I OSK 258/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.), Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 314/11 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz R. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 314/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. G. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą to decyzją odmówił R. G. uwzględnienia jego wniosku z dnia 12 kwietnia 2010 r. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu podał, iż brak było podstaw do uwzględnienia skargi R. G. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Stowarzyszenie L. z siedzibą w Warszawie. Organ ustalił, że ww. Stowarzyszenie przetwarza dane osobowe R. G. na swojej stronie internetowej – [...] w zakresie imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego i uznał, że przetwarzanie to znajduje usprawiedliwienie w przesłance legalizującej – art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych i przetwarzanie to nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie "usprawiedliwiony cel" zaistniał, albowiem zgodnie z § 7 Statutu Stowarzyszenia, jest ono uprawnione do prezentowania sposobów prowadzenia działalności przez leasingodawców. Wyjaśnił też, że R. G. jest pracownikiem firmy Leasingowej – T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, a zatem przetwarzanie jego danych osobowych w zakresie imienia, nazwiska i stanowiska służbowego przez Stowarzyszenie nie wymagało zgody R. G. w kontekście "usprawiedliwionego celu", o którym mowa w art. 23 ust 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, nadto nie naruszało jego praw i wolności. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. G. do Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 5 i art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 2 i innych, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem osoba prawna, jaką jest Stowarzyszenie, przetwarzała dane osobowe skarżącego dla realizacji celów statutowych. W przedmiotowej sprawie, co jest bezsporne, doszło do konfliktu dwu podmiotów gospodarczych, zajmujących się profesjonalnie leasingiem, tj. pomiędzy Stowarzyszeniem L. z siedzibą w Warszawie a T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Do konfliktu doszło na tle zawartej umowy leasingowej. W sprawie bezsporne też jest, że skarżący R. G. jest pracownikiem T. Sp. z o.o. oraz, że jego dane osobowe w zakresie nazwiska, imienia i stanowiska służbowego były przez Stowarzyszenie L. przetwarzane na stronie internetowej tego Stowarzyszenia. Okoliczność powyższa ma o tyle znaczenie, że ustawa o ochronie danych osobowych chroni co do zasady osoby fizyczne w zakresie przetwarzania ich danych osobowych. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie dane osobowe skarżącego były przetwarzane przez Stowarzyszenie wyłącznie w kontekście zawodowo-służbowym i w zakresie na jaki skarżący wyraził zgodę, decydując się na pracę w T. Sp. z o.o. na określonym stanowisku służbowym. Dokonując oceny legalności przetwarzania danych osobowych każdorazowo należy ustalić kto (osoba fizyczna, czy podmiot gospodarczy) domaga się ochrony na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych i w jakim zakresie ochrona ta jest wyłączona w sytuacji wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych przez pracodawcę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący podejmując pracę w T. Sp. z o.o. wyraził zgodę by jego dane w zakresie imienia, nazwiska i stanowiska służbowego były przetwarzane przez pracodawcę oraz w tym kontekście (pracowniczym), powszechnie dostępne. Jeżeli takiej zgody skarżący nie wyraził, oznacza to, że to jego pracodawca – T. Sp. z o.o., a nie Stowarzyszenie, przetwarza jego dane osobowe bez podstawy prawnej. Przy braku zgody skarżącego na przetwarzanie jego danych osobowych przez pracodawcę, R. G. w stosunku do pracodawcy winien kierować żądania zaniechania ich przetwarzania, a nie do Stowarzyszenia. Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie Stowarzyszenie pozyskało dane osobowe R. G. z oficjalnej strony jego pracodawcy – T. Sp. z o.o. Przetwarzanie danych, publicznie już przetwarzanych, nie jest prawnie zakazane. Wskazał też, iż zakres przedmiotowej sprawy został wyznaczony i ograniczony pierwotnym żądaniem R. G. Ponownie rozpoznając sprawę (po wniesieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) GIODO związany był tożsamością postępowania, dlatego twierdzenie, iż na etapie ponownego rozpoznania sprawy przez organ winien on rozszerzyć zakres dotychczasowego postępowania, nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, iż dopiero na rozprawie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że na stronie internetowej Stowarzyszenia ukazała się decyzja GIODO z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz z uzasadnieniem. Reasumując – w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, iż Stowarzyszenie L. w oparciu o Statut Stowarzyszenia (§ 7 Statutu) posiadało przesłankę legalizującą określoną w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych do przetwarzania powszechnie internetowo dostępnych już danych osobowych skarżącego, takich jak imię, nazwisko i stanowisko służbowe. Statut Stowarzyszenia (§ 6 i § 7) przewiduje szeroki katalog celów i sposobów działania Stowarzyszenia, określa jakimi sposobami, formami Stowarzyszenie może realizować swoją działalność gospodarczą. W zakresie statutowym mieści się informowanie na własnej stronie internetowej o formach, sposobach i praktykach prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę – T. – vide § 7 pkt 5, 6, 10 Statutu. Konkludując, Sąd uznał, iż przetwarzane przez Stowarzyszenie, a wcześniej przez pracodawcę R. G. jego dane osobowe, niewątpliwie zakwalifikować należy, jako dane dotyczące wyłącznie życia zawodowego. W żaden sposób nie można uznać, że dane te należą do katalogu danych wrażliwych, sensytywnych, o których mowa w art. 27 analizowanej ustawy. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 47 Konstytucji RP, dotyczącego ochrony prywatności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. Od powyższego wyroku R. G. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznania skargi oraz zasądzenia od Generalnego Inspektora Danych Osobowych kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżanemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oparte na uznaniu że przetwarzanie danych osobowych przez Stowarzyszenie L. jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez ww. podmiot. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w wyroku z dnia 17 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił stanowisko jakoby upublicznienie danych przez pracodawcę wykluczało odpowiedzialność Stowarzyszenia L. za przetwarzanie danych osobowych. Skarżący udzielił zgody na przetwarzanie danych przez pracodawcę. Sposób przetwarzania tych danych jest określony przepisami ustawy o ochronie danych osobowych i ustawy Kodeks Pracy. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w ramach przetwarzania danych przez pracodawcę. Naruszenie nastąpiło dopiero przy przetwarzaniu danych przez Stowarzyszenie L. Stowarzyszenie miało prawo wglądu do danych upublicznionych. Kwestią sporną pozostaje natomiast możliwość dalszego wykorzystania tychże danych, w szczególności poprzez ich umieszczenie na ogólnodostępnej stronie internetowej w określonym kontekście i opatrzonych komentarzem. Wobec istniejących regulacji prawnych przetwarzanie danych osobowych (co obejmuje ich udostępnianie) dozwolone jest w ściśle określonych sytuacjach. Zgodnie z brzmieniem art. 23 ust 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na wypełnienie jednej z przesłanek legalizujących możliwości przetwarzania danych osobowych, wymienionych w art. 23 ust 1 pkt 5 ustawy, które winny wystąpić łącznie. Nie jest to jednak wystarczające, gdyż jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2005 r. (sygn. akt I OPS 2/05) "Ustalenie, iż administrator danych osobowych realizuje cel prawnie usprawiedliwiony, nie może przesądzać o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych (udostępniania tych danych