I OSK 217/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 194/11 w sprawie ze skargi A.W., M.W., T.W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 194/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.W., M.W. i T.W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszalnego, uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu mieszkalnego. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...], którą to decyzją w pkt 1 zobowiązano A.W., M.W. i T.W. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul. N. w Warszawie, a w pkt 2 zobowiązano do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc, począwszy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 37a ust. 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowy lokal został przydzielony w 1952 r. J.W., a po jego śmierci w 1997 r. - żonie J.W., która zmarła w dniu 10 lutego 2006 r. W stosunku do osób zajmujących lokal (skarżących w niniejszej sprawie) zostało wszczęte postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu. Organ stwierdził, że w stosunku do A.W., M.W. i T.W. nie zachodzą przesłanki określone w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, natomiast zachodzą one w stosunku do małoletnich K.W. i D.W.. Organ podniósł, że postępowanie zostało wszczęte przed dniem 1 lipca 2010 r., a zatem pomimo zmiany przepisów prawa na mocy przepisów przejściowych zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 37a ustawy w dotychczasowym brzmieniu. Przepis ten (art. 37a ust. 1) uprawnia do zobowiązania do opróżnienia lokalu osobę zajmującą lokal bez tytułu prawnego i do żądania należnych opłat (art. 37a ust. 2). Według organu, poza sporem jest, że skarżący nie posiadają tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr 1 położonego w Warszawie przy ul. N., a ponadto nie spełniają kryteriów z art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, zatem - zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. - zastosowanie znajduje art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.W., M.W. i T.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili: – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. b i art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie, że skarżący nie mają tytułu prawnego do lokalu, – naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie, że T.W. spełnia warunki do orzeczenia wobec niego opróżnienia lokalu, – naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i naruszenie przepisu o możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Skarżący podnieśli również, że naruszono ogólne zasady postępowania administracyjnego. Ponadto uprawnienie do zajmowania przedmiotowego lokalu mogło zostać konwalidowane przez organ w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Sądu I instancji skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd zaakcentował na wstępie, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, skarżący bez podstawy prawnej zajmują lokal mieszkalny nr 1, położony w Warszawie przy ul. N. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., zgodnie z którym osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. W dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 28, poz. 143), zwanej dalej nową ustawą, która przepisem art. 1 pkt 35 uchyliła dotychczasowy przepis art. 37a ustawy o zakwaterowaniu (...). Jednakże, zgodnie z art. 18 ust. 1 nowej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte przed dniem 1 lipca 2010 r., a zatem zastosowanie w sprawie musiały znaleźć przepisy obowiązujące do dnia 1 lipca 2010 r., w tym art. 37a, w brzmieniu sprzed wejścia w życie noweli. W ocenie Sądu trafnie organ uznał, że tryb postępowania określony powyższymi normami prawnymi nie jest trybem fakultatywnym, lecz obligatoryjnym, w sytuacji zaistnienia stanu faktycznego określonego w tychże przepisach. Dlatego też prawidłowo ocenił, że był zobowiązany orzec o obowiązku opróżnienia przez skarżących zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu i uiszczania należnych opłat oraz odszkodowania. O obligatoryjności trybu przesądza użyte przez ustawodawcę w treści omawianego przepisu sformułowanie "wydaje decyzję", jeżeli lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego. Skarżący nawet nie twierdzą, że tytuł prawny do lokalu posiadali lub posiadają, twierdzą jedynie, że mogło to "zostać konwalidowane w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu". Sąd I instancji podkreślił, że przepisem szczególnym w stosunku do art. 37a ust. 2 i art. 45 ust. 1 jest art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu (...). Zgodnie z brzmieniem art. 45 ust. 3 tej ustawy, nadanym ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 42, poz. 336), przymusowego wykwaterowania (art. 45 ust. 1 i 2 ustawy) nie stosuje się do kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. nr 115, poz. 728 ze zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałego, obłożnie chorego - osobę, która dysponuje dokumentami urzędowymi lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonaniem przymusowego wykwaterowania, emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Dyrektor Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej występuje wobec takich osób z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, wezwanie do udziału w procesie gminy oraz określenie odszkodowania. W sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, że skarżący nie spełniają kryteriów określonych w art. 45 ust. 3 ustawy, a zatem - stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt III GZP 40/2006, publ. OSNC 2007/4, poz. 53 - w stosunku do nich zastosowanie mógł znaleźć przepis art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. skarżąca M.W. (reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu – adwokata W.P.) wniosła skargę kasacyjną, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia według norm przepisanych na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądmi administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że skarżącej nie dotyczy przepis art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 powołanej ustawy, podczas gdy z akt postępowania wynika, że w stosunku do małoletnich K.W. i D.W. w dacie wydania decyzji zachodziły przesłanki z ww. przepisu, a tym samym skarżącej dotyczy także pojęcie ustawowe "osoby zamieszkującej wraz małoletnim" oraz "osoby zamieszkującej z osobą niepełnosprawną" i w takim przypadku niewłaściwe było wydawanie decyzji administracyjnej, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: • art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez nierozważenie przez Sąd wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących: naruszenia art. 6, art. 7 i art. 10 k.p.a., przez nienależyte zbadanie stanu faktycznego i prawnego przez organ i brak należytego uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 P.p.s.a.); rozważenie zaś tych zarzutów przez Sąd I instancji miałoby bezpośredni wpływ na treść wyroku i skutkowałoby