II SA/Łd 864/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 sprawy ze skargi W. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak:[...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] W. w Ł. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 1.517,00 (jeden tysiąc pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...], postanowieniem z dnia [...],, nr [...],, wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 art. 59 f ust 1, w związku z art. 54 i 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), wymierzył w stosunku do A w L. karę w wysokości 75 000,00 złotych, z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że w dniu 6 lutego 2009r. do siedziby organu wpłynął wniosek A w L., o wydanie pozwolenia na użytkowanie sklepu położonego w K., przy ul. A nr 6 działce nr [...],. Do wniosku zgodnie z art. 57 ust 1 i 3 Prawa budowlanego, załączono wymagane dokumenty, tj.: oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, o zgodności zastosowanych wyrobów budowlanych, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą oraz oświadczenie inwestora o braku sprzeciwu i uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 Prawa budowlanego. Dalej wyjaśniono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], wydał w dniu [...], decyzję nr [...],, znak: [...], odmawiającą inwestorowi udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku z uwagi na niezgodność wykonanego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego przez [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...],, nr [...],, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Następnie w dniu 23 lutego 2011r. organ przeprowadził ponowne oględziny w/w sklepu, położonego w K., ul. A nr 6, stwierdzając, że obiekt jest użytkowany. Ustalenia te zaś były przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł W. G. - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie zasad postępowania określonego w art. 7 i w art. 8 k.p.a., poprzez pominięcie w toku postępowania słusznego interesu odwołującego się oraz prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufania do organów Państwa; - naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie; - naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary za użytkowanie obiektu budowlanego, wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Uzasadniając wniesione zażalenie W. G. wyjaśnił, że w 2008r. podjął czynności zmierzające do realizacji inwestycji, polegającej na budowie pawilonu handlowego w miejscowości K. przy ulicy A 6. W tym celu zlecił wykonanie osobie uprawnionej projektu budowlanego, a następnie uzyskał na tej podstawie pozwolenie na budowę nr [...],, wydane w dniu [...], przez Starostę [...],. Realizacja przedmiotowej inwestycji, zakończyła się w dniu 10 stycznia 2009r. Następnie wyjaśnił, że po uzyskaniu wszystkich koniecznych opinii w dniu 6 lutego 2009r wystąpił z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], o wydanie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu budowlanego. W. G. wyjaśnił, że organ w pokontrolnym protokole stwierdził, że odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez "zawyżenie terenu w stosunku do terenu istniejącego o ok. 50 cm oraz posadowienie budynku, zaś owo arbitralne i niepoparte żadnymi dowodami twierdzenie, stało się podstawą do wydania decyzji [...], z dnia [...], przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...],, odmawiającej udzielenia pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Dalej wskazano, że owa decyzja została uchylona przez [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...], z dnia [...],. W ocenie skarżącego pomimo upływu dwóch lat od tego czasu, postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego nie zostało zakończone i nigdy nie powiadomiono mnie o terminie zakończenia tego postępowania. Strona podkreśliła, ze względu na fakt, iż przeprowadzający kontrolę nie miał żadnych innych zastrzeżeń co do sposobu zrealizowania inwestycji, które mogłyby mieć wpływ na jego użytkowanie oraz znaczne straty finansowe poniesione w wyniku braku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, rozpoczęta została działalność w spornym obiekcie. [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...],[...],, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 144 k.p.a. , oraz art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego uchylił w całości wskazane wyżej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...], z dnia [...], i jednocześnie nałożył na inwestora W. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A, na podstawie art. 57 ust. 7, w związku z art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, karę w wysokości 75 000 złotych, stanowiącą iloczyn dziesięciokrotnie podwyższonej stawki opłaty (s - 500zł), współczynnika kategorii obiektu (k - 15) oraz współczynnika wielkości obiektu (w - 1), z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku handlowego (sklep wędliniarski) zrealizowanego na działce nr [...], obręb [...], w K. przy ul. A 6 (kategoria obiektu XVII), z naruszeniem przepisów art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że po wydaniu przez [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji nr [...], z dnia [...], o uchyleniu wskazanej wcześniej decyzji z dnia [...], odmawiającej udzielenia W. G. pozwolenia na użytkowania spornego budynku, do dnia 9 czerwca 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], w Ł. nie zakończył owego postępowania. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 lutego 2011r. przeprowadzona została kontrola w trakcie której stwierdzono, że przedmiotowy budynek handlowy, jest użytkowany z naruszeniem art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem organu wykonana dokumentacja fotograficzna w sposób jednoznaczny wykazuje, że w tymże sklepie prowadzona jest działalność gospodarcza. Sklep jest wyposażony w meble sklepowe (chłodziarki, lada sklepowa, kasa sklepowa) oraz w artykuły wędliniarskie. W dniu przeprowadzonych czynności kontrolnych w sklepie przebywała ekspedientka oraz klientka (co wynika z dokumentacji fotograficznej). W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż przystąpienie do użytkowania budynku handlowego zlokalizowanego w K. przy ul. A 6 nastąpiło z naruszeniem art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem zaistniały przesłanki uprawniające organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Organ zaznaczył, iż współczynnik kategorii obiektu budowanego (k) oraz współczynnik wielkości obiektu (w) określa załącznik do ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, że budynek handlowy przypisany jest do kategorii XVII obiektów budowlanych. Współczynnik kategorii obiektu wynosi zatem k - 15, z kolei z uwagi na fakt, iż kubatura spornego obiektu wynosi 165 m3, współczynnik wielkości obiektu wynosi w - l (kubatura poniżej 2500 m3). Biorąc zatem pod uwagę powyższe ustalenia stwierdzono że kara za nielegalne użytkowanie obiektu wynosi 75000 złotych. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż sentencja postanowienia pierwszoinstancyjnego jest wadliwie skonstruowana, bowiem w sposób nieprecyzyjny wskazuje z jakiego tytułu została nałożona oraz wobec jakiego obiektu budowlanego (lokalizacja obiektu budowlanego powinna być zawarta w sentencji rozstrzygnięcia, a nie w tej części aktu administracyjnego, w której wskazuje się podstawę prawną). Ponadto sentencja nie zawiera pełnej informacji o możliwych sposobach uiszczenia nałożonej kary przez Zobowiązanego. Zgodnie bowiem z treścią art. 59g ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymierzoną karę wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1,."W kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek bankowy tego -urzędu. Ponieważ zebrany w sprawie materiał jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, WINB w Ł. skorzystał z kompetencji merytoryczno-kasatoryjnych i uchylił zaskarżone postanowienie w całości, i orzekł co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, dotyczących okoliczności wskazujących, iż rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 7, 8, 10 § 1 oraz 64 § 4 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że owe zarzuty są zasadne. Niemniej jednak naruszenia te, nie miały wpływu na sposób zakończenia niniejszego postępowania. Ponadto uchybienie organu pierwszej instancji dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. zostało konwalidowane w toku postępowania drugoinstancyjnego, bowiem pismem z dnia 6 maja 2011r. strony niniejszego postępowania zostały powiadomione o możliwości skorzystania z uprawnienia zawartego w art. 10 § 1 k.p.a., zaś odwołujący się nie skorzystał z tego prawa. Zdaniem organu drugiej instancji nie ulega również wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], w Ł. pozostaje w bezczynności przy załatwieniu wniosku W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A, o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku sklepowego wraz z przyłączem wodno-kanalizacyjnym usytuowanego w K., przy ul. A 6, na działce o nr [...],, jednakże w ocenie organu nie można zgodzić się z twierdzeniem, że strona nie miała środków prawnych wyegzekwowania od organu działań w tej sprawie, bowiem zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Ponadto organ wskazał, że opieszałe załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej, nie stanowi wystarczającej okoliczności uzasadniającej naruszenie przez Inwestora przepisu art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego. Skargę na powyższe postanowienie wniósł W. G. żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia. W treści skargi podtrzymał swoje dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną, w sprawie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, jak i do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 57 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwą wykładnię. Obie kategorie uchybień obligują sąd do wyeliminowania z obrotu zaskarżonych rozstrzygnięć w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " i "c" ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. Art. 54. Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 55. Prawa budowlanego z kolei stanowi, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. informacje o jednostce W rozpoznawanej sprawie organy orzekały na podstawie art. 57 ust.1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący w dniu 6 lutego 2009r wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie spornego budynku, tj. sklepu położonego w K., przy ul. A nr 6, załączając wymagane prawem dokumenty. Niespornie też [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...],, nr [...],, uchylił decyzję PINB dla Powiatu [...], z [...],, którą odmówiono pozwolenia na użytkowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji , zaś sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Akta sprawy zostały zwrócone do organu I instancji. Organ ten dopuścił się zwłoki w działaniu bez mała dwuletniej. Natomiast pierwszym wymiernym działaniem organu po tak długim okresie zaniechania prowadzenia postępowania było wymierzenie skarżącemu grzywny w trybie art. 57 Prawa budowlanego, zaś na merytoryczne rozstrzygniecie wniosku o pozwolenie na użytkowanie skarżący oczekiwał aż do 20 września 2011 roku. Bezspornym w sprawie jest również, że skarżący przystąpił do użytkowania przedmiotowego budynku w 2011 roku. Obowiązki nałożone na inwestora w art. 54-55 Prawa budowlanego i związana z tym sankcja służą wymuszeniu na inwestorze dokonania czynności, bez których organ nadzoru budowlanego nie miałby realnej możliwości realizację zadań kontrolnych związanych z dopuszczeniem inwestycji do użytkowania. Obowiązki te, a uprawnienia organu z drugiej strony służą ochronie zarówno ładu przestrzennego, środowiska naturalnego, jak i bezpieczeństwa ludzi. Przewidziana w art. 57 Prawa budowlanego sankcja