innemu podmiotowi) bez zgody osoby, której dane dotyczą. Konieczne jest dokonanie oceny, czy jest to niezbędne dla realizacji tego celu, a co najważniejsze, dokonanie wyważenia interesów administratora danych i osoby, której dane dotyczą, z uwzględnieniem celu ustawy o ochronie danych osobowych, którym jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP." W tym kontekście, zdaniem skarżącego, należy przyjrzeć się wszystkim przesłankom określonym w ww. przepisie. Przetwarzanie danych osobowych możliwe jest tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratora. Statut Stowarzyszenia L. w § 6 wymienia następujące cele: 1) ochrona leasingobiorców, ich praw i majątku w sytuacjach kryzysowych, 2) stwarzanie warunków dla bezpiecznego rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, 3) stworzenie członkom Stowarzyszenia warunków do zdobywania wiedzy i nabywania doświadczenia w sprawach zawodowych, 4) pomoc w rozwiązywaniu problemów zawodowych i prawnych członkom Stowarzyszenia będącym w potrzebie, 5) wspieranie działań na rzecz uczciwej działalności gospodarczej, 6) wspieranie Zrzeszenia [...] Każdy z wymienionych celów Stowarzyszenia może być realizowany również z pominięciem publicznego ujawniania danych osobowych pracowników firm leasingowych. Zastosowanie w przepisie art. 23 ust 1 pkt 5 podwójnej kwalifikacji okoliczności, w których możliwe jest legalne przetwarzanie danych osobowych bez zgody osoby, której dane mają być przetwarzane, świadczy o intencji ustawodawcy, który kierował się wskazówkami zawartymi w Dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego, iż przetwarzane dane muszą być adekwatne, właściwe i nie mogą wykraczać poza cele, dla których są przetwarzane. Nie zważając na takie rozumienie przepisu art. 23 ust 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, WSA wskazał, że "Statut Stowarzyszenia przewiduje szeroki katalog celów i sposobów działania Stowarzyszenia, określa jakimi sposobami, formami Stowarzyszenie może realizować swoją działalność gospodarczą. W zakresie statutowym mieści się informowanie na własnej stronie internetowej o formach, sposobach i praktykach prowadzenia działalności przez spółkę – T. – vide § 7 pkt 5, 6,10 Statutu". Skarżący przypomniał w tym kontekście treść § 7 pkt 5, 6 i 10 Statutu Stowarzyszenia. W pkt 5 ww. paragrafu zapisano, iż "Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez inspirowanie inicjatyw legislacyjnych związanych z ochroną leasingobiorcy i tworzeniem procedur zabezpieczających interesy leasingobiorców". Taki sposób realizacji celów statutowych, nakierowany jest na ochronę interesów członków Stowarzyszenia. Nie wymaga on jednak wskazywania i wykorzystywania danych osobowych osób, nie będących członkami Stowarzyszenia. Ponadto nie sposób uznać, że dla działań związanych z inspirowaniem inicjatyw legislacyjnych niezbędnym jest udostępnianie danych osobowych, osób które na takie przetworzenie swoich danych nie wyraziły zgody. Punkt 6 paragrafu 7 Statutu Stowarzyszenia stanowi, iż realizuje ono swoje cele poprzez "Prezentowanie sytuacji patologicznych w środkach masowego przekazu". Cel taki można zrealizować udzielając rzeczowej, jasnej informacji dotyczącej konkretnego produktu czy usługi. Realizacja tego celu nie może być tożsama z komentowaniem zachowań pracowników, przy jednoczesnym ujawnianiu ich danych osobowych. Zachowanie takie godzi bowiem w prawa i wolności osób, których dane są ujawnione. W ostatnim z wymienionych sposobów realizacji celów Stowarzyszenia, Statut zezwala na tworzenie form wymiany myśli, poglądów i doświadczeń na sprawy gospodarcze. Tak więc, zgodnie z § 7 pkt 10 Statutu Stowarzyszenia, tematem polemiki mogą być jedynie sprawy gospodarcze. Niemożliwe jest natomiast zamieszczanie na stronie internetowej Stowarzyszenia – danych identyfikujących konkretną osobę. Kolejną przesłanką uprawniającą do przetwarzania danych osobowych, bez zgody osoby, której dane dotyczą jest fakt, że przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Posiłkując się w wykładni niniejszego fragmentu