uwzględnieniem skargi zamiast jej oddaleniem, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd, że organ naruszył przepis prawa materialnego w postaci przepisu art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 ze zm.) co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w tej sprawie z uwagi na zamieszkiwanie skarżącej w lokalu wraz z osobą małoletnią i osobą niepełnosprawną niedopuszczalna jest droga administracyjna, lecz właściwa jest cywilna droga sądowa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, jej autor podkreślił, że skarżąca M.W. - wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - jest osobą, której dotyczy art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym do opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej przez małoletniego wraz z osobami wspólnie z nią zamieszkującymi oraz w stosunku do osoby niepełnosprawnej wraz z osobami wspólnie z nią zamieszkującymi, nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Jak wynika z akt sprawy - w stosunku do D.W. zostało wydane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca M.W. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu wraz z małoletnimi K.W. i D.W., a zatem z pewnością dotyczy jej pojęcie ustawowe "osoby zamieszkującej wraz małoletnim" oraz "osoby zamieszkującej z osobą niepełnosprawną" i w takim przypadku niewłaściwe było wydawanie przez organ pierwszej i drugiej instancji decyzji administracyjnej. Zdaniem kasatora, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo lakoniczne i niewystarczające. Sąd nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego podnoszone w skardze naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, a ponadto w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego w skardze naruszenia przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. Ponadto Sąd nie odniósł się w dostatecznie zindywidualizowany sposób do skarżącej, nie dokonał w stosunku do niej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, co utrudnia kontrolę instancyjną wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, uznając zawarte w niej zarzuty za chybione. Dodatkowo podniósł, iż Sąd I instancji nie tyle pominął, co nie uwzględnił niektórych zarzutów uznając je za nieistotne. Jednakże brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków o mniej istotnym charakterze, nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc jedynie pod rozwagę nieważność postępowania sądowego, której przesłanki określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy w rozstrzyganej sprawie nie wystąpiły. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jednakże istota sporu dotyczy głównie tego, jakie przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w tej sprawie. W tym zakresie Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367), przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżącej nie dotyczy wskazany przepis, podczas gdy w dacie wydania decyzji zachodziły przesłanki do jego zastosowania. M.W. zamieszkiwała bowiem w przedmiotowym lokalu wraz z małoletnimi K.W. i D.W., zatem dotyczy jej pojęcie ustawowe osoby zamieszkującej wraz z małoletnim oraz z osobą niepełnosprawną. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący kasacyjnie powołał art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy "do opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej przez małoletniego wraz z osobami wspólnie z nią zamieszkującymi oraz w stosunku do osoby niepełnosprawnej wraz z osobami wspólnie z nią zamieszkującymi nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego...". Treść ta w połączeniu z podanym dziennikiem ustaw Dz.U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 publikującym ten przepis, jednoznacznie wskazuje, że skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2010 r. Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 28, poz. 143) zmieniony został przepis art. 45. Jednakże na podstawie art. 18 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w niniejszej sprawie w stosunku do M.W. i A.W. wszczęte zostało w 2007 r. natomiast wobec T.W. w maju 2010 r., zatem zastosowanie w sprawie musiały znaleźć przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2010 r. Sąd I instancji oraz orzekające w sprawie organy zasadnie dokonały wykładni przepisu art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 42, poz. 336) oraz prawidłowo zastosowały w sprawie art. 37a ust. 2 w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł dokonać błędnej wykładni art. 45 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, bowiem przepisu tego nie stosował, a w konsekwencji brak jest również naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a Oceniając zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny również odmówił im trafności. Wskazany jako naruszony przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Natomiast przepis art. 134 § 1 tej ustawy określa granice orzekania sądu pierwszej instancji stanowiąc, iż sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazując te przepisy autor skargi kasacyjnej ich naruszenie wiąże z przepisami art. 6, art. 7, art. 10 k.p.a., przez nienależyte zbadanie stanu faktycznego i prawnego przez organ i brak należytego uzasadnienia wyroku - art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w postępowaniu administracyjnym przeprowadzono niezbędne dowody, ustalając istotne dla sprawy okoliczności, tj.: brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, osoby w nim zamieszkujące oraz w stosunku do których, zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, nie stosuje się trybu przymusowego wykwaterowania. Zastosowano też właściwe przepisy prawa zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, co zostało już wcześniej wskazane. Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych M.W. doręczono w dniu 23 sierpnia 2010 r. zawiadomienie o uprawnieniu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przed wydaniem decyzji organu I instancji skarżąca z tego prawa nie skorzystała. Natomiast na etapie postępowania odwoławczego strona nie została pouczona o treści art. 10 k.p.a., jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem żadne dodatkowe czynności nie były przez organ podejmowane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., stwierdzić należy, że zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpoznana przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma sprawozdawczy charakter i prezentuje stanowisko Sądu jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami. Mając na uwadze charakter tej czynności procesowej, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia wskazanego przepisu będzie skuteczny wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tego rodzaju, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w powołanym przepisie, w szczególności zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest zatem nieuprawniony. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.