jest zatem karą za niepożądane prawnie zachowanie, to jest tzw. "samowolę użytkowania", to jest za przystąpienie do użytkowania bez dopełnienia formalności określonych w art. 54 i 55 Prawa budowlanego, bez prawnego zakończenia procesu budowlanego. Kluczową kwestia w rozpatrywanej sprawie jest to, czy wskazaną karę można i należy zastosować w stosunku do skarżącego. Dopełnił on bowiem wymaganych prawem procedur, aby uzyskać od organu nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. To organ pozostawał w ponad dwuletniej bezczynności. Organy tymczasem zdają się nie dostrzegać tej okoliczności. Nietrafnie też nie rozróżniają zachowania inwestora, który rozpoczyna użytkowanie budynku w sposób absolutnie samowolny, to jest nie zgłaszając zakończenia inwestycji czy też nie składając wniosku o udzielenia pozwolenia na użytkowanie i inwestora, dopełniającego ciążące na nim obowiązki w zakresie zgłoszenia inwestycji do użytkowania, który nie uzyskuje rozstrzygnięcia nie tylko w terminie wynikającym z przepisów prawa, ale wręcz w jakimkolwiek terminie, który można byłoby ocenić jako racjonalny. W ocenie sądu obydwie sytuacje faktyczne są odmienne, bowiem w drugiej ze wskazanych sytuacji, mającej również miejsce w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z typową samowolą użytkownika, inwestor nie miał zamiaru omini ecia procedur związanych z prawnym zakończeniem inwestycji. Świadczy o tym złożenie przez niego wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Tu organ dopuścił się jaskrawego naruszenia prawa, a konsekwencje ponosi skarżący. Takie zachowanie organu zasługuje na absolutną dezaprobatę, jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa jest. Absolutnie nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ nadzoru budowlanego nie rozpoznając wniosku o pozwolenie na użytkowanie przez tak długi okres rozpoczyna działanie w sprawie od wymierzenia sankcji osobie oczekującej na decyzję w sprawie wniosku a dopiero po kolejnych ośmiu miesiącach wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne. Działanie takie w sposób jaskrawy narusza nie tylko zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.), ale też wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa. Należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16 grudnia 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1042/09 (Lex nr 582848), iż nie do pogodzenia z konstytucyjnym rozumieniem prawa jest przerzucanie całej odpowiedzialności na podmiot pozostający poza aparatem administracji publicznej w ten sposób, iż kara pieniężna z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego ma bezwzględne zastosowanie nawet wówczas, gdy wniosek strony o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wobec nieusprawiedliwionej zwłoki organu nie jest załatwiany przez szczególnie długi okres. Ta okoliczność powinna być dokładnie wyjaśniona w sprawie prowadzonej o wymierzenie kary pieniężnej i w przypadku, gdy wystąpi przyczynienie się organu do zaistnienia przesłanki wymaganej do zastosowania kary pieniężnej, wobec jego bezczynności, może się okazać wskazane odstąpienie od jej ustalenia. Poniesienie bowiem wysokiej kary pieniężnej w warunkach zawinionej zwłoki organu w załatwieniu sprawy o wydanie pozwolenia na użytkowanie może spowodować wystąpienie strony na drogę sądową /przed sądem powszechnym/ o odszkodowanie. Te okoliczności jednoznacznie wskazują na to, iż już na etapie orzekania na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego - z zastosowaniem konstytucyjnej wykładni, to jest w aspekcie art. 2 Konstytucji RP - okoliczność zwłoki organu w rozpatrywaniu sprawy o pozwolenie na użytkowanie powinna być brana pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy faktycznie wystąpiła przesłanka wymagana tym przepisem, to jest "przystąpienie do użytkowania" w warunkach samowoli użytkowej. Nie można bowiem przyjąć, iż ma miejsce samowola użytkowa sankcjonowana wysoką karą pieniężną, gdy to organ administracji poważnie narusza prawo nie wywiązując się ze swych ustawowych wobec strony obowiązków, w tym przypadku z zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a) i dbałości o zapewnienie zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Powyższego nie zmienia okoliczność wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], decyzji z dnia [...],, nr [...],, którą ponownie odmówiono W. G. udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, bowiem owa decyzja została wydana po trzech miesiącach od dnia wydanie zaskarżonego postanowienia, lecz co istotniejsze, aż po ponad dwóch latach od momentu uchylenia poprzedniej decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie spornego budynku przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Podkreślenia wymaga również to, iż prawo skarżącego do wystąpienia ze skargą na bezczynność, nie może stanowić okoliczności mającej jakikolwiek wpływ na orzeczenie w niniejszej sprawie, to jest o zastosowaniu kary pieniężnej określonej art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem organy nadzoru budowlanego, przed wydaniem postanowień o nałożeniu przedmiotowej grzywny, winny wziąć pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, a dopiero po ich uwzględnieniu wydać stosowne rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie organy winny uwzględnić wszystkie wyżej wskazane, bezsporne okoliczności faktyczne (art. 77§ 1 k.p.a.) i dokonać prawidłowej wykładni przepisu prawa materialnego - art. 57 Prawa budowlanego, zgodnej z wyczerpująco ustalonym stanem faktycznym, jak również z przytoczonymi wyżej elementarnymi zasadami postępowania administracyjnego i Konstytucją i dopiero wówczas rozważyć możliwość i zasadność zastosowania sankcji określonej w art. 57 Prawa budowlanego.. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c), w związku z art. 135 p.p.s.a. W punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a.. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. m.o.