II OSK 1487/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia. NSA Wojciech Mazur Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 45/10 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 1487/10 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2009 r. (znak [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] września 2009 r. (Nr [...], znak: [...]) Starosta Sławieński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Polskiej Telefonii Komórkowej "[...]" pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wzmacniających istniejącą konstrukcję wieży H=50m. zlokalizowanej na działce nr 20 obręb ewidencyjny Postomino gm. Postomino, celem doprowadzenia do standardu wież TPMF. Od powyższej decyzji odwołał się Z. S. wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na fakt, że inwestor nie posiada aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania. gruntem na cele budowlane, gdyż to skarżący jako właściciel działki nr 20 ma pełne prawo do dysponowania nią i nie wyraża zgody na rozbudowę wieży bez korekty istniejących zapisów w przedkładanej przez inwestora umowie dzierżawy. Powyższa decyzja narusza zatem jego interes i dobra osobiste. Ponadto odwołujący się podniósł, iż w ramach wydanej decyzji Inwestor zamierza rozbudować istniejącą stację poprzez zwiększenie mocy nadajników, co spowoduje zwiększenie oddziaływania na środowisko. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. (znak [...]) utrzymał mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż z analizy akt sprawy wynika, że inwestor, składając wniosek o wydanie pozwolenia na wzmocnienie istniejącej konstrukcji wieży H=50m. na działce nr 20 w Postominie, spełnił warunki z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 156 z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), tj. przedłożył wymagane: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowań projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane z dnia 4 marca 2009 r. podpisane pod odpowiedzialnością karną przez pełnomocnika Spółki z o.o. "Polskiej Telefonii Cyfrowej - [...]" K. C., że inwestor posiada prawo do wykonywania robót na działce nr 20 w Postominie wynikające z umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. zawartej z G. i Z. S.; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzuty zawarte w odwołaniu są zatem niezasadne, gdyż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Organ I instancji zaskarżoną decyzją udzielił pozwolenia jedynie na wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu istniejącej wieży, obejmujących wymianę w dolnym segmencie elementów "EP-6" na "EZ-6", oraz wzmocnienie części krawężników wieży i skratowanie wieży. Przedmiotowa inwestycja nie będzie realizowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz na obszar Natura 2000, o którym mowa w art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia dóbr osobistych odwołującego z uwagi na brak korekty przedłożonej przez inwestora umowy dzierżawy, organ odwoławczy stwierdził, że dobra te podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego, a dochodzenie roszczeń z tego tytułu odbywa się przed sądami powszechnymi i droga ta dla odwołującego jest otwarta. Powyższą decyzję ostateczną Z. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W ocenie skarżącego decyzje obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy – Prawo budowlane z uwagi na fakt, iż [...] Spółka z o.o. "nie posiada aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Takiego prawa organ pierwszej instancji nie mógł wywieść z umowy ze skarżącym, przedłożonej przez inwestora. Jak wskazał, obowiązkiem organu jest interpretowanie posiadanych dokumentów zgodnie z ich treścią a nie interpretowanie treści dokumentów według własnego uznania. Skarżący natomiast – jak stwierdził – nie udzielił inwestorowi zgody na prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie z jakim wystąpił. Przedłożona umowa przez inwestora dzierżawy dotyczyła zupełnie innej sytuacji prawnej i faktycznej w tym również warunków technicznych, które odnosiły się do posadowienia pierwotnej stacji telefonii komórkowej, a nie dysponowaniem działką nr 20 w sposób nieograniczony. Podkreślił, ze jako właściciel przedmiotowej działki nie wyraża zgody na budowę - rozbudowę wieży bez korekty istniejących zapisów przedkładanej przez inwestora umowy. Wskazywał, ze przedłożona przez inwestora umowa zawiera jedynie zapis dotyczący zainstalowania na przedmiocie dzierżawy stacji bazowej telefonii komórkowej. Taka wieża już powstała i wszelkie inne zmiany tej wieży, a zwłaszcza w zakresie powiększenia czy przebudowy, w tym wielokrotne zwiększenie emitowanej mocy, wymagają zgody właściciela działki. [...] Sp. z o.o. takiej zgody od właściciela działki nie uzyskała, co powoduje, iż działanie Starostwa Powiatowego w Sławnie