II SA/Łd 97/10

Dnia 29 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. II SA/Łd 97/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 151 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. W. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci [...] na działce nr [...] w Ł. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, iż po rozpatrzeniu wniosku M. W. z dnia [...] o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie i zajął się analizą sprawy w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 145 §1 pkt 4 Kpa, zatem czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczna decyzją. Prezydent Miasta wyjaśnił, iż krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania należy rozumieć, jak stanowi art. 3 pkt 20 w/w ustawy, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Organ podniósł, iż ustalając krąg stron postępowania o pozwolenie na budowę ustalił, że krąg ten zamyka się w granicach działki budowlanej, gdyż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Dodał, że na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest możliwe stwierdzenie, że obszar oddziaływania przedmiotowej wieży spowoduje jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki nr [...] należącej do wnioskodawczyni, w konsekwencji nie mogła zostać zaliczona do kręgu stron postępowania o pozwolenie na budowę. Reasumując organ stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tym samym brak jest podstaw prawnych do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem wnioskodawczyni, tj. brak podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. W. podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 6, art. 7 Kpa, art. 121 pkt 1 ustawy Prawo o ochronie środowiska, art. 33, art. 39, art. 56, art. 60, art. 61, rt. 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, §3 ust. 2 pkt 1a, §4, §5 pkt 1b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Uzasadniając postawione zarzuty odwołująca zwróciła uwagę, iż owszem projektowane przedsięwzięcie, samo w sobie, nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, niemniej jednak Prezydent Miasta nie uwzględnił, iż w obszarze występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1W/m² występują już dwie inne anteny. W konsekwencji niewątpliwie promieniowanie izotopowe nakłada się na znacznym obszarze z tych właśnie anten. Zdaniem strony organ powinien był zastosować art. 63 ust. 1 pkt. 1b, 1d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i postanowić o sporządzeniu raportu. Nadto winien ustalić dla każdej indywidualnej anteny, czy w określonej w przywołanym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, czego nie uczyniono. Odwołując podkreśliła, iż nie jest wykluczone, że na skutek realizacji planowanego zamierzenia, oddziaływanie nowej anteny wraz z dotychczasowymi przekroczy dopuszczalne normy, z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, o którym mowa w §5 pkt 1b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powołując się na orzeczenie NSA z dnia 23 listopada 2004r., sygn.akt IV SA 2122/03, odwołująca podkreśliła, iż nie można ograniczyć oceny oddziaływania stacji bazowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych nadajników. Kończąc strona wskazała, iż brak stosownej analizy uzasadnia nadto zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i następczo art. 107 §3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz zasady równości wobec prawa. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1, art. 151 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność swojej decyzji Wojewoda [...] powtórzył dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, w pełni zgadzając się z wywodami organu I instancji. Organ podkreślił, iż z załączonej do projektu dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia, sporządzonej przez osobę uprawnioną wynika, iż dla przestawionej konfiguracji anten sektorowych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nadto, jak wynika z tej dokumentacji, pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów – nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi, nie wymaga sporządzenia raportu zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił, powołując się na przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, iż obszar oddziaływania spornej stacji, zamykając się w granicach działki inwestycyjnej, nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki odwołującej, która nie wykazała, że lokalizacja stacji spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. podniosła zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 121 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 33, 39, 59-61, 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, §3 ust. 2 pkt 1a, §4, §5 pkt 1b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazując na zasadność postawionych zarzutów strona podniosła, iż rozpatrując wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ustalono krąg stron postępowania uwzględniając tylko oddziaływanie konstrukcji obiektu, który zamyka się w granicach działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania. Zdaniem strony takie ograniczenie spowodowało, iż z postępowania wykluczenia zostali właściciele sąsiednich działek co jest naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto organy nie przeprowadziły oceny oddziaływania pola elektromagnetycznego stacji bazowej na środowisko. Strona wskazała, iż wszystkie naruszenia jakich dopuściły się organy administracji