I OSK 2289/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2211/11 odrzucające skargę B. Ł. na czynność Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania przesyłki listowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2211/11odrzucił skargę B. Ł. na czynność Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania przesyłki listowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 12 lipca 2011 r. B. Ł. złożył do Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie skargę na odmowę wydania w dniu 12 lipca 2011 r. przesyłki poleconej adresowanej do jego matki, B. Ż.-Ł.. Pismem z dnia 28 lipca 2011 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Warszawa Centrum Poczty Polskiej S.A. udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. skargę, powołując się art. 237 K.p.a. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Stwierdził, że w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w urzędzie pocztowym Warszawa 40 ustalono, że odmowa wydania skarżącemu przesyłki nadanej w postępowaniu podatkowym, adresowanej do osoby wspólnie zamieszkałej, była uzasadniona. Podał, iż katalog sposobów doręczania osobom fizycznym (bezpośredniego i zastępczego) pism kierowanych na podstawie Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zawierają art. 148, 149 i 150 ww. ustawy, zgodnie z którymi ustawodawca przewiduje doręczenie zastępcze jedynie w miejscu zamieszkania adresata. Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. B. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność materialnotechniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 148, 149 i 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że przepisy te uniemożliwiają wydanie przesyłki listowej poleconej pochodzącej z Urzędu Skarbowego domownikowi adresata (synowi) w placówce pocztowej, - art. 26 ust. 2 pkt 3a i b, ust. 3 i 4, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188) przez ich niezastosowanie, - § 35 ust. 1-3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) przez ich niezastosowanie, - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie obywatela praw do sądu w sytuacji, gdy nie wie on o toczącym się postępowaniu. Skarżący wniósł o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie do wydania mu przesyłki pocztowej z Urzędu Skarbowego adresowanej do matki skarżącego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie wniósł o odrzucenie skargi. Odrzucając skargę - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Poczta Polska S.A. z siedzibą w Warszawie nie jest organem administracji publicznej, zatem skierowanie do sądu administracyjnego skargi na czynności Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie, tj. podmiotu, który nie jest organem administracji publicznej, jest niedopuszczalne. Również sprawa objęta niniejszą skargą nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej, bowiem ma ona charakter cywilnoprawny, gdyż dotyczy wykonania usługi przez Pocztę Polską S.A. z siedzibą w Warszawie. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), do odpowiedzialności operatorów za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej i już tylko z tego względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Sąd również stwierdził, że skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została objęta czynność organu w trybie art. 227 K.p.a. i w taki sposób należy traktować pismo skarżącego z dnia 12 lipca 2011 r., zatytułowane "reklamacja odmowy wydania przesyłki poleconej". Stosownie do tego przepisu (art. 227 K.p.a.) przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, że tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na takie zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). A zatem czynność w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd nadmienił, że uprawnionym do kontroli przestrzegania przepisów z zakresu działalności pocztowej jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stosownie do art. 63 ust. 1 Prawa pocztowego. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Ł. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez przyjęcie, iż zaskarżona odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w toczącym się postępowaniu podatkowym nie jest czynnością materialno-techniczną wydaną w następstwie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 2 i 4 p.p.s.a.), a skargą w rozumieniu art. 227 K.p.a. w sytuacji, w której skarżący nigdy nie odwoływał się do pojęcia skargi w rozumieniu K.p.a. i wyraźnie określił swoje pisma jako "Reklamacja" i "Wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa" mając na celu poddanie czynności materialno-technicznej ocenie sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym; 2) art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w postępowaniu podatkowym przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej i zrównanie tego rodzaju przesyłki z typowym rodzajem przesyłki pocztowej kierowanej przez podmiot prawa prywatnego do innego podmiotu prawa prywatnego; 3) art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej przy jednoczesnym przyjęciu, że skarżący wniósł skargę (czemu skarżący przeczy) w trybie art. 227 K.p.a. