I SAB/Wa 353/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S., L. S. i A. W. – przedstawiciela ustawowego małoletniej O. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 20 lutego 2009 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (d. [...]) ozn. jako "[...]" [...] część proj. dz. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 2 września 2011 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (d. [...]) ozn. jako "[...]" [...] część proj. dz. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 20 lutego 2009 r. (datowanym na dzień 20 lutego 2008 r.) następca prawny byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości – Z. K. wystąpiła do Urzędu W. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. do powyższego wniosku przyłączyła się A. W. będąca przedstawicielem ustawowym małoletnich O. S. i L. S.. Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. Urząd W. poinformował A. W., że decyzja kończąca postępowanie zostanie wydana do dnia 31 marca 2011 r. Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. do wniosku o przyznanie odszkodowania przyłączył się P. S. jako następca prawny Z. K.. Pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r. skarżący wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Pismem z dnia 31 maja 2011 r. Urząd W. poinformował strony o przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia w sprawie tj. 31 sierpnia 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi termin załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2011 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wskazali, że organ I instancji nie zastosował się do wyznaczonego przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego. Ponadto pismem z dnia 26 września 2011 r. poinformowano skarżących o stanie sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący wyczerpali tryb przewidziany przepisem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. rozpoznał zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent W. od dnia 20 lutego 2009 r., kiedy wpłynął do organu wniosek skarżących, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zważyć przy tym należy, że pierwsze czynności w sprawie, tj. zwrócenie się do właściwej komórki organizacyjnej Urzędu W. o nadesłanie akt dotyczących nieruchomości przy ul. [...], organ podjął dopiero po ponad pięciu miesiącach od dnia złożenia przedmiotowego wniosku, a pierwsze pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do wnioskodawców dopiero w dniu 25 listopada 2010 r. Wprawdzie we wskazanym okresie organ podjął czynności wyjaśniające, jednakże pisma informujące o dalszym przedłużeniu terminu zakończenia sprawy nie wskazywały konkretnych przyczyn zwłoki. Przyczyny zwłoki mogą mieć charakter obiektywny, co wynika z art. 36 § 2 kpa lub wynikać z winy organu. W obu przypadkach przyczyny powinny zostać określone precyzyjnie, co pozwoli stronie jak i organowi wyższej instancji oraz sądowi administracyjnemu na kontrolę zasadności przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie organ ograniczył się jedynie do wyjaśnienia, że rozpoznanie sprawy nie było możliwe z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku skarżących, czym naruszył przepis art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność aczkolwiek naganna, to nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku skarżących, do dnia wyrokowania organ gromadził niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.