i wydanie przedmiotowej decyzji nie może zasługiwać na aprobatę. Podnosił przy tym, że główną przyczyną rozbudowy przedmiotowej wieży jest fakt, iż operator telefonii komórkowej [...] podwiesił do istniejącej wieży urządzenia emitujące promieniowanie elektromagnetyczne innego operatora - [...] GSM, co także uczyniono bez wymaganej zgody skarżącego, przez co nastąpiło przeciążenie konstrukcji. Ponadto w aktach sprawy brak jest oświadczenia operatora telefonii komórkowej [...] o istniejących urządzeniach zamontowanych obecnie na wieży i mocy jaką one emitują. Brak badania w tym zakresie jest rażącym uchybieniem. Dlatego też, wobec oświadczenie właściciela, iż nie wyraża zgody na rozbudowę istniejącej wieży, stanowisko to winno być wiążące dla organu pierwszej i drugiej instancji. Organ nie wyjaśnił również – zdaniem skarżącego – znaczenia standardu TPMF, o którym mowa w wydanej decyzji. Zdaniem skarżącego, inwestor zamierza w ramach tej decyzji rozbudować istniejącą stację poprzez zwiększenie jej mocy nadajników (ponad dziesięciokrotnie), co spowoduje zwiększenie oddziaływania na środowisko poprzez znaczny wzrost szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego. W takiej sytuacji inwestor składając wniosek o ustalenie warunków rozbudowy zobowiązany jest dołączyć do niego opracowany raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Takie opracowanie winno zawierać łączną emisję promieniowania elektromagnetycznego z planowanej oraz istniejącej inwestycji. W aktach sprawy brak jest takiego opracowania. Działania [...] Sp. z o.o. w związku z wydaną decyzją są niekorzystne dla właściciela działki, ponieważ zwiększenie mocy urządzeń instalowanych na wieży powoduje iż trzeba będzie zwiększyć strefę ochronną, a o za tym idzie, nastąpi powiększenie części działki, która straci na wartości poprzez brak możliwości wykorzystania nieruchomości na cele budowlane w zwiększonej strefie ochronnej. Skarżący podnosił ponadto, iż w międzyczasie Wójt Gminy Postomino wydał decyzję z dnia [...] września 2009 r. (Nr [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez budowę w odległości 80 metrów kolejnej wieży, co spowoduje kumulację promieniowania szkodliwego dla okolicznych mieszkańców. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa sprawa powinna być rozpatrywana z uwzględnieniem przywołanej wyżej decyzji Wójta Gminy Postomino, ponieważ decyzja ta stworzyła zupełnie nowy stan faktyczny dla obszaru objętego niniejszym postępowaniem administracyjnym. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę Sławieńskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 marca 2010 roku oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że działka nr 20 w Postominie, na której znajduje się wieża antenowa telefonii komórkowej stanowi własność skarżącego. W dniu 5 stycznia 2001 r. Polska Telefonia Komórkowa - [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wydzierżawiła od skarżącego część tej działki o pow. 400 m2 na okres 20 lat z przeznaczeniem jej na cele techniczne .związane z funkcjonowaniem sieci telekomunikacyjnej telefonii komórkowej. Powołując się na powyższą umowę inwestor złożył organowi budowlanemu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (z dnia 4 marca 2009 r.) podpisane pod odpowiedzialnością karną przez pełnomocnika Spółki. Przedmiotem wniosku inwestora oraz zaskarżonej decyzji nie była rozbudowa stacji telefonii komórkowej czy zwiększenie jej mocy, jak twierdzi skarżący, lecz wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu istniejącej wieży antenowej obejmujących wymianę w dolnym segmencie elementów "EP-6" na "EZ-6", wzmocnienie części krawężników i skratowanie wieży na istniejącej stacji. Oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością, na której zbudowana została stacja, wydane w oparciu o zawartą ze skarżącym umowę dzierżawy gruntu na cel związany z budową i eksploatacją takiej stacji jest w świetle art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane całkowicie wystarczające. Stwierdzić zatem należało, zdaniem Sądu I instancji, iż w świetle treści zawartej przez skarżącego i inwestora umowy dzierżawy części działki nr 20, na której posadowiona została stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowisko organu, że inwestor posiadał wymagane przepisami prawa budowlanego prawo do dysponowania tą nieruchomością, dla celu wskazanego we wniosku o pozwolenie na budowę, będące przedmiotem zaskarżonej decyzji, jest słuszne i odpowiada prawu. Stanowisko skarżącego, iż w każdym przypadku na wykonywanie przez inwestora robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę, konieczna jest jego zgoda, jest całkowicie nieuprawnione. Zawarty w skardze zarzut dotyczący rozbudowy stacji czy zwiększenia mocy jej nadajników na podstawie zaskarżonej decyzji jest chybiony, albowiem nie