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 227 i art. 2 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, w której Poczta Polska będąca spółką akcyjną nie zalicza się do podmiotów wymienionych w art. 2 K.p.a. do których adresowana jest instytucja skargi w rozumieniu art. 227 K.p.a. a art. 48a ust. 2 ustawy - Prawo pocztowe nie zawiera odwołania do przepisów K.p.a. i skierowany jest do adresata i nadawcy przesyłki, a nie do domownika; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. przez brak zastosowania tego przepisu i w konsekwencji przyjęcie braku stosowania do działań Poczty Polskiej w zakresie doręczeń przesyłek opartych na przepisach Ordynacji podatkowej przepisów K.p.a. co implikuje istnienie drogi administracyjnej i sądowo administracyjnej zwłaszcza, że Poczta Polska posługuje się pojęciami charakterystycznymi dla organów administracji publicznej, a nie podmiotów prawa prywatnego, takimi jak "Urząd" pocztowy lub "Naczelnik urzędu" pocztowego; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 144 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w postępowaniu podatkowym przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w sytuacji, w której art. 144 Ordynacji podatkowej przewiduje, że "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę"; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 141 § 4, art. 134 P.p.s.a. przez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów objętych złożoną w sprawie skargą i w konsekwencji naruszenie wymienionych przepisów przez oddalenie skargi na czynność materialno-techniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie, która naruszyła: - art. 148, art. 149 i art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że przepisy te uniemożliwiają wydanie przesyłki listowej poleconej pochodzącej z Urzędu Skarbowego domownikowi adresata (synowi) w placówce pocztowej, co stoi w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08 publ. www.nsa.gov.pl); - art. 26 ust 2 pkt 3a i b, art. 26 ust 3 i ust 4, art. 1, art. 2 ust 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy - Prawo pocztowe przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji niewydanie przesyłki; - § 35 ust 1 - 3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji niewydanie przesyłki; - art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. przez pozbawienia obywatela prawa do sądu, w sytuacji w której obywatel nie wie o toczącym się postępowaniu, nie zna organu przed którym ono się toczy, nie posiada wiedzy o biegnących terminach, przesyłkę z tzw. podwójnym awizowaniem organ uznaje za doręczoną a podatnik w konsekwencji (nie mając wiedzy o przedmiocie i terminach) nie może złożyć skargi w postępowaniu podatkowym do sądu administracyjnego; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 57 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe w zw. z art. 2 ust. 1 K.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie istnienia w sprawie żądania wydania przez domownika adresata przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy drogi sądowej (do sądu powszechnego) w sytuacji, w której przedmiotem niniejszego sporu nie jest kwestia odszkodowania, a wydania specyficznej kategorii przesyłek nadawanych w toku postępowania podatkowego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 57 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe przez jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący domaga się odszkodowania, a nie wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy; 2) art. 26 ust. 2 pkt 3a i b, art. 26 ust. 3 i 4, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy - Prawo pocztowe przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji dorozumiane uznanie wydania przesyłki za prawidłowe, co stoi w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08, pub. www.nsa.gov.pl); 3) § 35 ust. 1-3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) poprzez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji dorozumiane uznanie wydania przesyłki za prawidłowe; 4) art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. przez pozbawienie obywatela prawa do sądu w sytuacji w której obywatel nie wie o toczącym się postępowaniu, nie zna organu przed którym ono się toczy, nie posiada wiedzy o biegnących terminach, przesyłkę z tzw. podwójnym awizowaniem organ uznaje za doręczoną a podatnik w konsekwencji (nie mając wiedzy o przedmiocie i terminach) nie może złożyć skargi w postępowaniu podatkowym do sądu administracyjnego. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie uznanie bezskuteczności czynności materialno-technicznej Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie i uznanie uprawnienia skarżącego do odbioru przesyłki pocztowej skierowanej do matki skarżącego B. Ż.-Ł., której nadawcą jest Urząd Skarbowy. Ponadto wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. skierowanego do Prezesa UKE, co zapobiegnie odmowie wydania przesyłki w analogicznej sytuacji w przyszłości i przyczyni się do respektowania wykładni art. 150 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle postawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. a w związku z tym także art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 sąd odrzuci skargę z uwagi na brak właściwości tego sądu do rozpoznania danej sprawy. Następuje to w szczególności wtedy, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sadów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz 4 P.p.s.a.), sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.), jak również sprawy objętej właściwością sądów powszechnych. Bez wątpienia sprawa niniejsza nie dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że ocena prawidłowości przestrzegania przepisów w zakresie działalności pocztowej dotyczy prowadzenia działalności w zakresie usług pocztowych. Stosownie do art. 63 ustawy – Prawo pocztowe uprawnionym do kontroli w tym zakresie jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Reklamacja klienta dotycząca wykonania takiej usługi nie należy do kategorii aktów ani czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Właściwości sądu w takiej sprawie nie przewidują również przepisy ustawy szczególnej – Prawo pocztowe (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 227 i art. 2 K.p.a. z uwagi na to że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c nie stosował ani samodzielnie, ani w związku art. 227 K.p.a.; zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. przez brak zastosowania tego przepisu jest chybiony, gdyż "zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd" (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 541). Podobne poglądy odnaleźć także można w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. FSK 121/04, w którym zauważono, że "skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa (...) zastosowanego przez sąd" (ONSAiWSA z 2004 roku, nr 1, poz. 11). Tym samym, więc wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu nie stosowanego czyni zgłoszony zarzut nieskutecznym. Do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. w okolicznościach tej sprawy mogło by dojść gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powziął przekonanie, że wniesione do sądu przez skarżącego pismo mieści się w kategorii aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego i że zasługuje na uwzględnienie poprzez uchylenie przez Sąd zaskarżonego nim aktu, gdyż zachodzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja tak w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Powyższe odnosi się to także do zarzutu sformułowanego w pkt I.8 petitum skargi kasacyjnej. Nie może skuteczny także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 144 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. bowiem to, że zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę" nie przesądza o charakterze prawnym wniesionego środka odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt II. 7 skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim zauważa, że zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oddalił skargi na czynność materialno-techniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego nr 40 w Warszawie, jak to podaje autor skargi kasacyjnej, lecz skargę B. Ł. odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jako złożoną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie obejmowała zasada wyrażona w art. 134 § 1 P.p.s.a. określająca zakres kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprawy sądowoadministracyjnej. Także zarzut odnoszący się do prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony. Za chybiony należy uznać zarzut II.1 w petitum skargi kasacyjnej gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego nie stosował prawa materialnego, w tym również art. 57 ustawy – Prawo pocztowe, a przytaczając brzmienie tego przepisu w uzasadnieniu postanowienia akcentował tylko charakter cywilnoprawny usługi wydania przesyłki przez pocztę. Analogicznie nie można postawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzutu naruszenia pozostałych przepisów ustawy – Prawo pocztowe bowiem Sąd ten przepisów tych nie stosował i stosować nie mógł; nie dokonywał też oceny prawidłowości wydania przesyłki przez pocztę ani w sposób wyraźny, ani też przez "dorozumiane uznanie" wydania przesyłki za prawidłowe, jak sugeruje autor skargi kasacyjnej. Dodać należy, że wyrok z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08, na który powołuje się skarżący, dotyczy skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu toczącym się przed organem administracji publicznej, tj. przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. Przedmiotem zaskarżenia w tamtej sprawie było postanowienie organu stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu, a nie - jak w niniejszej sprawie - samo działanie poczty w procesie doręczenia przesyłki. W świetle powyższego nazbyt daleko idący jest zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji R.P. zwłaszcza, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, w jaki sposób doszło do skarżącego B. Ł. pozbawienia skarżącego prawa do sądu. W konsekwencji należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż odmowa wydania przesyłki listowej nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem nie podlega kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wobec czego prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.