II OSK 1434/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych M. W. oraz P. Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 97/10 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania oddala skargi kasacyjne II OSK 1434/10 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. II SA/Łd 97/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2009 roku w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] września 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] września 2009r. Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 151 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po wznowieniu /postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r./ postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] lutego 2009r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi P. Spółce z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci P. – odmówił uchylenia decyzji ze względu na brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż po wznowieniu postępowania zajął się analizą sprawy w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 145 §1 pkt 4 Kpa, zatem czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Prezydent Miasta wyjaśnił, iż krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania należy rozumieć, jak stanowi art. 3 pkt 20 w/w ustawy, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Organ ustalił, iż krąg stron postępowania o pozwolenie na budowę zamyka się w granicach działki budowlanej inwestora, gdyż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 6, art. 7 Kpa, art. 121 pkt 1 ustawy Prawo o ochronie środowiska, art. 33, art. 39, art. 56, art. 60, art. 61, art. 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, §3 ust. 2 pkt 1a, §4, §5 pkt 1b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ nie uwzględnił, iż w obszarze występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1W/m² występują już dwie inne anteny. Organ powinien ustalić dla każdej indywidualnej anteny, czy w określonej w przywołanym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, czego nie uczyniono. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pełni akceptując zajęte przez ten organ stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 121 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 33, 39, 59-61, 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, §3 ust. 2 pkt 1a, §4, §5 pkt 1b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że ustalając krąg stron postępowania uwzględniono wyłącznie oddziaływanie konstrukcji obiektu, które zamyka się w granicach działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania. Takie ograniczenie spowodowało, iż z postępowania wykluczeni zostali właściciele sąsiednich działek co jest naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto organy nie przeprowadziły oceny oddziaływania pola elektromagnetycznego stacji bazowej na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności za niedopuszczalne uznał samowolne modyfikowanie przez organ treści i zakresu wniosku inwestora. To wnioskodawca bowiem wyznacza przedmiot i granice sprawy, a jego wniosek wiąże organ w tej sprawie. Skoro inwestor złożył wniosek dotyczący całości inwestycji, niedopuszczalne było samodzielne modyfikowanie zakresu takiego wniosku przez organ administracji. W ocenie Sądu stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, a więc wszystkie elementy stacji bazowej, jako konieczne do jej funkcjonowania, stanowią jedną całość. Wniosek inwestora dotyczył inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (czyli wieży ze wszystkimi urządzeniami koniecznymi do prawidłowego funkcjonowania stacji), a w myśl art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego - to samowolne ograniczenie przez organy zakresu wydanego pozwolenia na budowę jedynie do samego masztu nie mogło znaleźć aprobaty Sądu. Okoliczność ta ma w ocenie Sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym ustalenia, czy planowana inwestycja ma charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a nadto obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji kręgu stron tego postępowania. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Tymczasem mimo konsekwentnego ponoszenia przez skarżącą, że na danym terenie funkcjonują już inne stacje bazowe organy obu instancji w żaden sposób nie ustosunkowały się do tego zarzutu, nie zweryfikowały stanowiska skarżącej naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 i 80 K.p.a. W toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w szczególności, czy przedmiotowa stacja telefonii komórkowej oraz już istniejąca znajdują się na terenie jednego zakładu lub obiektu, a ustalenie to niewątpliwie warunkuje zastosowanie § 4 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. W rozpoznawanej sprawie inwestor we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie, że planowana stacja przy zastosowaniu konfiguracji anten sektorowych nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Do wniosku załączył dokumentację techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzoną przez specjalistę systemów ochrony atmosfery mgr