II SA/Op 370/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 24 maja 2011 r.nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) oddala skargę, 2) zwraca A. Sp. z o.o. w W. nadpłacony wpis w kwocie 300 (trzysta) złotych. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 24 maja 2011 r., Nr [...], którą uchylono decyzję Starosty Opolskiego z dnia 7 marca 2011 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia 10 września 2010 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Ostateczną decyzją z dnia 10 września 2010 r., Nr [...], Starosta Opolski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia A. Sp. z o.o. w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o oznaczeniu [...] w miejscowości Ł. przy ulicy [...] na działkach o nr ewid. A. nr B.. Przedmiotowa decyzja doręczona została stronom postępowania, w tym A. S. do rąk siostry D. S. w dniu 15 października 2010 r. oraz H. i S. C. w dniu 13 października 2010 r. W dniu 20 grudnia 2010 r. A. S. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 10 września 2010 r. We wniosku jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania strona wskazała na wystąpienie okoliczności istotnych dla sprawy, które istniały w dniu wydania decyzji a związanych z tym, że nie została przeprowadzona prawidłowa analiza terenu wokół miejsca zlokalizowana stacji bazowej. W uzasadnieniu wniosku dowodziła, że jest stroną postępowania, gdyż jej dwie nieruchomości położone w Ł. są usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Twierdziła, że obie działki narażone są na ponadnormatywne natężenie pola magnetycznego, co wynika z dokumentacji. Wobec tego, że inwestycja nie została jeszcze rozpoczęta zwracała się z prośbą o wstrzymanie wydanej decyzji i wznowienie postępowania w celu opracowania raportu o oddziaływaniu stacji bazowej na środowisko z uwzględnieniem istnienia działek budowlanych. Wnioskodawczyni wskazała jednocześnie, że od października 2007 r. czasowo mieszka w K. przy ulicy [...], a w stałym miejscu zamieszkania przebywa sporadycznie i w związku z tym nie mogła wziąć udziału w postępowaniu. O zapadłej w sprawie decyzji dowiedziała się w dniu 27 listopada 2010 r., a z projektem zapoznała się w dniu 9 grudnia 2010 r. Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie złożyli także H. i S. S. oraz D. i H. J.. Decyzją z dnia 7 marca 2011 r., Nr [...], Starosta Opolski, działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. w zw. z art. 148 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 10 września 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawcy otrzymali decyzje odpowiednio w dniu 15 października A. S., w dniu 13 października H. i W. S., zaś w dniu 21 października E. i Z. J.. Wnioski o wznowienie postępowania wpłynęły do organu od A. S. w dniu 20 grudnia 2010 r., od H. i W. C. w dniu 5 stycznia 2011 r., a od E. i Z. J. w dniu 1 marca 2011 r. Zdaniem organu, wniosek A. S. nie zawierał żadnych nowych dowodów, które mogłyby stanowić przesłankę do zastosowania art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 K.p.a., gdyż projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia projektowe i zawiera on rozwiązana projektowe, które nie potwierdzają zarzutów wnioskodawczyni. Nadto stanowisko organu ochrony środowiska nie kwalifikowało przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć objętych przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co również nie pozwala na podzielenie poglądu dotyczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie. Odnosząc się do wniosków E. i Z. J. oraz H. i W. C. organ stwierdził, że kwestionowanie prawa inwestora do dysponowania terenem nieruchomości na cele budowlane nie stanowi przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Poza tym organ uznał, że wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w terminie dłuższym niż jeden miesiąc. Od decyzji tej odwołanie wniosła A. S., zarzucając, że decyzja jest błędna i nie bierze pod uwagę faktu, że projekt budowlany nie uwzględniał w swym opracowaniu terenów przyległych bezpośrednio do stacji bazowej, jako działek o przeznaczeniu budowlanym. Odwołująca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślała, że wobec nowelizacji w dniu 31 sierpnia 2007 r. powołanego przez organ w uzasadnieniu decyzji rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. o wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie przesądza sam fakt spełnienia przez inwestycję określonych parametrów technicznych. Rozstrzygającym jest bowiem lokalizacja wokół terenu inwestycji. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 maja 2011 r., wydaną podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159) Wojewoda Opolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, w tym szczegółowo treść wniosku złożonego przez A. S. oraz E. i Z. J. oraz H. i W. C.. Organ przytoczył także przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie i stwierdził, że zapadła decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazał, że stosownie do art. 62 K.p.a. w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstaw prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Nie mniej jednak niezależnie od łącznego rozpatrzenia kilku spraw w jednym postępowaniu każda nich kończy się wydaniem odrębnej decyzji. Uzasadniał w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie treść każdego z pism inicjujących wszczęcie postępowania zawierało inne okoliczności i stąd też organ winien rozważyć czy nie należy prowadzić tych postępowań odrębnie zwłaszcza, że art. 148 § 1 K.p.a. nakłada obowiązek ustalenia czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie jednego miesiąca od momentu powzięcia wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien ustalić te terminy, gdyż stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że złożenie wniosków nastąpiło z uchybieniem terminu, przy braku jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym zakresie stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Zauważył także organ, że odwołująca A. S. we wniosku o wznowienie postępowania nie tylko wskazała na nowe dowody, ale także podniosła, że od października 2007 r. czasowo zamieszkuje w K. i stąd też nie mogła brać udziału w postępowaniu. Zdaniem organu ta okoliczność może stanowić również podstawę wznowienia postępowania, a zatem winna ona podlegać wyjaśnieniu. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się A. Sp. z o.o. w W.. W wywiedzionej skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 149 § 3 K.p.a. w zw. z art. 148 K.p.a, art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. Wskazując na powyższe żądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdziła, że Wojewoda Opolski w sposób nieprawidłowy ocenił przebieg postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Skarżąca spółka dowodziła, że zasadą wynikającą z art. 148 K.p.a. jest to, że strona wnosi podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Od tej zasady kodeks przewiduje dwa wyjątki, a mianowicie w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. termin biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji oraz w art. 145 a § 2 K.p.a. termin biegnie od dnia wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Mając na względzie to, że w aktach sprawy znajdują się dowody doręczenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany nieuprawnione jest przyjęcie, że Starosta Opolski nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność zachowania przez strony terminu do wznowienia postępowania. Powołana natomiast przez wnioskodawczynię okoliczność wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji, a istniejących w tej dacie, które mają wpływ na wynik sprawy, a to brak analizy terenu wokół miejsca zlokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi o zaistnieniu przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Również w ocenie skarżącej spółki Wojewoda Opolski nietrafnie uznał, że Starosta Opolski winien rozważyć czy nienależy prowadzić odrębnego postępowania, co do każdego ze złożonych wniosków o wznowienie postępowania. Zaproponowane rozwiązanie jest niezasadne z punktu widzenia ekonomii procesowej, a nadto mogłoby prowadzić do tego, że w obiegu funkcjonowałyby sprzeczne ze sobą decyzje. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 24 maja 2011 r., którą uchylono decyzję Starosty Opolskiego z dnia 7 marca 2011 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 10 września 2010 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Na wstępie zauważyć należy, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Na organie odwoławczym, stosownie do art. 138 K.p.a. ciąży obowiązek wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem orzeczenia I instancji, a orzeczeniem II instancji, jak również ustalając stan faktyczny sprawy winien rozszerzyć granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, a które mogą mieć znaczenie prawne dla prawidłowego załatwienia sprawy. Przedmiotem oceny Sądu było rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego podjęte w trybie przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. W świetle powyższego organ odwoławczy zobowiązany był w ramach wszczętego na skutek odwołania skarżącej postępowania odwoławczego do jednoznacznego wypowiedzenia się co do wystąpienia bądź nie podstaw wznowienia postępowania, zachowania przez strony terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, oceny upływu czasu i prawidłowości zakończenia postępowania wznowieniowego (art. 145 § 1 K.p.a., art. 145 a K.p.a., art. 146 K.p.a., art. 149 K.p.a., art. 151 K.p.a.). Sąd, w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., miał zatem za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Omawiany przepis winien być interpretowany ściśle, co oznacza, że decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały w nim określone. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, co wielokrotnie zostało podkreślone w orzecznictwie sądowym (np. wyroki: NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., IV SA 2776/98 – Lex nr 47914; NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88), stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca (patrz wyroki: NSA z 25 listopada 2003 r., IV SA 1496/02, M.Prawn. 2004 r., nr 2, s.60; NSA z 2 grudnia 1999 r., I SA 632/99, Lex nr 48722; NSA z 27 października 1999 r., I SA 2127/98, Lex nr 48721). Przenosząc przedstawione powyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż organ odwoławczy zasadnie przyjął, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 147 przewiduje, że wznowienie postępowania następuje na wniosek strony lub z urzędu, w drodze postanowienia. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego jest aktem procesowym, który nie rozstrzyga sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwiera postępowanie w sprawie. Stanowi ono podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 K.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 K.p.a. (wyrok NSA z 8 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 420/01; LEX nr 77650). Celem postępowania wznowieniowego jest stwierdzenie wystąpienia bądź nie przesłanki wznowienia postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną, a następnie w razie pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny – przeprowadzenie postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Po wznowieniu postępowania organ dokonuje zatem najpierw ustaleń co do rzeczywistego zaistnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a następnie w razie ich wystąpienia, w kolejnym etapie postępowania przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Stwierdzenie w pierwszym etapie, braku ustawowych przesłanek wznowienia wyłącza jednak dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy i powoduje odmowę