściany naruszają prawo własności osób trzecich i jako takie nie mogą być realizowane. - decyzja w swej treści wykracza w sposób zdecydowany poza wniosek inwestora i pod nazwą "zadaszenie tarasu" wydane zostały warunki zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego. Wynika to jednoznacznie z treści decyzji, gdyż na stronie 3 wiersz 29 użyte zostało dosłownie stwierdzenie: "Zadaszenie tarasu jest rozbudową budynku", Na tę sama decyzję w sprawie tut. Sądu sygn.akt II Sa/Kr 302/11 skargę na te samą decyzje wnieśli E.T. i J.T. i zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: A. Prawa materialnego to art 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, wbrew wymogom określonym w przepisie przez nie uwzględnione zasady "dobrego sąsiedztwa", a także art. 1 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez nie uwzględnienie zasady "ładu przestrzennego,, jako podstawy działań organów administracyjnych przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy w tym dla zadaszenia tarasu a właściwie rozbudowy domu, art.1 ust.2 pkt. 7 w zakresie ograniczania wykonywania prawa własności strony skarżącej i w końcu § 8 rozporządzenia Ministra infrastruktury w zakresie geometrii dachu B. przepisów postępowania, art. 7 K.p.a. i 77 k,p.a., art. 107 §1 i 3 K.p.a, art. 80 K.p.a., art. 15 K.p.a. i wydanie w dniu 03.09.2010 dwóch decyzji przez Prezydenta Miasta K. dotyczących "zadaszenia tarasu domu przy ul [...] " "oraz " rozbudowy domu przy ul.[...]", sprzecznych w swej treści w odniesieniu do linii zabudowy budynku przy ul [...] . i w oparciu o te zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów sądowych wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podnieśli m.in., że : - uszło uwadze Organu Odwoławczego, że aneks z dn. 24.06.2010 opracowany przez uprawnionego architekta zawiera sprzeczne ustalenia, ponadto nie spełnia wymogów prawdy obiektywnej, co strona skarżąca wyjaśni poniżej. Dotyczy to również dowodu - zdjęć, - przyjęta definicja ujednolicająca pojęcia " taras", "balkon" i " loggia" nie pozwala na odróżnienie balkonu od tarasu i loggii, jest sprzeczna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Odwołując się do literatury wykazują, że czym innym jest taras a czym innym jest balkon. - zawarte w Aneksie "wyjaśnienie" zamieszczone następnie w decyzji , nie są zgodne z prawdą obiektywną przez co zarówno decyzja organu l instancji jak i decyzja Organu II instancji akceptująca powyższy sprzeczny w swej treści, narusza art. 7 K.p.a. oraz 77 § 1 K.p.a. Uszło uwadze Organu II instancji, ze wobec braku dokumentacji potwierdzającej istnienie tarasów na dz. 2 (skarżących), na dz. nr 6, 7 ,4 (co strona dokumentuje zdjęciami) - nie jest uprawnione twierdzenie Organu Odwoławczego o wypełnieniu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dn.23 października 2007r., dotyczącym inwestycji p.n. " zadaszenia tarasu na działce Nr 1 z wniosku Państwa H i B P. . - ustawodawca w art. 15 k.p.a wprowadził zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji organu l instancji , a ponowne rozpoznanie sprawy. Odnosząc tę powinność Organu Odwoławczego do zaskarżonej decyzji, strona skarżąca z przykrością stwierdza, ze z treści uzasadnienia wynika, że Organ Odwoławczy oparł się jedynie na ustaleniach przeprowadzonych przez Organ l instancji. A zaaprobowana przez Organ II instancji definicja ujednolicająca taras z balkonem i loggia, pozwalająca nie zadaszenia balkonu przez balkon wyższego (najczęściej) piętra jako równoważne z zadaszeniem tarasu nie ma uzasadnienia w prawie budowlanym oraz cyt. w. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Zarządzeniem z dnia Sąd postanowił połączyć sprawę o sygn .akt II Sa/Kr 302/11 że sprawą sygn.akt II Sa/Kr 301/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Zadaszenie tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 obr.[...] w K ". Od razu w tym miejscu należy zwrócić uwagę, że ustalenia zapadłe w innej sprawie przedmiotowo różnej - a chodzi tu o ustalenia w warunków rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony wejścia których dotyczy wyrok tut. Sądu z dnia 6.03.2008 r. (sygn.akt II Sa/Kr 1155/07) dla sprawy niniejszej nie mają znaczenia. Sprawa przedmiotowych warunków była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23.10.2007 r., (sygn.akt II Sa/Kr 19/06) uchylając poprzednie decyzje ustalające przedmiotowe warunki polecił ustalić: 1. czy zadaszenie istniejącego tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie dwurodzinnej (bliźniaczej) spowoduje zmianę zagospodarowania terenu lub zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części. 