inż. U. K. Organy obu instancji powołały się na wniosek zawarty w tym opracowaniu, iż rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tymczasem opracowanie takie, złożone przez podmiot niezainteresowany, co oczywiste, przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania stacji bazowej na środowisko, jest jednym z dowodów w sprawie. Jego treść winna więc zostać poddana kontroli organu tym bardziej, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko jest obecnie jednym z kluczowych zagadnień w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a jego znaczenia dla ustalenia stron postępowania nie sposób wręcz przecenić. Dokonana ewentualnie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikacja raportu w sprawie tego oddziaływania, o czym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), stanowiłaby bowiem jedno z kryteriów ustalenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Właściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest z kolei niezbędne do określania stron postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, stosownie do normy zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ winien zatem, kierując się wskazanymi powyżej przepisami prawa wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji warunkuje bowiem dalsze postępowanie, w tym związane z ewentualną koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz ustaleniem obszaru jej oddziaływania. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli M. W. oraz P. Sp. z o.o. M. W. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 ust. 2 ppsa w zw. z art.156 §1 ust. 2 Kpa w zw. art.135 ppsa oraz w zw. z art. 7 ppsa ze względu na zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] Iutego2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z powodu rażących naruszeń prawa. W uzasadnieniu tej skargi podnosi się w szczególności, że dokumentacja techniczna szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia nie uwzględnia rzeczywistego stanu otoczenia stacji sieci P.. Przedstawione obliczenia zasięgu szkodliwego pola elektromagnetycznego dotyczą tylko i wyłącznie spornej stacji sieci P.. Na mapach zaznaczono dodatkowo tylko stację sieci E. i to w złym miejsca oraz nieprawidłowej odległości. Dokumentacja nie uwzględnia wszystkich czynników otoczenia a w szczególności wzajemnego oddziaływania trzech instalacji w tym sumowania i kumulacji pól elektromagnetycznych. Ponadto badając legalność zaskarżonej decyzji, w zakresie jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast nie zajął stanowiska w sprawie wniosku o unieważnienie pierwotnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wieży. W związku z tym uchylono decyzje odmawiające uznania Skarżącej jako strony postępowania a pozostawiono obarczoną wadą prawną decyzję o pozwoleniu na budowę. W skardze kasacyjnej P. Spółki z o.o., z siedzibą w Warszawie zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1/ art. 151 ppsa poprzez jego niezastosowanie, pomimo występowania podstaw do oddalenia skargi polegających na tym, że zarówno decyzja Wojewody jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta nie narusza prawa; 2/ art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej "pusa"), art. 3 § 1 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) ppsa, polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące uwzględnieniem skargi, co doprowadziło do uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, mimo braku naruszenia przez organy wydające ww. decyzje przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3/ art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ppsa, art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa w związku z art. art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 Kpa poprzez dokonanie w ramach kontroli błędnej wykładni wskazanych przepisów Kpa, co skutkowało uwzględnieniem skargi i w efekcie uchyleniem decyzji organów obu instancji; 4/ art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ppsa i art. 141 § 4 ppsa, poprzez zbyt lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku przez WSA, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności zaniechanie przez Sąd uzasadnienia prawnego polegającego na interpretacji powołanych przepisów w odniesieniu do określonej sprawy tzn. brak wyjaśnienia ze względu na jakie okoliczności należy rozpatrywać wniosek M. W. jako zasadny i stanowiący podstawę do uchylenia decyzji Prezydenta. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1/ art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 166, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że M. W. ma legitymację procesową do występowania w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci P. na nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. S. [...] jako strona tego postępowania, podczas gdy organy obu instancji w sposób jednoznaczny wyjaśniły, iż nieruchomość należąca do Wnioskodawczyni nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem wyżej wymienionej nie przysługuje status strony; 2/ §4 i § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, polegające na błędnym uznaniu, że przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć dla których wymagane jest bądź może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko podczas, gdy z przedłożonej przez Skarżącą dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia sporządzonej zgodnie z wymaganiami rozporządzenia wynika, że rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane bądź może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się w szczególności, że organy obu instancji jednoznacznie przesądziły o braku legitymacji procesowej M. W., w związku z ustaleniem obszaru oddziaływania obiektu i stwierdzeniem, że obszar ten zamyka się w granicach działki objętej projektem zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarówno skarga wniesiona przez M. W., jak i inwestora tj. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Sprawa dotyczyła postępowania wznowieniowego opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w odniesieniu do ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę M. W. od decyzji Wojewody Łódzkiego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Organy administracji publicznej w tej sprawie przyjęły, że wprawdzie inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jednakże sprawę należało rozstrzygać w zakresie pozwolenia na budowę samej wieży stacji bazowej. Organ ograniczył zatem swoje rozstrzygnięcie tylko do budowy wieży. W postępowaniu administracyjnym nie brała udziału skarżąca M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w szerokim uzasadnieniu rozstrzygnięcia o usunięciu z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym gdzie przyjęto, że prawidłowe orzeczenie kontrolowane postępowaniem wznowieniowym sprowadzało się do tego, że M. W. w odniesieniu do wieży stacji bazowej telefonii komórkowej nie miała interesu prawnego mimo, że jej nieruchomość sąsiaduje z terenem objętym przedmiotowym zainwestowaniem, zwrócił uwagę na kwestię, że skoro inwestor występował z wnioskiem o budowę przedsięwzięcia które dotyczy kompletnej stacji bazowej telefonii komórkowej to niedopuszczalne było samowolne ograniczanie przedmiotu inwestycji przez organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę do samej wieży tej stacji bazowej. Organ przyjął, że sama wieża nie oddziałuje na teren sąsiedni a więc skarżąca nie jest stroną w tej sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że chodziło we wniosku o całą inwestycję telefonii komórkowej polegającej na budowie stacji bazowej, a zatem skoro cała stacja bazowa była przedmiotem wniosku, niezmienionego przez inwestora, niedopuszczalne było ograniczenie podmiotów biorących udział w sprawie, w tym przypadku wnioskującej o wznowienie postępowania M. W. W istocie zatem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest dla skarżącej M. W. korzystne bowiem uwzględnia jej skargę i z jej skargi uchyla decyzje organów obu instancji. Niemniej skarżąca M. W. wniosła skargę kasacyjną, której istotą jest zarzut postawiony Sądowi I instancji, iż zaniechał stwierdzenia nieważność decyzji kwestionowanej przez skarżącą w postępowaniu wznowieniowym. Stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną jest pozbawione racji bowiem przepisy dotyczące postępowania wznowieniowego nie przewidują możliwości wydania takiego rozstrzygnięcia, jak również brak jest podstaw do tego by Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym. Nieuzasadniona jest również skarga kasacyjna inwestora P. Sp. z o.o. bowiem nie można stwierdzić, iż stanowiące podstawę skargi kasacyjnej przepisy zostały przez Sąd I instancji naruszone. Sąd ten ma w pełni rację, iż w sytuacji gdy w postępowaniu wznowieniowym wydano postanowienie o wznowieniu postępowania na żądanie podmiotu który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, to kluczową kwestią jest czy podmiot, który wnosił o wznowienie postępowania powinien brać udział w postępowaniu, a mimo to został bez własnej winy pominięty przy rozpatrywaniu wniosku inwestora i wydaniu kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji. Skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, że zakres postępowania administracyjnego zwykłego /jego przedmiot/ wynika z wniosku tego podmiotu, który przedstawia sprawę organowi administracji publicznej do rozpoznania. Taki wniosek dotyczył w niniejszej sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej a nie budowy wieży stacji bazowej. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że taka stacja, tj. wieża wraz z pozostałymi urządzeniami, ściśle wiążącymi się z funkcjonowaniem danej inwestycji będzie oddziaływała na nieruchomość M. W. Stosownie do art. 143 Kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, a zatem niezależnie od tego na jakiej wysokości anteny stacji bazowej zostaną umieszczone, oddziaływanie danej inwestycji będzie rozciągało się także na grunt sąsiedni należący do skarżącej. Tak więc orzeczenie Sądu I instancji oparte jest na właściwych przepisach i jest całkowicie prawidłowe. W tej sytuacji sprawa musi być rozpoznana ponownie w postępowaniu administracyjnym przy uwzględnieniu, że M. W. jest stroną tego postępowania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.