III SA/Wr 541/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa A we W. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie gospodarowania środkami publicznymi postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A we W. wniosło skargę na opisany w sentencji postanowienia wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., żądając jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał, że po dokonaniu kontroli, w jej "wynikach i wnioskach" zawarto zalecenie przestrzegania przepisów ustawy o finansach publicznych, ustawy o rachunkowości oraz postanowień zawartych umów dotacji. Dodatkowo zalecono usunięcie dostrzeżonych nieprawidłowości. W ocenie organu, skarga winna zostać odrzucona, bowiem wynik kontroli skarbowej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego jedynie w przypadku, gdy nakłada on na stronę obowiązki lub ustali jej prawa. W ocenianej sprawie, wynik kontroli ustalił jedynie błędy i zalecił ich usunięcie. Ustalenia te nie kształtowały nowej sytuacji prawnej strony skarżącej, a we wnioskach zawarto jedynie uwagę o konieczności przestrzegania zasad określonych w ustawach i umowach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, niż określone w pkt 1 – 3, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie zaskarżony wynik kontroli został wydany na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kontroli skarbowej z dnia 28 września 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5 i ust. 2 ustawy (celowość i zgodność z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych, z wyłączeniem kontroli celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej jednostki samorządu terytorialnego oraz wywiązywanie się z warunków finansowania pomocy z tych środków; rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostek samorządu terytorialnego). Odnośnie możliwości zaskarżenia wyniku kontroli wydanego na podstawie powołanego wyżej przepisu, wskazać należy, że wyłącznie wówczas, gdy z treści wyniku kontroli wynika władcze nałożenie na kontrolowanego określonych obowiązków, istnieje ścisły związek w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. między przepisem prawa a aktem (czynnością), który dotyczy wspomnianego obowiązku. Wtedy też wynik podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., II GSK 278/2008). W przeciwnym razie, tj. wówczas, gdy wynik kontroli zawiera wyłącznie ustalenia faktyczne bez określenia obowiązków podmiotu kontrolowanego, jest on tylko czynnością materialno – techniczną oraz środkiem dowodowym, który może zostać wykorzystany w innym postępowaniu (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2009 r., I SAB/Bd 429/09). W konsekwencji zatem wynik kontroli, który nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisem art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kontroli skarbowej, wskazuje wyłącznie określone uchybienia bądź stwierdza, iż nieprawidłowości nie wystąpiły oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przekładając powyższe uwagi ogólne na rozważany przypadek stwierdzić należy, że w zaskarżonym wyniku kontroli organ dokonał jedynie ustaleń faktycznych odnośnie wywiązywania się przez stronę skarżącą z obowiązków nałożonych ustawą o finansach publicznych, ustawą o rachunkowości oraz obowiązków wynikających z zawartych umów dotacji. Ustalenia te nie ukształtowały nowej sytuacji prawnej strony skarżącej, a we wnioskach zawarto jedynie uwagę o konieczności przestrzegania przepisów ustawy o finansach publicznych i ustawy o rachunkowości, nie nakładając na skarżącą w tym zakresie żadnych skonkretyzowanych obowiązków. Uznać zatem należało, iż wynik kontroli, nie kreując nowej sytuacji prawnej skarżącej, nie kształtując sfery jej praw ani obowiązków, nie wykraczał poza granice określone w treści art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kontroli skarbowej i jako taki zaskarżeniu nie podlegał (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., II FSK 581/08). Na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji.