VII SA/Wa 1657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę autostrady [...] na odcinku od granicy województwa [...] w km 411+465,80 do węzła K. (z węzłem) w km 456+239,67 - odcinek [...] km 411+465,80-425+653,00. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania W. G. umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, bowiem stwierdził, iż skarżący nie jest stroną postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub w postęp zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). Organ II instancji wskazał, iż znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r sygn. akt II OSK 75/06). Wyjaśnił, że przypadku, gdy z przepisów, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich lub dalej położonych nieruchomości, dana nieruchomość nie będzie znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 537/08). Organ odwoławczy na podstawie znajdującego się w aktach niniejszej sprawy aktu notarialnego z dnia [...] Rep. [...] ustalił, że odwołujący się W.G. jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości B., Gmina B., oraz współwłaścicielem znajdujących się na nich budynków i urządzeń, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności a także współwłaścicielem działek nr [...],[...] i [...] położonych w miejscowości B., Gmina B. Organ II instancji stwierdził na podstawie akt sprawy, że działki nr [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...], [...] położone w miejscowości B. Gmina B. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Podniósł, że ww. działki znajdują się w znacznej odległości od działek, na których została zaprojektowana sporna inwestycja i nie są objęte opracowaniem - projekt zagospodarowania terenu sporządzonym dla tej inwestycji. Jednocześnie organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi ograniczeń, wynikających z przepisów prawa, w zagospodarowaniu ww. nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że W.G. uważa się za stronę postępowania ponieważ jest on właścicielem rurociągu wody rzeki R. przebiegającego przez działki inwestycyjne na odcinku od km 411+465.80 do km 425+653. Organ powołując się ponownie na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wyjaśnił, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje, inwestorowi oraz właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podniósł, że zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Natomiast urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody należą do części składowych gruntu lub budynku, chyba że wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu (art. 49 Kc). W związku z powyższym organ stwierdził, że W.G. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ponieważ działki, których jest właścicielem nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 28 k.p.a. poprzez odebranie skarżącemu przez organ prawa strony postępowania administracyjnego, 2. art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez brak ochrony prawa własności skarżącego ze strony organu administracyjnego i bezprawną ingerencji w to prawo, wbrew woli właściciela, 3. art. 140 k.c. poprzez niezgodną z treścią tego przepisu ingerencję organu administracji w sferę uprawnień przysługuj wyłącznie skarżącemu jako właścicielowi rurociągu, a polegającą na odgórnym narzucaniu przebudowy rurociągu, wbrew woli skarżącego, 4. art. 65 § 2 k.c. poprzez błędną interpretacje aktu notarialnego - umowy sprzedaży z dnia [...] nieuwzględniającą zgodnego zamiaru stron i celu umowy, którym była sprzedaż wodociągu [...] wraz z innymi nieruchomościami i urządzeniami jako zorganizowanego zespołu urządzeń, 5. art. 363 k.c. poprzez nieuwzględnienie bezwzględnego prawa skarżącego do możliwości wyboru sposobu naprawienia szkody (która jest w niniejszej sprawie tożsama z usunięciem kolizji - rozbiórką rurociągu) pomiędzy przebudową, a zapłatą kosztów przebudowy, 6. art. 6 k. p.a poprzez nieprzestrzeganie zasady legalności, 7. art. 7 k.p.a. - poprzez działanie nie uwzględniające interesu społecznego, narażające Skarb Państwa na niepotrzebne straty - niepotrzebne wydawanie publicznych pieniędzy. Nie uwzględnienie słusznego i zgodnego z prawem interesu obywatela, 8. art. 75,77,78 i 80 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego (między innymi o przesłuchanie świadków), brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także niespełną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą w konsekwencji do niedokładnego wyjaśnienia sprawy, 9. art. 89 k.p.a. poprzez nie wyznaczenie obligatoryjnej w zaistniałych okolicznościach sprawy rozprawy administracyjnej, 10. art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji nie uwzględniającego wymogów zawartych we wskazanym przepisie, 11. decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady [...] odcinek [...] poprzez wydanie decyzji pomimo tego, iż wniosek inwestora obarczony był brakiem formalnym w postaci braku wymaganych uzgodnień warunków przebudowy od administratora sieci – W. G. W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim wskazał na to, że jest właścicielem i jedynym dysponentem kolidującego z budową autostrady [...] wodociągu [...]. Podniósł, że okoliczność tę we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wskazał również inwestor, tj. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który następnie -już w toku postępowania- zmienił zdanie. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził zawnioskowanych przez niego dowodów w postaci zeznań świadków tj. osób, które sprzedały mu przedmiotowy wodociąg, na okoliczność sprzedaży wskazywanego wodociągu. Tego typu dowód powinien być przeprowadzony z uwagi na zaistniałe okoliczności sprawy. Tymczasem organ -jak zauważył skarżący- naruszając przepisy procedury administracyjnej odmówił przeprowadzenia dowodów i w całości uznał w decyzji -bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego- stanowisko inwestora, pomimo istnienia wątpliwości co do prawdziwości jego twierdzeń, (z uwagi na to, iż wielokrotnie ten podnosił, że W.G. jest właścicielem wodociągu). Skarżący zarzucił również, że organ odwoławczy bezpodstawnie uznał, iż nie jest stroną postępowania administracyjnego. Wskazał, że podstawą prawną działania organu w tym zakresie był art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który w jego ocenie jest niezgodny z Konstytucją RP. Przepis ten niebezpiecznie ogranicza bowiem krąg uczestników postępowania administracyjnego. Nie odnosi się on do podmiotów, które są właścicielami urządzeń przesyłu w rozumieniu art. 49 k.c., art. 305 ze zn. 1 tej ustawy i następnych, i którym przysługuje służebność przesyłu. Podniósł, że podmioty te, chociażby z uwagi na to, iż we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należało przedłożyć ich zgodę na warunki przebudowy kolidujących urządzeń, powinny być stronami postępowania. . W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzono postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącego – W.G. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez organ odwoławczy, iż odwołujący się nie jest stroną postępowania administracyjnego. Zgodzić się trzeba z organem , że przepis art. 138 § 1 pkt 3 znajduje zastosowanie w przypadku, w którym odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Sąd zauważa, iż wbrew zarzutom skargi postępowanie dowodowe organu w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono w cały materiał dowodowy. Sąd zauważa też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę autostrady [...] na odcinku od granicy województwa [...] w km 411+465,80 do węzła K. (z węzłem) w km 456+239,67 - odcinek [...] km 411+465,80-425+653,00. W postępowaniu przed Wojewodą [...] skarżący nie został uznany jako strona postępowania, chociaż już na tym etapie podnosił, iż jest właścicielem kolidującego z inwestycją wodociągu i z tego też wywodził swoje uprawnienie do udział w sprawie w charakterze strony. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje bowiem wyłącznie stronie. Należy przy tym podkreślić, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Główny Inspektor powyższe dostrzegł i za konieczne uznał w pierwszej kolejności rozważenie, czy odwołujący się ma przymiot strony w sprawie, a analiza jaką w tym zakresie przeprowadził była wyczerpująca. Główny Inspektor słusznie oceniał przymiot strony odwołującego się w oparciu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ I instancji orzekał w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 września 2008 r. Wniosek o pozwolenie na budowę został wprawdzie złożony 2 czerwca 2010 r., ale inwestor uzyskał decyzję o lokalizacji autostrady w dniu [...], a więc przed dniem 10 września 2008 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958). Dlatego też należało uwzględnić art. 6 ust. 2 wskazanej ustawy zmieniającej, który stanowi, że dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Przepis art. 24 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowił, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o pozwoleniu na budowę drogi oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału, tj. rozdziału 4. Przepisy rozdziału 4 omawianej ustawy nie wyłączały zastosowania w takich sprawach art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a to oznacza, iż krąg stron w niniejszej sprawie należało ustalić w oparciu o ww. art. 28 ust. 2. W oparciu o ten przepis należało też ocenić interes prawny skarżącego, który wniósł odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...]. W. G. podnosił, że jest właścicielem wodociągu kolidującego z planowaną inwestycją – autostradą [...] na odcinku B. Złożył na tę okoliczność akt notarialny umowy sprzedaży z [...] Rep. [...] mający potwierdzać powyższe. Analizując powyższy dokument, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż W. G. jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości B., Gmina B. oraz współwłaścicielem znajdujących się na nich budynków i urządzeń, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności a także współwłaścicielem działek nr [...],[...],[...], i [...] położonych w miejscowości B. Gmina B. Zasadnie także organ odwoławczy stwierdził, iż działki nr [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położone w miejscowości B. Gmina B. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem znajdują się w znacznej odległości od działek, na których została zaprojektowana sporna inwestycja i nie są objęte projektem zagospodarowania terenu sporządzonym dla tej inwestycji. Powyższa, zasadnicza dla sprawy okoliczność została potwierdzona przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 7 października 2011r. Jednocześnie w toku postępowania, w tym sądowoadministracyjnego, strona skarżąca wywodzi swój przymiot strony z faktu bycia właścicielem rurociągu o długości 16, 5 km DN 300 mm pozostającego w kolizji z inwestycją objętą pozwoleniem na budowę. Skarżący wytoczył przeciwko Skarbowi Państwa Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad powództwo o ustalenie, iż jest on właścicielem przedmiotowego rurociągu, które nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. w sprawie sygn.akt [...] - zostało oddalone. W ocenie Sądu orzekającego okoliczność czy skarżący posiada prawo własności do przedmiotowego rurociągu czy też pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wobec przyznanego i niekwestionowanego faktu, iż nie jest on właścicielem ani użytkownikiem wieczystym żadnej z działek po których przebiega powyższy rurociąg, pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji (k-41). W świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są wyłącznie-oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie ulega wątpliwości, iż ustawodawca atrybut strony w postepowaniu o pozwolenie na budowę powiązał bezpośrednio z określonymi prawami przysługującymi do nieruchomości, pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji. Tak więc kategorię podmiotów, które posiadają legitymację procesową do występowania w charakterze strony, stanowią osoby wskazane w ustawie poprzez odwołanie się do przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Należą do nich właściciel, użytkownik wieczysty oraz zarządca nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu budowlanego. Nieruchomością, według art. 46 k.c., jest część powierzchni ziemskiej stanowiąca odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Właścicielem oraz użytkownikiem wieczystym nieruchomości są osoby, którym w stosunku do niej przysługuje prawo własności lub, odpowiednio, prawo użytkowania wieczystego w sensie przepisów prawa cywilnego. Do występowania w charakterze strony uprawniony jest każdy ze współwłaścicieli lub współużytkowników wieczystych danej nieruchomości samodzielnie. W tym miejscu należy podkreślić, iż przedmiotowy rurociąg należy zakwalifikować jako urządzenie o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane a z kolei art. 48 kc odnosi się tylko do nieruchomości gruntowych i stwierdza, że nie są odrębnymi nieruchomościami, a tylko częściami składowymi gruntu budynki i inne urządzenia trwale z tym gruntem związane. Jest to zaakceptowanie przez ustawodawcę zasady "wszystko, co na gruncie, przynależy do gruntu" (superficies solo cedit). Nawet przywołany przez organ odwoławczy przepis art. 49 kc , stanowiący, iż urządzenia w nim wymienione , z chwilą ich fizycznego połączenia z siecią należącą do przedsiębiorstwa przestają być częścią składową nieruchomości i stają się samoistnymi rzeczami ruchomymi, które mogą być przedmiotem odrębnej własności i odrębnego obrotu( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2010r., V CSK 206/09), nie pozwala na zakwalifikowanie urządzenia jakim jest rurociąg jako nieruchomości lub jej części o której mowa w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Skoro więc ( co jest okolicznością bezsporną ) skarżący nie posiada stosownego tytułu prawnego do nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionym jest twierdzenie organu odwoławczego o braku jego przymiotu strony w postepowaniu o pozwoleniu na budowę. Należy przy tym zaznaczyć, że wniesienie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przez podmiot, który w danej sprawie nie jest stroną ani nie działa jako pełnomocnik lub przedstawiciel strony, powinno spowodować - jak to się stało w sprawie niniejszej-umorzenie przez organ postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z Konstytucją RP Sąd zauważa, iż stosownie do art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przyjmuje się, że ocena, czy w konkretnej sprawie zachodzi konieczność wystąpienia przez sąd do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP jest pozostawiona uznaniu sądu i to skład orzekający ocenia - na gruncie konkretnej rozstrzyganej sprawy - czy zachodzi taka konieczność (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 971/04, lex nr 236849). Zatem, sąd nie może stawiać pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji RP dopóty, dopóki sam nie wyrobi sobie poglądu prawnego w kwestii niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Tylko realne wątpliwości prawne dotyczące wykładni konkretnego przepisu prawa -stanowiącego poza tym podstawę prawną wyroku- mogą być przedmiotem pytania prawnego sądu orzekającego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok NSA z 22 maja 2009 r., sygn. akt FSK 88/09, lex nr 549455). Sąd orzekając w niniejszej sprawie wątpliwości skarżącego co do zgodności art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z Konstytucją RP nie podzielił i nie znalazł podstaw do skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego. Reasumując należy wskazać, iż zarzuty skargi okazały się chybione . Organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 28 kpa, art. 140 kc, art. 65 § 2 kc oraz art. 363 kc bowiem przepisów tych nie stosował. Krąg podmiotów uczestniczących w postępowaniu ustalony został w oparciu o art. 28 ust 2 Prawa budowlanego będącego lex specialis w stosunku do art. 28 kpa. Przywołane przepisy kodeksu cywilnego nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia organów, a wręcz poza kompetencją organów architektoniczno-budowlanych leży dokonanie interpretacja umowy sprzedaży z dnia [...] w kontekście zgodnego zamiaru stron i celu umowy. Za całkowite nieporozumienie należy potraktować postawienie w skardze zarzutu naruszenia art. 363 kc bowiem materia objęta dyspozycją tego przepisu należy do wyłącznej kompetencji sądu powszechnego. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza, iż skarga nie uzasadnia w jaki sposób naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).