uzasadniają zarzut naruszenia zasady rzetelności procesowej, zasady praworządności, ponieważ nie dokonały wyczerpującej oceny materiałów sprawy, nie wykorzystały wszystkich możliwości zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, nienależycie rozważyły sprzeczne interesy stron postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, w wyniku którego, przy spełnieniu wszystkich przesłanek określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, może dojść do uchylenia decyzji ostatecznej. Z tych też względów przepisy o wznowieniu postępowania nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, konieczne jest zatem ścisłe przestrzeganie ustanowionych w tym zakresie przepisów i wynikających z nich etapów postępowania. I tak złożenie wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie art. 149 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania lub odmową wznowienia postępowania w drodze decyzji. Stosownie do powołanej normy prawnej postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podanie o wznowienie postępowania, stosownie do art. 148 K.p.a., winno zostać złożone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie jednak, w przypadku, gdy jako podstawę wznowienia strona wskazuje art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, termin do złożenia podania o wznowienie biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Analiza sprawy pod kątem zachowania powyższego terminu wskazuje na prawidłowość ustaleń przyjętych przez organ, w konsekwencji prawidłowe było wznowienie postępowania, gdyż przesłanka określona w art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. jest jedyną, która wymaga, aby badanie jej zaistnienia miało miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Stanowisko to wynika z ugruntowanej linii orzecznictwa NSA. Przykładowo można wskazać wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie II OSK 1747/07 ( LEX nr 484887 ), zgodnie z którym tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 K.p.a. nie został zachowany skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Skoro, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci [...], rzeczą tego organu było przeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy oraz jednoznaczne ustalenie, czy skarżącej przysługuje przymiot strony tego postępowania. Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - a więc wieży wraz z koniecznymi do funkcjonowania stacji 7 antenami nadawczymi parabolicznymi oraz urządzeniem sterującym.. Za niedopuszczalne zatem należało uznać samowolne modyfikowanie przez organ treści i zakresu wniosku inwestora. To wnioskodawca bowiem wyznacza przedmiot i granice sprawy, a jego wniosek wiąże organ w tej sprawie. Skoro zatem inwestor złożył wniosek dotyczący całości inwestycji, niedopuszczalne było samodzielne modyfikowanie zakresu takiego wniosku przez organ administracji. W ocenie Sądu stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie . Tak więc wszystkie elementy stacji bazowej, jako konieczne do jej funkcjonowania, stanowią jedną całość. Skoro wniosek inwestora dotyczył inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (czyli wieży ze wszystkimi urządzeniami koniecznymi do prawidłowego funkcjonowania stacji), a w myśl art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego - to samowolne ograniczenie przez organy zakresu wydanego pozwolenia na budowę jedynie do samego masztu nie mogło znaleźć aprobaty Sądu ( vide: wyrok WSA w Łodzi z 19.01.2010 r., sygn. akt II SA/Łd 865/09 ). W ocenie organów zmiana przepisów ustawy Prawo budowlane, dokonana w myśl art. 140 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), polegająca na uchyleniu litery c) w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane spowodowała, że montowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, wymagające do dnia 15 listopada 2008 r. dokonania zgłoszenia, po tej dacie przestało być w jakikolwiek sposób reglamentowane przepisami prawa. Pogląd ten nie jest prawidłowy. Umknęło bowiem uwadze organów, że zgodnie z treścią art. 140 pkt 3 lit. b) ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) dodany został ust. 3 do art. 29 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego pozwolenia na budowę wymagają m. innymi przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega wątpliwości, że do takich przedsięwzięć mogą być zaliczone roboty budowlane polegające na montowaniu anten na obiektach budowlanych. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 b wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje, iż każde urządzenie, w tym anteny nadawcze o wysokości przekraczającej 3 m, nie będące przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Art. 59 ust. 1. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) stwierdza, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl natomiast art. 60 powołanej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Jednocześnie zgodnie z art. 72 ust. 2 do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Do czasu wydania przez Radę Ministrów nowego rozporządzenia mają zatem zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U.04.257.2573 ze zm. ). Oceniając, czy planowane przedsięwzięcie ma charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco, bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko organ był przeto zobligowany do oceny tego przedsięwzięcia w kontekście przepisów powołanego rozporządzenia. W toku postępowania administracyjnego skarżąca konsekwentnie podnosiła, iż dokumentacja złożona przez inwestora nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, gdyż planowana stacja bazowa nie jest jedynym obiektem tego typu na działce inwestora, oznaczonej nr [...]