I OSK 154/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant starszy asystent Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty C. – zaskarżającej w części dotyczącej zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla pojazdów o nr rej. [...] oraz [...] – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 350/11 w sprawie ze skargi A. C. na czynność Starosty C. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za karty pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla pojazdu o nr rej. [...] i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddala, 3. odstępuje od zasądzenia od A. C. na rzecz Starosty C. zwrotu kosztów postępowania w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 350/11, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Starosty Chojnickiego z dnia 27 czerwca 2011 r., Nr KT.5410.10.33.2011, oraz uznał, że Starosta Chojnicki ma obowiązek zwrócić na rzecz A. C. części opłat pobranych ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust.4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym za karty pojazdów o numerach rejestracyjnych GCH 93FX, GCH 79MK, GCH 37HV. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. A. C. zwrócił się do Starosty Chojnickiego o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie 3 kart pojazdów dla: Forda Fiesta o numerze rejestracyjnym ..., VW Polo o numerze rejestracyjnym ... i motocykla Piaggio Hexagon o numerze rejestracyjnym ... i zwrot kwoty w wysokości 1275 złotych. Uzasadniając przedmiotowy wniosek jako podstawę żądania, wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04. Starosta Chojnicki pismem z dnia 13 maja 2011 r., Nr KT.5410.10.33.2011 odmówił zwrotu uiszczonej opłaty za wydane karty pojazdu, wskazując, że organ rejestracyjny postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu - Dz. U. Nr 137, poz. 1310) a adresatem żądania o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu winien być Skarb Państwa, reprezentowany przez Ministra Infrastruktury, w oparciu o art. 417 1 § 1 k. c. Wśród wymienionych w tym piśmie pojazdów, wobec których odmówiono zwrotu opłaty, wymieniono Forda Fiestę nr rej. ..., a nie jak to określono we wniosku nr rej. .... A. C. pismem z dnia 19 maja 2011 r. wezwał Starostę Chojnickiego do usunięcia naruszenia prawa z informacją, że w przypadku nieuwzględnienia żądania skieruje sprawę do sądu administracyjnego. Starosta Chojnicki, w odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto wskazał, iż w jego ocenie żądanie skarżącego uległo przedawnieniu. W piśmie tym nie wymieniono nr rejestracyjnych pojazdów, których dotyczyło pismo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na czynność Starosty Chojnickiego z dnia 27 czerwca 2011 r. wniósł A. C., domagając się rozstrzygnięcia sporu i zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Starosta Chojnicki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że Konstytucja nakłada na Trybunał Konstytucyjny obowiązek ważenia różnych chronionych w niej wartości i to tylko on w sposób wiążący może decydować o tym, czy uznać, że dany akt normatywny w całości lub w części jest sprzeczny z ustawą międzynarodową lub Konstytucją oraz od kiedy ten skutek nastąpi. Taki charakter całemu orzeczeniu Trybunału nadaje art. 190 ust. 1 Konstytucji. W ocenie organu, jedynie gdyby w okresie pomiędzy uznaniem przepisu za niekonstytucyjny a dniem, w którym straci on z woli Trybunału moc prawną, dalsze obowiązywania tego przepisu prowadziło do naruszenia innych wartości chronionych Konstytucją lub umową międzynarodową, sąd może, po rozważeniu wszystkich wchodzących w grę chronionych wartości, nie dopuścić do jego zastosowania w konkretnej sprawie. Taka możliwość powinna być traktowana jednak tylko jako wyjątek od zasady. Organ stwierdził nadto, że sprawa uległa przedawnieniu, gdyż strona miała 14 dni na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, począwszy od dnia spełnienia świadczenia, to jest od dnia uiszczenia kwoty 500 zł za wydanie karty pojazdu. Przyjęcie innego rozstrzygnięcia prowadziłoby w ocenie organu do wniosku, że w postępowaniu administracyjnym czynność poboru opłaty za wydanie karty pojazdu może być zaskarżana w trybie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), zw. dalej p.p.s.a., w bliżej nieokreślonym przedziale czasowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd, powołując się na treść art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesądził, iż sprawa (czynność) dotycząca zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest indywidualną sprawą administracyjną, podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. Nadto Sąd Wojewódzki wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, która stanowiła potwierdzenie stanowiska orzeczniczego zajmowanego w tym przedmiocie w tutejszym Sądzie, przyjął, iż skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Następnie Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący uiścił opłaty za 3 karty pojazdów w związku z rejestracją trzech pojazdów: auto Ford Fiesta o nr rejestracyjnym ..., auto VW Polo o nr rejestracyjnym ... oraz motocykl Piaggio Hexagon o nr rejestracyjnym .... Opłaty pobrano na podstawie § 1 ust. 