wspominaną wyżej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego, zauważyć należy, że "dane mogące ze względu na ich charakter powodować naruszenie podstawowych wolności lub prywatności nie powinny być przetwarzane, o ile osoba, której dotyczą, nie udzieli wyraźnej zgody". Świadczy to o każdorazowej konieczności zbadania czy w związku z przetworzeniem danych osobowych powstała obawa naruszenia praw i wolności osoby, której dane zostały ujawnione. Oceny takiej dokonywać należy przez pryzmat art. 47 Konstytucji, który gwarantuje prawo do prywatności, poprzez kontrolę nie tylko rodzaju ujawnionych danych ale przede wszystkim poprzez kontrolę sposobu ujawnienia tych danych, w tym również pełne znaczenie tekstu, w którym dane zostały przetworzone. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach podniesionego zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za usprawiedliwiony. Wskazany jako naruszony przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) ustanawia tzw. klauzulę usprawiedliwiającą. Przewiduje on, że dozwolone jest przetwarzanie danych osobowych, jeżeli jest ono niezbędne do osiągnięcia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratora danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W świetle ustaleń poczynionych przez organ nie budzi wątpliwości, że Stowarzyszenie L. jest administratorem danych zarówno w rozumieniu art. 7 pkt 4 w zw. z art. 3 jak i art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. i przetwarzało dane osobowe R. G. , uzyskane w związku z wiążącą to Stowarzyszenie umową z T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, której pracownikiem jest R. G. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. na pierwszym miejscu wymienia warunek, że przetwarzanie winno być niezbędne do wykonania zadań. Warunek "niezbędności" zachodzi wówczas gdy rezygnacja z przetwarzania danych osobowych uniemożliwia lub w znacznym stopniu utrudnia wykonanie zadań. Niedopuszczalne jest więc przetwarzanie danych osobowych (tj. m.in. zbieranie lub udostępnianie) na zapas i w zakresie szerszym niż to jest usprawiedliwione celami realizowanymi przez administratora danych. Jeżeli chodzi o przesłankę prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratora danych ustawodawca próbę ich zdefiniowania podjął w art. 23 ust. 4 u.o.d.o. W myśl tego przepisu za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 uważa się w szczególności: 1) marketing bezpośredni własnych produktów lub usług administratora danych, 2) dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi na to, że powyższe wyliczenie ma charakter przykładowy ustalając tę przesłankę należy sięgnąć do indywidualnych aktów prawnych określających rodzaj działalności prowadzonej przez administratora danych i w tym kontekście ocenić, czy realizowane cele uprawniają do przetwarzania danych osobowych oraz ustalić ich zakres z uwagi na ustawowy zakaz naruszania praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W niniejszej sprawie zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji przesłanki legalizacyjnej w kontekście "prawnie usprawiedliwionych celów" dopatrzyło się w przepisach § 6 i § 7 pkt 5, 6 i 10 Statutu Stowarzyszenia. § 6 wymienia jako cele Stowarzyszenia: ochronę leasingobiorców, ich praw i majątku w sytuacjach kryzysowych, stwarzanie warunków dla bezpiecznego rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, stworzenie członkom stowarzyszenia warunków do zdobywania wiedzy, pomoc w rozwiązywaniu problemów prawnych i zawodowych, wspieranie działań na rzecz uczciwej działalności gospodarczej. Natomiast w § 7 pkt 5 statut stwierdza, że "Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez inspirowanie inicjatyw legislacyjnych związanych z ochroną leasingobiorcy i tworzeniem procedur zabezpieczających interesy leasingobiorców". W pkt 6 statut stanowi, że Stowarzyszenie realizuje swe cele poprzez "prezentowanie sytuacji patologicznych w środkach masowego przekazu". Punkt 10 dotyczy tworzenia przez Stowarzyszenie form wymiany myśli, poglądów i