II OSK 210/12

Dnia 23 maja 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1233/11 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1.uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] października 2010 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego E. K. 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 października 2011 r. (sygnatura akt IV SA/Wa 1233/11) oddalił skargę E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Istotne okoliczności tej sprawy przedstawiają się następująco. Skarżący w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie samowoli budowlanej podaniem z 14 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie zaświadczenia o zgodności rozbudowy domu przy ul. W. w W. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając to podanie Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z [...] października 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ administracji publicznej przyjął, iż rozbudowa domu polegała na zabudowie tarasu, w wyniku której uzyskano pokój o wymiarach 2,63 m na 5,96 m, przy czym rozbudowano także płytę tarasu, którą oparto na dodatkowych stalowych słupach. Dalej z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że zdaniem organu administracji w wyniku rozbudowy zwiększono kubaturę domu w stronę wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy, przekraczając tę linię o około 1,5 m. W tych okolicznościach organ administracji uznał, że rozbudowa domu nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czyli uchwałą nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa - Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J., w szczególności § 41 ust. 2 pkt 2 tej uchwały, który stanowi, że możliwa jest rozbudowa i przebudowa istniejących budynków w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa budowlanego przy zachowaniu zabudowy bliźniaczej oraz rysunkiem planu, na którym zaznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczające, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 8 tego planu, "linie określające najmniejszą dopuszczalną odległość najbliższej zewnętrznej ściany budynków od ulicy, ciągu pieszego, terenu zieleni publicznej, wnętrza osiedlowego lub innych obiektów, z pominięciem balkonów, loggi, wykuszy wysuniętych poza obrys budynku nie więcej niż 1 metrów oraz elementów wejścia do budynku (schody, podest, daszek, pochylnia dla niepełnosprawnych". Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] października 2010 r., w którym twierdził, że w wyniku zabudowy tarasów nie została zmieniona linia zabudowy, gdyż roboty budowlane wykonano w granicach istniejących tarasów wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę z 1984 r. Rozpoznając zażalenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z [...] maja 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] października 2010 r. Organ odwoławczy przyjął, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zabudowa tarasu w budynku przy ul. W. w W. wykracza poza ustaloną planem miejscowym nieprzekraczalną linię zabudowy. Skarżący w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji RP, § 41 ust. 2 pkt 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Twierdził, że w wyniku zabudowy tarasów nie została zmieniona linia zabudowy budynku, gdyż roboty budowlane wykonano w granicach istniejących już tarasów. Zaznaczył przy tym, że tarasy te zostały wykonane na podstawie i zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z 1984 r. oraz zgodnie z wówczas obowiązującym planem miejscowym. Zdaniem skarżącego z tego powodu do wybudowanych już tarasów nie mają zastosowania ustalenia obecnie obowiązującego planu miejscowego. W przeciwnym razie, jak wywodził, w chwili wejścia w życie obecnie obowiązującego planu miejscowego byłby zobowiązany do rozebrania ich części wykraczających poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Skarżący twierdził też, że przyjęcie argumentacji SKO prowadzi do naruszenia zasady, że prawo nie działa wstecz. W końcu skarżący podniósł też, że jego stanowisko potwierdza decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2008 r. o udzieleniu M. i A. S. pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że pozwolenie to dotyczy robót budowlanych w sąsiednim budynku przy ul. W., w wyniku których także przekroczono nieprzekraczalną linię zabudowy i jednocześnie stwierdza się w niej, że jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że faktyczne linie zabudowy na jego działce oraz na działce przy ul. W. przebiegają w tym samym miejscu. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 2 Konstytucji oraz § 41 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa - Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J. . Zdaniem Sądu pierwszej instancji zarzuty te opierają się na błędnych założeniach. Jako błędne Sąd pierwszej instancji ocenił rozumowanie polegające na twierdzeniu, że taras został zbudowany zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy na podstawie pozwolenia na budowę i obecnie wykonane roboty budowlane nie powodują zmiany odległości budynku od ulicy. Sąd pierwszej instancji zauważył, że nie jest kwestionowany fakt, że skarżący zbudował taras na podstawie pozwolenia na budowę oraz, że taras ten został posadowiony zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Jednakże wskazał, że organy administracji nie wymagały od skarżącego, by dostosował usytuowanie tarasu do wymogów obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący w swojej argumentacji pomija fakt, że w wyniku wykonanych przez niego robót budowlanych nie powstał nowy taras o identycznych wymiarach w miejsce poprzedniego tarasu oraz że nie były to też roboty budowlane polegające na remoncie istniejącego tarasu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wyniku wykonanych robót budowlanych taras został zabudowany i powstała ściana budynku. Organy administracji musiały więc dokonać oceny zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozbudowy budynku, a nie rozbudowy lub przebudowy tarasu. Ocena rozbudowy budynku musiała być dokonana pod kątem zgodności z przepisami uchwały nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa - Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J. , gdyż rozbudowa budynku dokonana została w czasie obowiązywania tego właśnie miejscowego planu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji dopuszczalność rozbudowy budynku poza wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy nie może być wyprowadzana z faktu, że wcześniej zrealizowany taras jest usytuowany poza tą linią. Rozbudowa budynku – jak wskazał - jest czynnością odmienną od przebudowy lub remontu tarasu. W wyniku zabudowy tarasu ścianą doszło do jego likwidacji. Taras został przekształcony i jego część stała się częścią pomieszczenia budynku. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że okoliczność, iż Prezydent m.st. Warszawy wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r., którą zezwolono na wykonanie robót budowlanych, które wykraczają poza nieprzekraczalną linię zabudowy, nie może być podstawą zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego przez skarżącego rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny Sądu nie była – jak wyjaśnił - wskazana przez skarżącego decyzja Prezydenta m.st. Warszawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, jeśli rzeczywiście jest tak, jak twierdzi skarżący, że decyzja ta zezwalała na wykonanie robót budowlanych w identycznym stanie prawnym i faktycznym, jak w przypadku skarżącego, to można jedynie stwierdzić, iż byłaby to decyzja niezgodna z prawem. Jednakże okoliczność, że organ administracji wydał niezgodną z prawem decyzję na rzecz innej osoby nie skutkuje nabyciem przez skarżącego uprawnienia do zaakceptowania przez organy administracji robót budowlanych wykonanych z naruszeniem wymogów wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze kasacyjnej skarżący, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego to jest art. 2 Konstytucji oraz § 41 ust. 2 pkt 2 uchwały nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa - Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dopuszczalność rozbudowy budynku poza wynikającą z planu miejscowego linię zabudowy nie może być wyprowadzona z faktu, że wcześniej zrealizowany taras jest usytuowany poza tą linią. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący twierdził, że zrealizowana przez niego inwestycja jest zgodna z § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że w wyniku robót budowlanych nie zmieniono linii zabudowy budynku, gdyż wykonano je w granicach istniejących tarasów, które zostały wybudowane na podstawie i zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1984 r. oraz w oparciu o wówczas obowiązujący plan miejscowy. Dalej podniesiono, że w dniu wejścia w życie obecnie obowiązującego planu miejscowego tarasy wykraczały poza wyznaczoną w tym planie linię zabudowy, jednakże organ uchwalający plan miejscowy nie nakazał ich rozbiórki, czym – zdaniem skarżącego – uznał, że do istniejących obiektów niektóre postanowienia planu nie będą miały zastosowania, w szczególności dotyczące nieprzekraczalnej linii zabudowy. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, nieprzekraczalna linia zabudowy na jego nieruchomości została wyznaczona przez obrys tarasów, a nie przez linię wyznaczoną na rysunku planu. Podniesiono też, że konsekwencją stanowiska Sądu pierwszej instancji jest to, że skarżący nie mógłby zrealizować żadnej inwestycji w granicach wyznaczonych przez istniejące tarasy oraz, że byłby zmuszony do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z określoną w planie miejscowym linią zabudowy, czyli do rozbiórki części tarasów. Jest to niezgodne, zdaniem skarżącego, z art. 2 Konstytucji RP, w szczególności wynikającym z tego przepisu zakazem działania prawa wstecz oraz ochroną praw słusznie nabytych. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz "orzeczenie co do istoty sprawy w przedmiocie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez" skarżącego. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy, mianowicie naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz § 41 ust. 2 pkt 2 uchwały nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J. (Dziennik Urzędowy Woj. Mazowieckiego nr 284, poz. 7461 ze zm.). Mając na uwadze tak określone podstawy kasacyjne NSA uznał, że są one usprawiedliwione, przy czym z innych powodów niż wskazano to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. NSA przyjął przy tym, że związanie granicami skargi kasacyjnej dotyczy związania przytoczonymi podstawami kasacyjnymi, rozumianymi jako wskazanie przepisów prawa, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, ale nie obejmuje związania uzasadnieniem podstaw kasacyjnych. Mając to na uwadze NSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konstytucji RP oraz § 41 ust. 2 pkt 2 uchwały nr 2067/LXXXIII/2002 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 10 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J. Ten ostatni przepis został zastosowany bez uwzględnienia jego pełnej treści, mianowicie tego, że dopuszcza on możliwość rozbudowy i przebudowy budynków w granicach wyznaczonych przez przepisy Prawa budowlanego przy zachowaniu zabudowy bliźniaczej (podkreślenie NSA). Natomiast art. 2 Konstytucji RP został zastosowany z pominięciem wynikających z niego takich zasad, jak zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasada sprawiedliwości społecznej. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane twierdzenie skarżącego, że na sąsiedniej nieruchomości, działce przy ul. W., na podstawie pozwolenia na budowę (decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2008 r.) rozbudowano dom w ten sposób, że linia jego zabudowy jest przedłużeniem linii zabudowy domu skarżącego. Sąd pierwszej instancji do tego twierdzenia odnosi się w ten sposób, że nie kwestionuje wynikającego z niego faktu, lecz wyjaśnia, że gdyby okoliczności prawne i faktyczne wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2008 r. były takie same jak w sprawie skarżącego, to decyzja ta byłaby niezgodna z prawem i nie miałaby znaczenia dla sytuacji prawnej skarżącego. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadomo z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 853/12, oddalił skargę skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 lutego 2012 r., którą ostatecznie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2008 r. o pozwoleniu na rozbudowę domu przy ul. W.. Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku Główny Inspektor Nadzoru Budowanego ustalił, że decyzją tą naruszono ustalenia planu miejscowego, gdyż doszło do przekroczenia o 1,56 m nieprzekraczalnej linii zabudowy, lecz naruszenie to nie zostało uznane za rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalenie to oraz jego prawną ocenę zaakceptował. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, w szczególności załączonej do wniosku skarżącego z 14 kwietnia 2010 r. inwentaryzacji – rysunek K-2, wynika, że dom skarżącego to segment bliźniaka oraz że drugi segment tego bliźniaka też został rozbudowany i to w taki sposób, że oba segmenty mają taką samą linię zabudowy. Na temat rozbudowy drugiego segmentu bliźniaka, którego częścią jest dom skarżącego, brak ustaleń organów administracji. Jednakże to co wynika z akt sprawy nakazywało uwzględnić przy stosowaniu § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego planu miejscowego pełną jego treść, w szczególności tę jego część, która mówi o możliwości rozbudowy przy zachowaniu zabudowy bliźniaczej. Jeżeli bowiem okazałoby się, że sąsiedni w stosunku do domu skarżącego segment bliźniaka został rozbudowany zgodnie z prawem, to rozbudowa segmentu skarżącego prowadzi do realizacji tego, co jest myślą przewodnią § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego planu, mianowicie do zachowania zabudowy bliźniaczej. Inaczej