uchylenia ostatecznej decyzji. Jak stanowi bowiem art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. W tym przypadku nie dochodzi, więc do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, że organ I instancji w dniu 7 marca 2011 r. wydał decyzję o odmowie wznowieniu postępowania, w której wskazał jako podstawę prawną art. 149 § 3 K.p.a. i art. 148 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu powoływał się na brak wystąpienia przesłanki wznowieniowej postępowania określonej w punkcie 5 art. 145 § 1 K.p.a., a mianowicie wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nieznane były organowi, który wydał decyzję. Skarżąca w złożonym wniosku jako przesłankę wznowienia podała: "okoliczności, które są istotne dla sprawy, a które istniały w dniu wydania tej decyzji, bowiem nie została przeprowadzona prawidłowa analiza ternu wokół miejsca zlokalizowania stacji bazowej". W końcowym zaś fragmencie uzasadnienia złożonego wniosku stwierdziła, że od października 2007 r. czasowo mieszka w K. i w stałym miejscu zamieszkania przebywa sporadycznie i w związku z tym nie mogła wziąć udziału w postępowaniu. Organ przy takiej treści wniosku przyjął zaś jako przyczynę wznowienia postępowania jedynie wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nieznane były organowi, który wydał decyzję to jest ustawową przyczynę wznowienia postępowania zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i bez wydawania postanowienia wznowieniu postępowania organ I instancji dokonał oceny, czy wskazana okoliczność rzeczywiście stanowi istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nieznane były organowi. Aprobując stanowisko organów obu instancji, że przedstawione przez skarżącą okoliczności, które w jej ocenie mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania, stwierdzić należy, że trafnie dostrzegł organ II instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, że nie została wzięta pod uwagę i oceniona przez organ I instancji przesłanka wznowienia o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a związana z twierdzeniem strony, że przebywa poza miejscem zamieszkania od października 2007 r. i nie mogła w związku z tym wziąć udziału w postępowaniu. Okoliczność tę zdaje się potwierdzać fakt, że odbioru decyzji nie dokonała osobiście skarżąca, lecz jej siostra. Zasadnie zatem wskazał organ odwoławczy, że ta okoliczność może stanowić odrębną podstawę wznowienia postępowania, a skoro tak to ta kwestia może mieć zasadnicze znaczenia (wpływ) dla jej rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy bowiem, że strona postępowania administracyjnego ma prawo czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym składania oświadczeń i wniosków dowodowych. Przepis art. 148 § 1 K.p.a. przewiduje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w sprawie w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże, wobec treści art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. termin miesięczny biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie istotnym jest więc ustalenie podstaw na jakich miałoby dojść do wznowienia postępowania na wniosek skarżącej oraz zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Takie też okoliczności nakazał ustalić organ II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zauważyć należy, że w przypadku gdy istnieją jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia postępowania wskazanej przez stronę i zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyny wznowienia, natomiast może nią być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymieniona enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 1604/99 – Lex nr 47257). Wskazać należy nadto, że do negatywnych przesłanek uzasadniających odmowę wznowienia postępowania decyzją opartą na przepisie art. 149 § 3 K.p.a. należą wniesienie podania przez podmiot nie będący stroną, brak zachowania terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego przepisami art. 148 § 1 i 2 K.p.a. – jeżeli wznowienie ma nastąpić na wniosek oraz wskazanie podstawy faktycznej wznowienia nie odpowiadającej co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych przepisami art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. oraz 145 a podstaw wznowienia. Brak spełnienia, którejkolwiek z tych przesłanek tzn. złożenie podania przez podmiot nie będący stroną , po upływie terminu do złożenia podania, czy też bez wskazania okoliczności, która mieściłaby się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia skutkuje wydaniem decyzji opartej na przepisie art. 149 § 3 K.p.a. Jednakże przed wydaniem postanowienia (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym decyzji) przewidzianego tym przepisem organ zobowiązany jest ustalić wystąpienie w/w przesłanek w sposób nie budzący wątpliwości. Po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania organ zobowiązany jest zbadać wyłącznie, czy wniosek o wznowienie złożony został przez stronę postępowania, czy wniesiono go z zachowaniem terminu oraz czy oparty jest on o ustawowe przesłanki wznowienia (analiza wniosku co do podstaw wznowienia, a nie przyczyn). Zgodzić należy się także z organem odwoławczym, że jeżeli w sprawie wpływa więcej niż jeden wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją to w stosunku do każdego z tych wniosków należy przeprowadzić postępowanie wstępne, które formalnie zostanie zakończone w stosunku do każdego z wniosków postanowieniem o wznowieniu postępowania lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1641/08). Decydującego znaczenia w takim przypadku nie może mieć ekonomika procesowa, lecz obowiązujące przepisy prawa (art. 62 K.p.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Orzeczenie o zwrocie skarżącemu kwoty 300 zł wynika z faktu uiszczenia przez pełnomocnika skarżącego wyższego wpisu niż wymagany przepisem § 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2139 ze zm.).