doświadczeń na sprawy gospodarcze. Żaden z przedstawionych wyżej celów, a uznanych przez Sąd za uprawnione w świetle art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. nie usprawiedliwiał udostępnienia danych osobowych R. G. , będącego pracownikiem podmiotu gospodarczego, z którym Stowarzyszenie związane było umową. Podkreślenia wymaga, iż osoba ta, której dane udostępniono na stronie internetowej Stowarzyszenia nie była uprawniona do reprezentowania Spółki. Dodać należy, że jeżeli nawet w wyniku zawartej umowy Stowarzyszenie uzyskało dane osobowe niektórych pracowników to nie mogło tych danych, bez ich zgody, udostępniać innym podmiotom, co także w rozumieniu art. 7 pkt 2 u.o.d.o. dotyczy udostępnienia w systemach informatycznych. Błędnie Sąd przyjął, iż zgoda R. G. na przetwarzanie jego danych osobowych przez T. z o.o. upoważniała do przetwarzania jego danych osobowych również Stowarzyszenie L. Taka interpretacja narusza obowiązującą przy przetwarzaniu danych osobowych zasadę celowości, o której mowa m.in. w przepisach art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.d.o. W myśl tej zasady przetwarzanie i wykorzystanie danych powinno następować tylko w tym celu, dla którego zostały pozyskane (zgromadzone), nie mogą być więc wykorzystane dla innych celów, a tym bardziej udostępniane innym podmiotom. Przetwarzanie danych osobowych R. G. przez pracodawcę służyło niewątpliwie innym celom niż udostępnianie ich przez Stowarzyszenie na swej stronie internetowej, zatem tej ostatniej czynności nie można uznać za odpowiadającą prawu, gdyż nie została spełniona przesłanka niezbędności i celowości przy przetwarzaniu danych osobowych. Uznając za prawidłowe przetwarzanie danych osobowych R. G. przez Stowarzyszenie ani organ, ani Sąd nie podjęły się dokonania oceny, czy przetwarzanie danych osobowych R. G. pozyskanych od jego pracodawcy nie naruszało praw i wolności skarżącego. Dokonanie takiej oceny jest niezbędne przy przyjęciu przesłanki legalizacyjnej z art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. Uznając skargę za usprawiedliwioną Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł skorzystać z art. 188 p.p.s.a. z uwagi na istniejące naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji winien zwrócić uwagę, że przepis art. 127 § 3 k.p.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów dot. odwołania. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym skarżący oprócz zarzutów dotyczących decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. zarzucił Stowarzyszeniu udostępnienie na stronie internetowej decyzji Generalnego Inspektora z dnia [...] sierpnia 2010 r. – organ okoliczność tę pominął. Stanowi to naruszenie prawa bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ nie ocenia legalności swego poprzedniego rozstrzygnięcia, lecz rozpoznaje sprawę na nowo w jej całokształcie. Wprawdzie zgodzić należy się z twierdzeniem Sądu, że w postępowaniu instancyjnym organ jest związany tożsamością sprawy rozstrzyganej w pierwszej instancji, lecz w tym przypadku gdy przedmiotem postępowania było naruszenie przepisów przy przetwarzaniu danych osobowych R. G., a po wydaniu decyzji przez Generalnego Inspektora Stowarzyszenie upubliczniło na swej stronie internetowej treść rozstrzygnięcia wraz z danymi osobowymi R. G. , co podnosił skarżący już we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy to nie można uznać, iż stanowiło to rozszerzenie zakresu sprawy, uniemożliwiające Generalnemu Inspektorowi rozpoznanie także tego zarzutu, mieszczącego się w tej samej podstawie materialnoprawnej. Odniesienie się do faktu przedstawionego we wniosku, jeśli organ nie wyłączył tej sprawy do odrębnego postępowania, wymagało natomiast uchylenia pierwotnej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. Z powyższych względów uznając skargę za usprawiedliwioną Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji zaś o kosztach na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. uznając zasądzoną kwotę za współmierną do rodzaju sprawy i udziału w niej pełnomocnika.