dotyczy treści skarżonej decyzji. Przedmiotowa inwestycja, ze swej istoty nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko oraz na obszar, o którym mowa w art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tak więc zarzuty w zakresie braku raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko również nie znajdują uzasadnienia. Szczegółowa analiza sprawy wykazała, że inwestor spełnił wymagania określone przepisami prawa budowlanego, dlatego organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był, zgodnie z art. 35 ust. 4, ww. ustawy, udzielić pozwolenia na budowę. Odnośnie podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przez inwestora dóbr osobistych skarżącego oraz warunków zawartej ze skarżącym umowy dzierżawy Sąd meriti stwierdził, że zarzuty te mają charakter cywilnoprawny, a dochodzenie roszczeń i rozstrzyganie sporów z tego tytułu odbywa się przed sądami powszechnymi. Ani organ administracji ani sąd administracyjny nie są uprawnione do ich rozstrzygania. Postępowanie administracyjne ma charakter publiczno-prawny. Cechą tego postępowania jest obowiązek uwzględnienia wniosku strony przez organ administracji publicznej w przypadku spełnienia przez nią warunków określonych przepisami prawa publicznego w zakresie uzyskania wymaganego przepisami prawa zezwolenia, w tym przypadku chodzi o przepisy art. 32-35 ustawy – Prawo budowlane, dotyczące wydania pozwolenia na budowę. Organ nie może też w tym postępowaniu badać przesłanek i okoliczności nie związanych z treścią wniosku strony, który stanowi podstawę danego postępowania oraz w/w przepisów prawa budowlanego. Sąd podkreślił, że decyzja Wójta Gminy Postomino z dnia [...] września 2009 r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z antenami i urządzeniami zasilającymi na działce nr 32 obr. Postomino, na którą powołuje się skarżący, wydana została w zupełnie innym postępowaniu i przez inny organ oraz dotyczy innego inwestora. Zarzut skargi, odnoszący się do tej decyzji absolutnie nie może być badany w niniejszym postępowaniu. W skardze kasacyjnej, pełnomocnik Z. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości opierając skargę na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), zarzucając mu naruszenie prawa przez błędną wykładnię tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni, iż wnosząc o rozbudowę wieży telefonii komórkowej [...] Spółka z o.o. nie musiała posiadać aktualnego oświadczenia skarżącego o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], skargę kasacyjną można oprzeć na: 1/ naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle regulacji zawartej w zdaniu pierwszym art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, mając jedynie obowiązek wzięcia pod rozwagę z urzędu nieważności postępowania. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a.), kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do oceny podstaw wskazanych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach uznać należy, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i nie zasługuje w związku z tym na uwzględnienie. Skarga kasacyjna nie stawia zarzutu naruszenia przepisów postępowania i nie kwestionuje prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, zatem stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej postawiony został jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego. Na wstępie wyjaśnić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Problem w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego - art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo budowlane) przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na przebudowę wieży telefonii komórkowej nie musiał posiadać aktualnego oświadczenia skarżącego o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Taki zarzut postawił skarżący kasacyjnie, z tym, że w jego ocenie wniosek dotyczył rozbudowy, a nie przebudowy obiektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut dotyczący błędnej wykładni wskazanego przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nie jest usprawiedliwiony. Przede wszystkim prawidłowe w świetle obowiązujących przepisów jest stanowisko Sądu I instancji, że przedmiotem wniosku inwestora nie była rozbudowa stacji telefonii komórkowej, skoro objęty wnioskiem zakres robót polegać miał jedynie na wzmocnieniu istniejącej konstrukcji bez zmiany jej wielkości. W tym zakresie należało więc przyjąć, że wniosek dotyczył udzielenia pozwolenia na przebudowę wieży telefonii komórkowej, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane przez przebudowę należy rozumieć wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, "Do wniosku o pozwolenie na budowę (przebudowę) należy dołączyć (...) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Prawo budowlane wymaga złożenia takiego oświadczenia od inwestora, tj. podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na budowę. Wynika to wprost z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu (...) kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że aktualne oświadczenie o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinien złożyć skarżący, jako właściciel działki nie znajduje oparcia w art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Pojęcie "prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane" definiuje z kolei art. 3 pkt 11 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Takim stosunkiem zobowiązaniowym może być oczywiście umowa dzierżawy pod warunkiem wszakże, iż prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z jej treści (por. m.in. wyrok NSA z dnia [...] września 2007 r., sygn. akt II OSK 1160/06 niepubl.). W tej sprawie z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, iż oświadczenie złożone przez inwestora nie znajduje oparcia w istniejącej umowie dzierżawy, a co za tym idzie, nie zostały spełniony wymóg z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy. W istocie zatem zarzuca błędne zastosowanie art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji, że oświadczenie pełnomocnika inwestora o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane znajduje umocowane w umowie dzierżawy łączącej Spółkę "[...]" z właścicielem działki, jest w pełni uzasadnione. Składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem domniemanie, iż składającemu je przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone jedynie dowodem wskazującym, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Wskazać w tym miejscu należy, że obecne regulacje ustawy - Prawo budowlane z dnia 27 marca 2003 r. miały na celu wprowadzenie istotnych ułatwień proceduralnych, związanych z uzyskiwaniem pozwolenia na budowę, a polegających na wprowadzeniu oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Założeniem nowelizacji ustawy było doprowadzenie do sytuacji, dzięki której inwestor nie musi dołączać do wniosku o pozwolenie na budowę wypisów z księgi wieczystej czy aktów notarialnych, określających to prawo, czy bieżących oświadczeń właściciela nieruchomości o prawie dysponowania działką na cele budowlane. Wystarczające miało być w trym zakresie jedynie oświadczenie samego inwestora, bez konieczności uzyskiwania ponownie, dodatkowego dokumentu (oświadczenia właściciela działki) za każdym razem, kiedy inwestor chciałby dokonywać przebudowy na terenie objętym umową. Zabezpieczeniem przed ewentualnym nadużywaniem tego prawa miałaby być sankcja karna, albowiem złożenie nieprawdziwego oświadczenia podlega odpowiedzialności karnej, zgodnie z art. 233 Kodeksu karnego. Przy czym organ administracji publicznej, co do zasady, nie ma kompetencji do tego, aby badać prawdziwość złożonego oświadczenia w tym przedmiocie. Jeżeli nabierze wątpliwości w tym względzie, to powinien zwrócić się do odpowiednich organów ścigania, aby zbadały tę kwestię w kontekście odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Dopiero wszczęcie postępowania karnego przez właściwy organ w sprawie złożenia fałszywego oświadczenia umożliwi zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Organ może natomiast w przypadku zastrzeżeń podnoszonych przez stronę zbadać treść łączącej strony umowy i ocenić, czy złożone oświadczenie znajduje oparcie w jej treści. W stanie faktycznym sprawy, z załączonej przez inwestora umowy dzierżawy jednoznacznie wynika prawo inwestora "do dysponowania działką na cele budowlane związane z zainstalowaniem na przedmiocie umowy (działce) stacji bazowej telefonii komórkowej" (§ 2 i § 7 umowy), a umowa zawarta została w roku 2001 na okres 20 lat. Wskazana umowa dzierżawy daje więc dzierżawcy przez okres na jaki została zawarta prawo do dysponowania nieruchomością na cele m.in. związane z przebudową tej stacji, która ma polegać jedynie na wzmocnieniu już istniejącej konstrukcji, bez zmiany jej wielkości. Takie uprawnienia dzierżawcy wynikają wprost z treści umowy. Tym samym, stanowisko autora skargi kasacyjnej, który stoi na stanowisku, że oświadczenie złożone przez inwestora nie znajduje oparcia w aktualnej umowie dzierżawy, a co za tym idzie nie został spełniony wymóg z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nie znajduje podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym. Bezzasadny jest zatem zarzut, że organ nie miał podstaw do przyjęcia, że takie oświadczenie zostało faktycznie złożone i nie może zasługiwać na uwzględnienie. Reasumując, organy administracji, orzekające w niniejszej sprawie, wydając pozwolenie na wykonanie robót budowlanych prawidłowo oparły się na złożonym przez inwestora, oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane, co pozostaje w zgodzie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.