. W bliskim sąsiedztwie znajdują się bowiem jeszcze trzy wieże, ostatecznie natomiast stwierdziła, że jedna z wież została zlikwidowana, natomiast pozostały trzy wieże. Dwie znajdują się na działce nr [...], w tym będąca przedmiotem niniejszego postępowania, trzecia wieża sieci [...] usytuowana jest na budynku biurowym na działce nr [...] stanowiącej jej własność. W aktach sprawy znajduje się również złożony przez skarżącą szkic sytuacyjny terenu z zaznaczeniem wszystkich stacji bazowych telefonii komórkowej (k. 55). Powołując się na § 4 i 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U.04.257.2573 ze zm.), skarżąca podnosiła, iż z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne wszystkich trzech obiektów, organ nie może ograniczyć oceny oddziaływania stacji bazowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania tylko do oceny jej parametrów. Okoliczność ta ma w ocenie Sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym ustalenia, czy planowana inwestycja ma charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a nadto obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji kręgu stron tego postępowania. Organy obu instancji w żaden sposób nie ustosunkowały się do tego zarzutu, nie zweryfikowały stanowiska skarżącej naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 i 80 K.p.a. Wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy warunkowało zaś prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573 ze zm.) parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. W myśl zaś § 5 pkt 1 lit. b szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich. W toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w szczególności, czy przedmiotowa stacja telefonii komórkowej oraz już istniejąca znajdują się na terenie jednego zakładu lub obiektu, a ustalenie to niewątpliwie warunkuje zastosowanie § 4 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. W rozpoznawanej sprawie inwestor we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie, że planowana stacja przy zastosowaniu konfiguracji anten sektorowych nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Do wniosku załączył dokumentację techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U.04.257.2573 ze zm.), sporządzoną przez specjalistę systemów ochrony atmosfery mgr inż. U. K.. Organy obu instancji powołały się na wniosek zawarty w tym opracowaniu, iż rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tymczasem opracowanie takie, złożone przez podmiot niezainteresowany, co oczywiste, przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania stacji bazowej na środowisko, jest jednym z dowodów w sprawie. Jego treść winna więc zostać poddana kontroli organu tym bardziej, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko jest obecnie jednym z kluczowych zagadnień w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a jego znaczenia dla ustalenia stron postępowania nie sposób wręcz przecenić. Dokonana ewentualnie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikacja raportu w sprawie tego oddziaływania, o czym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), stanowiłaby bowiem jedno z kryteriów ustalenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Właściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest z kolei niezbędne do określania stron postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, stosownie do normy zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazane opracowanie obejmuje ocenę oddziaływania na środowisko tylko planowanej stacji bazowej, czyli jednego obiektu, nie uwzględniając ewentualnego oddziaływania dwóch pozostałych, co przy ustaleniu zaistnienia przesłanek przewidzianych powołanymi przez skarżącą przepisami § 4 i § 5 pkt 1 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. czyniłoby koniecznym uzupełnienie tego opracowania przez inwestora. Nie można wszak wykluczyć sytuacji, w której przy uwzględnieniu parametrów jednej z pozostałych stacji planowana inwestycja zaliczona zostanie do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, dla których jest wymagane, bądź może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak już to wskazano, dla realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, czyli wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, poprzedzonego postępowaniem w przedmiocie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenia takiego postępowania wymaga również realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Obowiązek ten wynika wprost z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i warunkuje wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o wznowieniu robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( art. 71 i 72 powołanej ustawy ). Organ winien zatem, kierując się wskazanymi powyżej przepisami prawa wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U.04.257.2573 ze zm.). Prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji warunkuje bowiem dalsze postępowanie, w tym związane z ewentualną koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz ustaleniem obszaru jej oddziaływania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, natomiast o zwrocie poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 powołanej ustawy. m.o