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 (Dz. U Nr 15, poz.119) został uznany za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji, ponieważ określona w tym przepisie wysokość opłaty (500 zł) za wydanie karty pojazdu nie uwzględniała wytycznych ustawowych co do określenia wysokości tej opłaty i była zbyt wysoka. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów. Wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r., a w związku z tym Minister Transportu i Budownictwa wydał w dniu 28 marca 2006 r. nowe rozporządzenie (Dz. U. Nr 59, poz. 421 ), w którym określił opłatę za kartę pojazdu w kwocie 75 zł. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2006 r. i z tym dniem utraciło moc obowiązującą rozporządzenie z 2003 r. Tym samym przedmiotowa opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana na podstawie przepisu, który Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją i Prawem o ruchu drogowym. W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma istotnego znaczenia fakt, że Trybunał Konstytucyjny, orzekając o niezgodności z ustawą rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury, korzystając z uprawnienia wynikającego z tego przepisu określił inny, późniejszy niż określony w art. 190 ust. 3 Konstytucji, termin utraty mocy obowiązującej kontrolowanego pod względem konstytucyjności przepisu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 marca 2007 r. (publ. OSNP 2008, z. 5- 6, poz. 61) wskazał, że odroczenie na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji, wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie oznacza, iż przepis uznany za niezgodny z Konstytucją musi być stosowany do daty wskazanej przez Trybunał. Nie jest bowiem tak, że do tego dnia jest on zgodny z Konstytucją, a od tego dnia staje się on niezgodny. Przepis uznany za niekonstytucyjny ma ten charakter od dnia jego wydania. Samo odroczenie orzeczenia ma na celu umożliwienie odpowiedniemu organowi stosowną zmianę tegoż przepisu, tak by był on zgodny z Konstytucją lub innym aktem nadrzędnym. Pobrana przez organ na postawie § 1 pkt 1 rozporządzenia kwota 500 zł za każdą kartę, wbrew treści art. 77 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie pozostawała w związku z kosztami związanymi z drukiem i dystrybucją kart pojazdów, a znacząco je przekraczała. Oznacza to, iż Minister Infrastruktury, wydając akt wykonawczy - rozporządzenie z 2003 r., przekroczył zakres udzielonego mu upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy. Ponadto ustalenie w rozporządzeniu z 2003 r. wysokości opłaty za kartę pojazdu na wskazanym powyżej poziomie spowodowało, iż przejawia ona cechy daniny publicznej, skutkując tym samym naruszeniem art. 217 Konstytucji. Przepis ten upoważnia do nakładania danin publicznych tylko w drodze ustawy, a nie aktu wykonawczego. Sąd wyjaśnił również, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1734/10 wskazał na sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia z art. 90 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz przepisach Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 90 Traktatu stanowi zaś, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r., wydanego w trybie prejudycjalnym w sprawie C 134/07 (LEX nr 354541), w którym stwierdzono, że art. 90 akapit 1 TWE sprzeciwia się opłacie takiej, jaką ustalono w § 1 powyższego rozporządzenia. W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że sporna opłata jest objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. Trybunał stwierdził też, że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie takiej, jak przewidziana w § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia z 2003 r. W świetle tego postanowienia, nakładanie opłaty za kartę pojazdu było od początku sprzeczne z prawem unijnym, co oznacza, że kupujący nie był zobowiązany do uiszczenia tej opłaty. W świetle przytoczonego wywodu nie ulega wątpliwości, że prawidłowość kierunku wykładni art. 90 TWE została przesądzona przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Mając na względzie powyższe sąd stwierdził, że skoro sprzeczność polskiej regulacji z normą prawa wspólnotowego nie budziła wątpliwości Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, to Sąd orzekający w niniejszym składzie był w pełni uprawniony do odmowy zastosowania tego przepisu. Orzekając w punkcie 2 wyroku o uznaniu obowiązku Starosty Chojnickiego dokonania skarżącemu zwrotu części opłat, pobranych ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym za każdą wydaną z 3 kart pojazdów, Sąd miał na uwadze, że skoro żądanie zwrotu opłaty dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot, którego obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ma prawo żądać, aby Sąd orzekł o jego istnieniu lub nieistnieniu (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Dawało to Sądowi podstawę do uznania obowiązku organu do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, uiszczone przez skarżącego kwoty po 500 zł., za wydanie każdej karty pojazdu, jednostkowo były zawyżone, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy. Powyższe uzasadnia obowiązek organu, który pobrał przedmiotową opłatę, do zwrotu skarżącemu różnicy pomiędzy opłatą pobraną a należną, ustaloną obowiązującym obecnie przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. z uwzględnieniem wytycznych zawartych w delegacji ustawowej. Tak zresztą ukształtował swe żądanie kierowane do organu skarżący, akceptując wysokość aktualnie obowiązującej opłaty za kartę pojazdu. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 350/11, wniósł Starosta Chojnicki, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia mającego za przedmiot czynności Starosty Chojnickiego podejmowane w związku z żądaniem zwrotu opłaty za wydane karty pojazdów: Ford Fiesta o numerze rejestracyjnym ... i Volkswagen Polo o numerze rejestracyjnym .... Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., polegające na oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (art.133 § 1 p.p.s.a.). Na tej podstawie oraz na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął, że przedmiotem skargi jest czynność Starosty Chojnickiego, polegająca na odmowie A. C. zwrotu części opłat za wymienione w skardze 3 pojazdy. Zdaniem Sądu, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący uiścił opłaty za 3 karty pojazdów w związku z rejestracją wymienionych samochodów. Sąd przyjął jednocześnie, że opłaty pobrano na podstawie § 1 ust. 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.). Ustalenie to jest dowolne i pozwala przyjąć, że czyniąc je Sąd pominął znajdujące się w aktach sprawy, a w szczególności w aktach administracyjnych, dokumenty wskazujące na to, że: - pojazd Ford Fiesta o numerze rejestracyjnym ... był rejestrowany po raz pierwszy na terytorium Polski w dniu 26 sierpnia 2004 r., lecz opłaty rejestracyjnej w wysokości 500 zł nie uiścił A. C., - opłata za kartę pojazdu Volkswagen Polo o numerze rejestracyjnym ... została uiszczona przez A. C. w wysokości 75 zł na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2006r. Nr 59, poz. 421), a nie na podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 oraz z 2006 r. Nr 15, poz. 119). Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższe uchybienia doprowadziły do nieuzasadnionego orzeczenia o bezskuteczności czynności Starosty Chojnickiego w zakresie odmowy zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie kart pojazdów: Ford Fiesta o numerze rejestracyjnym ... i Volkswagen Polo o numerze rejestracyjnym ..., a w konsekwencji do bezzasadnego zobowiązania Starosty Chojnickiego do zwrotu A. C. uiszczonych opłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mają w części8 usprawiedliwioną podstawę. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy polegające na oparciu orzeczenia na dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy wywiedziony na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. okazał się trafny w odniesieniu do ustalenia opłaty od samochodu o nr rej. .... W aktach sprawy nie ma karty pojazdu i dokumentacji związanej z samochodem marki Ford Fiesta nr rej. .... W aktach sprawy znajduje się wprawdzie dokumentacja samochodu o takich numerach rejestracyjnych, lecz dotyczy samochodu innej marki (Daewoo Tico) oraz innych, niż wnioskodawca osób. Zasadny zatem okazał się zarzut wywiedziony w skardze kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki, wydając orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia sprawy w odniesieniu do opłaty związanej z wydaniem karty pojazdu dla samochodu marki Ford Fiesta, nr rej. ..., oparł się na fakcie nieznajdującym żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, a zatem z naruszeniem art. 133 § 1 k.p.a. Tym samym okazała się usprawiedliwiona podstawa powołana w skardze kasacyjnej w odniesieniu do wymienionego samochodu. Nie okazał się natomiast trafny zarzut naruszenia powyższego przepisu w odniesieniu do opłaty za kartę pojazdu Volkswagen Polo o numerze rejestracyjnym .... Opłata ta została wniesiona w kwocie 500 zł, co wynika z załączonej do akt dokumentacji kasowej. Nie można zatem zaakceptować twierdzenia autora kasacji, że skarżący wniósł tę opłatę na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2006 r., Nr 59, poz. 421), gdyż, po pierwsze, we wspomnianej dokumentacji nie podano takiej podstawy, po wtóre, jak już powiedziano wcześniej, opłata została wniesiona w kwocie 500 zł, a zatem wyrok Sądu Wojewódzkiego nakazujący zwrot części opłaty związanej z wydaniem karty pojazdu Volkswagen Polo o numerze rejestracyjnym ... ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym nie naruszał przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Z tego też względu w tej części Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Mając na względzie powyższe okoliczności konieczne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku we wcześniej omówionej części i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy weźmie pod rozwagę podniesione w niniejszym wyroku okoliczności. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 207 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Mając na uwadze, że przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej w części przez Naczelny Sąd Administracyjny, należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu Wojewódzkiego kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., wobec czego należało odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.