2. dokonać wnikliwej oceny analizy urbanistyczno-architektoniczne. 3. czy realizacja nowej zabudowy spełni warunek zachowania ładu przestrzennego przez utrzymanie, albo wręcz podniesienie walorów architektonicznych przestrzeni. 4. czy prawidłowo został ustalony obszar analizy urbanistyczno-architektoniczne. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na wadliwość uzasadnienia decyzji w których nie wyjaśniono stronom dlaczego uznano, iż zabudowa tarasu odpowiada stanowi dotychczasowej zabudowy, cechom i parametrom o charakterze urbanistycznym i architektonicznym występującym w analizowanym terenie a także nie uzasadniły, które z budynków w poddanym analizie obszarze posiadają cechy, wskaźniki, gabaryty oraz formę architektoniczną, która pozwala na uznanie, że planowana inwestycja odpowiada kształtowi zabudowy oraz zagospodarowaniu terenu. Ponownie rozpoznając sprawę organy uzupełniły materiał dowodowy przede wszystkim o uzupełniającą analizę urbanistyczno-architektoniczną. Kolegium nie uchyliło się od oceny tak uzupełnionego dowodu jakim jest wspominana analiza wyraźnie stwierdzając, że "sporządzony 24 czerwca 2010 r. kolejny aneks do analizy urbanistyczno - architektonicznej, którego ustalenia stały się podstawą obecnie kwestionowanej decyzji, na powyższe pytania odpowiada i uzupełnia materiał dowodowy w ten sposób, że wskazane wcześniej uchybienia zostały obecnie naprawione. W szczególności w aneksie do analizy zostało podane, że planowane zadaszenie nawiązuje do podobnych rozwiązań występujących w obszarze analizowanym. Zdefiniowano pojęcie tarasu i wymieniono działki, na których znajdują się budynki z tarasami, zadaszonymi tarasami lub balkonami, co zostało poparte dokumentacją fotograficzną. Podano również, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia parametrów zabudowy występujących w obszarze analizowanym". Ocena dowodu należy zgodnie z art. 80 kpa do orzekającego organu. Kontrola sądowa tej oceny może sprowadzać się do kontroli czy przy ocenie organ nie naruszył norm prawa procesowego, zasad logicznego rozumowania czy w końcu zasad doświadczenia życiowego. Nie można zrzucić Kolegium, iż dokonana przez ten organ ocena analizy urbanistyczno-architektonicznej jest dowolna czy naruszająca przytoczone zasady. Jeżeli wspomniane zasady sanie naruszone Sąd nie ma prawa oceny tej zakwestionować i zastąpić ją własną oceną. Zacząć należy do tego, że skarżący przede wszystkim kwestionują pojęcie "tarasu" zastosowanego przez rzeczoznawcę w analizie i chcą przeforsować własną definicję tego pojęcia. Otóż nie ma legalnej definicji takiego obiektu czy części obiektu budowlanego który w języku potocznym określa się "tarasem". Oczywiście pojęcie "tarasu" jest używane w przepisach prawa ( zob. np. rozporządzenie z dnia 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U.nr .75 póz .690 z póżn.zm. w którym używa się bez definiowana takich pojęć jak taras, galeria, balkon czy loggia) ale skoro nie ma legalnej definicji pojęcie to można odnosić się do powszechnego jego rozumienia. Określanie tego pojęcia przez różnych autorów różnie - nie świadczy o tym, że definicja jedna jest lepsza od drugiej. W sprawie niniejszej jest oczywiste o jaką cześć budynku chodzi ( zob. protokół rozprawy z dnia 12.10.2011 r.). Obecnym uczestnikom rozprawy okazano ten obiekt który ma ulec zadaszeniu a przedstawiony na załączniku graficznym i z tego można wywnioskować, że jest to cześć budynku mieszkalnego pod którą znajdują się pomieszczenia gospodarcze. Jest też oczywiste, że ta część budynku określana mianem "tarasu" nie jest położona od frontu budynku. W związku z próbą kwestionowania przez skarżących G. linii zabudowy należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny reprezentuje pogląd, że zgodnie: z § 4 powołanego rozporządzenia (w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [przypis WSA) , obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem co do zasady wyznacza się jako przedłużenie linii Istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dokonując zarówno językowej jak i celowościowej wykładni powyższych przepisów nie sposób przyjąć, że wynika z nich obowiązek wyznaczenia linii zabudowy nie tylko od frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej, ale z każdej strony tej działki. Przepisy § 4 ust. 2-4 powołanego rozporządzenia konsekwentnie posługują się w odniesieniu do linii zabudowy liczbą pojedynczą a nie mnogą. Potwierdzenie, że ustalana jest tylko jedna linia zabudowy od strony drogi publiczne} (wyrok NSA z dnia 15.02.2011 r. II OSK 174/10 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dla zachowania funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest koniczne istnienie na działach sąsiednich (w szerokim rozumieniu sąsiedztwa) identycznych obiektów jak planowany. Przez zachowanie tych funkcji należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu ( § 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.U. nr .164 póz. 1588 -zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 26.08.2003 r.). Tak więc z kontynuacją funkcji mamy do czynienia wtedy, gdy nowa zabudowa mieści się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić ( nie jest sprzeczna ) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Trzeba także pamiętać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Analiza wykazała, że wybudowanie zadaszenia nad istniejącą częścią budynku mieszkalnego zwaną tarasem nie zakłóci ładu przestrzennego. W żaden sposób nie można podzielić zarzutu skarżących G. , że decyzja w swej treści wykracza w sposób zdecydowany poza wniosek inwestora i pod nazwą "zadaszenie tarasu" wydane zostały warunki zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego. Rozbudowa jest budową obiektu budowlanego [budynku] ( art. 3 pkt. 6 ustawy 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. nr.243 poz. 1623 z późn.zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.). W żaden sposób nie można przyjąć, że ustalenie warunków zabudowy dla zadaszenia - stanowi podstawę rozbudowy budynku. Skarżący polemizując ze stanowiskiem organów przedstawiają własną ocenę sytuacji i ta własna ocena doprowadza ich do wniosku, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają prawo. To nie do skarżących należy ustalenie i ocena stanu faktycznego gdyż skarżący nie mogą być sędzią we własnej sprawie. Obowiązek ustalenia stanu faktycznego i jego analiz pod kątem prawnym należy do organu. Skarżący mogą te ustalenia i wnioski wyciągnięte przez organ kwestionować ale to kwestionowanie nie może polegać na przeciwstawieniu ustaleń organu własnymi ustaleniami. Zarzut skarżących G. , że decyzja narusza "prawa osób trzecich, gdyż dopuszcza zabudowę w obrysie ścian stanowiących fundamenty dla płyty tarasowe/', w tym postępowaniu jest bez znaczenia, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich ( art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu z 2003 r. Zarzuty skargi E.T. j sprowadzają się do polemiki związanej z definicją tarasu. Kwestie' zdefiniowania tego obiektu omówiono wyżej - ale jeszcze raz należy zwrócić uwagę, że przedmiotem sprawy nie jest zamiar budowania tarasu a jednie zadaszenia nad istniejącą częścią budynku nazywana tarasem. Skarżąca ta zarzuca naruszenie art. 7, 77, 107 § 1 i 3, 80 i 15 kpa. Wbrew temu co się twierdzi w skardze Kolegium dokonało oceny analizy architektoniczne- urbanistycznej i jej uzupełnień i dowód ten uznało za wiarygodny. Tym samym nie można mu przypisać na ruszenia art. 80 kpa. Wspomniano wyżej, że to skarżący chcą ocenę organów zastąpić własną oceną ale taka możliwość nie jest dopuszczona przez prawo. Nie jest jasny zarzut art. 15 kpa. Jak można sądzić z uzasadnianie skargi - skarżąca T. naruszenie tego przepisu upatruje w tym, że organ odwoławczy "oparł się jedynie na ustaleniach przeprowadzonych przez Organ l instancji" i zaaprobował wadliwą definicję tarasu. Zasada dwuinstancyjności polega na tym, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje sprawę a nie ogranicza się do kontroli stanowiska organu l instancji. Tak było w sprawie niniejsze Kolegium w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przed organem l instancji ponownie rozpoznało sprawę o wydało zaskarżoną decyzję. To ponowne rozpatrzenie sprawy nie musi oznaczać, że organ odwoławczy nie może podzielić stanowiska organu l instancji. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła, aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ja decyzja organu l instancji naruszały prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.