mówiąc, brak zgody na rozbudowę segmentu skarżącego, przy dokonanej już rozbudowie drugiego segmentu bliźniaka, prowadzić będzie do tego, że oba segmenty nie będą bliźniaczo podobne – będą się różniły linią zabudowy. W tym miejscu dochodzi argument związany z rozbudową domu przy ul. W. Uwzględniając wspomniany wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 sierpnia 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 853/12, można stwierdzić, że istniejąca na tej nieruchomości faktyczna linia zabudowy, sprzeczna według Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Sądu administracyjnego z prawem miejscowym, ale nie w sposób rażący, uzyskała trwały charakter. Zatem, to rozbudowa domu skarżącego doprowadza do ujednolicenia linii zabudowy, wprowadzając w tym zakresie ład przestrzenny. Dopiero bowiem na skutek rozbudowy domu skarżącego trzy budynki znajdują się w jednej linii. W tym kontekście niezrozumiała byłaby wykładnia przepisów obowiązującego planu miejscowego, w tym jego § 41 ust. 2 pkt 2, prowadząca do tego, że dom skarżącego będzie załamywał faktyczną linię zabudowy. Taka wykładnia naruszałaby zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, w tym przypadku prawa miejscowego, gdyż niezrozumiałe byłoby trzymanie się linii zabudowy wynikającej z planu miejscowego, skoro nie prowadziłoby to do celu, jakiemu służy wyznaczenie linii zabudowy, mianowicie uporządkowania zabudowy. Wręcz przeciwnie, skutkiem trzymania się linii zabudowy wynikającej z planu miejscowego i ignorowania linii powstałej w wyniku działania organów administracji, których już nie można odwrócić (decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2008 r.), zabudowa byłaby w mniejszym stopniu uporządkowana, gdyż, z uwzględnieniem jeszcze drugiego segmentu bliźniaka, którego częścią jest dom skarżącego, linia zabudowy nie stanowiłaby linii prostej. Taka wykładnia byłaby też w oczywisty sposób sprzeczna z zasadą sprawiedliwości społecznej, którą należy także rozumieć, jak wskazał to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2001 r. w sprawie SK 26/01, jako prawo do sprawiedliwego traktowania, jeżeli zarazem jest ono odnoszone do sfery stosunków objętych gwarancjami konstytucyjnymi, choćby ogólnie ujętymi, czyli w rozpoznawanej sprawie chociażby równej dla wszystkich ochronie własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). Skarżący nie zostałby bowiem tak samo potraktowany, jak podmioty na rzecz których Prezydent m.st. Warszawy wydał decyzję z [...] grudnia 2008 r. Z tych wszystkich względów NSA uznał, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z tym że z innym uzasadnieniem, niż w skardze kasacyjnej. Odnosząc się zaś do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej NSA stwierdza, że oparta jest ona na oczywiście błędnym założeniu, że skutkiem zmiany planu miejscowego może być nakazanie przez, jak to ujęto w skardze kasacyjnej, organy uchwalające plan rozbiórki obiektów budowlanych, które są usytuowane sprzecznie z nowymi ustaleniami planu miejscowego. Ponadto w tej argumentacji pomija się to, że rozbudowa tarasów polegała na postawieniu ściany i położeniu stropu, czyli wybudowaniu w miejscu tarasu obiektu kubaturowego. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że zasadny okazał się jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego NSA na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. W związku z uwzględnieniem skargi NSA wskazuje, że organy administracji będą zobowiązane ponownie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem pełnej treści § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności tej jego części, która wskazuje na konieczność zachowania przy rozbudowie istniejących budynków zabudowy bliźniaczej. Ponadto dokonując wykładni prawa, w tym prawa miejscowego, organy administracji będą miały na uwadze wskazane przez NSA uwarunkowania tej wykładni, wynikające z art. 2 Konstytucji RP w kontekście istniejącego stanu faktycznego w sąsiedztwie domu skarżącego. Obowiązek uwzględnienia pełnej treści § 41 ust. 2 pkt 2 obowiązującego w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pociągać będzie za sobą obowiązek wyjaśnienia okoliczności rozbudowy drugiego segmentu bliźniaka, którego częścią jest dom skarżącego. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę, i uwzględnienie skargi NSA na mocy art. 203 pkt 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania za obie instancje, na które to koszty złożyły się wpis sądowy od skargi (100 zł), opłata kancelaryjna za odpis wyroku z uzasadnieniem (100 zł), wpis sądowy od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zwrot jego wydatków.