III SA/Wa 260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2011 r. sprawy ze skargi S. w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 14 h i art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że został złożony przez S. w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie zasadności obciążania Skarżącego podatkiem VAT opłat z tytułu utrzymywania lokalu. We wniosku Skarżacy wskazął, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości obciąża rachunkiem z tytułu kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej W. Agencję Mieszkaniową Oddział Regionalny w W. (dalej “W.", “Agencja"), która wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa wobec lokalu użytkowego położonego w budynku przy ulicy A. [...] w W.. Ten podmiot z kolei przenosi ww. koszt na Stołeczny Zarząd Infrastruktury - jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa, której lokal ten został oddany w trwały zarząd, doliczając do niego podatek VAT. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 stycznia 2005 r. (Dz. U Nr 14 poz. 118 ze zm.) w sprawie opłat za użytkowanie lokali mieszkalnych i opłat pośrednich wydane na podstawie art. 36 ust 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) określa m.in sposób obliczania zaliczek na opłaty pośrednie. Zgodnie z § 7 ust. 1 ww. aktu prawnego zaliczkowe stawki opłat, o których mowa w art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (opłaty za energię cieplną, elektryczną gaz, wodę oraz za odbiór nieczystości stałych i płynnych) w skali miesięcznej określa się na podstawie: 1) poniesionych przez Agencję rzeczywistych kosztów zakupów do danego budynku energii cieplnej, energii elektrycznej, gazu i wody oraz odbioru nieczystości stałych i płynnych, zwanych dalej "mediami komunalnymi", poniesionych w roku ubiegłym; 2) prognozowanego średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określonego w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy. Wskazano, iż ponoszony w niniejszej sprawie przez Agencję rzeczywisty koszt zakupu ww. mediów do danego budynku (odpowiednio części, w której jest ona jego właścicielem) odzwierciedla wystawiony przez Wspólnotę Mieszkaniową rachunek. Jest to całkowity (rzeczywisty) koszt jaki poniósł z tego tytułu W.. Ponadto rachunek, którym obciąża Wspólnota Mieszkaniowa W., uwzględnia już raz naliczony przez dostawców mediów podatek VAT. W odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca zwrócił się z następującym pytaniem: "Czy prawidłowe jest w niniejszej sprawie obciążanie Stołecznego Zarządu Infrastruktury przez W. OR w W. podatkiem VAT?", Pismem z dnia 22 września 2010 r. Minister Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, przez sformułowanie pytania w sposób nie budzący wątpliwości, iż zadane pytanie dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy wystepującego z wnioskiem i w związku z tym Wnioskodawcę można uznać za zainteresowanego w rozumieniu w art. 14 b § 1 O.p. oraz uiszczenie brakującej opłaty - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na ww. wezwanie w piśmie z dnia 30 września 2010 r. Skarżąca uzupełniła wniosek przedstawiajac pytanie: "Czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 36 ust 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 stycznia 1995r. (Dz. U. Nr 14 poz. 118 ze zm.) Wojskowa Agencja Mieszkaniowa ma prawo do opodatkowania podatkiem VAT Stołecznego Zarządu Infrastruktury podczas obciążania go kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej dotyczącymi lokalu użytkowego oddanego Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury w trwały zarząd, przyjmując np. za stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 maja 2009r że "osobą zainteresowaną w sprawie w rozumieniu art. 14 b O.p. jest tylko taki podmiot, który pyta o własną sytuacja prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innych podmiotów?" Stwierdziła, że jest zainteresowanym podatnikiem w swojej indywidualnej sprawie, bowiem przedstawiony problem dotyczy sfery jej opodatkowania. Podniosła, iż inny podmiot nakłada na Stołeczny Zarząd Infrastruktury, sprzeczne z prawem obowiązek podatkowy. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że charakterze Wnioskodawcy wystąpił Skarb Państwa - Stołeczny Zarząd Infrastruktury, natomiast problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, lecz dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu tj. W. Agencji Mieszkaniowej. Minister Finansów stwierdził, że odpowiedź na postawione we wniosku pytanie pozostawało bez wpływu na zakres opodatkowania Wnioskodawcy podatkiem od towarów i usług. Wykładnia przepisów o podatku od towarów i usług mających zastosowanie do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego nie dotyczyła jego sytuacji prawnopodatkowej. Obowiązek ewentualnego opodatkowania, bądź wyłączenia spod opodatkowania podatkiem VAT przenoszonych kosztów związanych z utrzymaniem lokalu, nie ciąży na wnioskodawcy, lecz spoczywa na podmiocie przenoszącym ww. koszty - którym w tej sytuacji jest W. Agencja Mieszkaniowa. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła zażalenie. podnosząc, iż zaskarżane postanowienie jest wadliwe, gdyż w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące odmowę wszczęcia postępowania wskazane w art. 165 a § 1, art. 14h O.p. Zdaniem Wnioskodawcy posiada on status zainteresowanego w sprawie. Skarżąca w nadesłanym uzupełnieniu do zażalenia zmodyfikowała pytanie zadane we wniosku i zmienione w odpowiedzi na wezwanie, pytając: "czy powinien i może odliczyć kwoty podatku naliczonego zawartego w takiej fakturze, czy też nie gdyż czynność jako taka jest zwolniona z VAT oraz w dalszej części: "czy taki podatek ma traktować jako podatek należny i wykazać go w deklaracji VAT-7 i finalnie odprowadzić na rachunek Skarbu Państwa czy też nie?". Organ stwierdził, iż w oparciu o tak postawione pytania mógłby wydać interpretację indywidualną dla Wnioskodawcy. Organ utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca złożyła skargę, zarzucając naruszenie art. 14b § 1 O.p. przez uznanie, iż nie jest podmiotem zainteresowanym w jej indywidualnej sprawie, dotyczącej wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, art. 121, art. 122, art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. przez prowadzenie postępowania naruszającego podstawowe przepisy proceduralne, art. 165a § 1 O.p. przez wadliwe uznanie, iż żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną i w konsekwencji wydanie przez organ podatkowy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia przez organ podatkowy wydający postanowienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się wydając postanowienie i w konsekwencji nieprzekonanie strony o trafności postanowienia. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono, iż posiada status zainteresowanego w sprawie. Skarżąca wskazała, iż obciążenie jej podatkiem VAT przez W. spełnia cechy własnej sytuacji prawnopodatkowej. Pomimo tego, Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie niniejszego wniosku o wydanie interpretacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżący posiada przymiot "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia do Ministra Finansów w indywidualnej sprawie - o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącego prawidłowości zastosowania stawki podatku VAT przez Spółkę, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania we wskazanym przedmiocie. Skarżąca wykazuje, iż w jej ocenie posiada ona status "zainteresowanej" co uprawnia ją do zadania pytania prawnego dotyczącego zgodności z prawem działań W. co do zastosowania stawki podatku od towarów i usług. Minister Finansów nie zgadzając się z tym stanowiskiem podnosi, że Skarżąca nie może zadać pytania dotyczącego innego podmiotu będącego podatnikiem podatku od towarów i usług. Organ stoi na stanowisku, że Skarżąca nie ma przymiotu "osoby zainteresowanej" gdyż nie występuje w swojej sprawie a w sprawie związanej z interesem prawnym podmiotu zbywającego jej nieruchomość. W przedmiotowym sporze Sąd przyznał rację organowi właściwemu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji. Podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 14b. § 1 O.p. "zainteresowanym", jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku owej indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek do uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego, w znaczeniu przyjętym w przywołanym przepisie. Dyspozycja art. 14b § 2 O.p. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to z tej części przepisu art. 14b. § 1 O.p, w której stanowi się, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego, "w jego indywidualnej sprawie". Wykładnia systemowa art. 14b O.p wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Wniosek taki wynika z zestawienia wzmiankowanego przepisu z przepisem art. 14p O.p, który stanowi, że przepisy rozdziału 1a stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. Odstępstwo od zasady, ze wnioskiem o interpretację może wystąpić podmiot zainteresowany przewiduje art. 14n § 1 O.p. Wynika z niego, że z wnioskiem o interpretację, która będzie dotyczyła spółki, mogą wystąpić również osoby planujące jej utworzenie. Ponadto, z wnioskiem o interpretacje dotyczącą sytuacji, w której może się znaleźć oddział lub przedstawicielstwo, może wystąpić tworzący je przedsiębiorca. W obu tych przypadkach wniosek składany będzie przed powstaniem podmiotów, do których sytuacji odnosić się ma wnioskowana interpretacja. Oznacza to, że osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są: 1/ podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników – niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji; 2/ osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 ustawy Ord. pod.; 3/ osoby planujące utworzenie spółki – w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki; 4/ przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo – w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa. Przyjąć należy, iż zgodnie z piśmiennictwem oraz z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych z wnioskiem o wydanie interpretacji nie może natomiast wystąpić: 1/ we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego; 2/ osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych; 3/ osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika. (vide B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo "Dom Organizatora" Toruń 2007 r., tom I, 78 – 79). Podkreślić należy, że z uwagi na to, iż stroną postępowania interpretacyjnego jest "zainteresowany" - w przedstawionym powyżej rozumieniu przepisów rozdziału 1a działu II ustawy O.p., w postępowaniu tym nie będą miały zastosowania przepisy i definicje strony administracyjnego postępowania podatkowego zawarte w przepisach art. 133 i art. 133a (rozdziału 3 działu IV) O.p., co do których unormowanie art. 14 h do postępowania "interpretacyjnego" nie odsyła. Organ interpretacyjny nie będzie badał więc wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko: czy jest on "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie, bądź (wyjątkowo) w odniesieniu do planowanej spółki albo oddziału lub przedstawicielstwa, może spowodować. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizacje pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskanie interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie podatkowej Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkowa (albo odpowiedzialnością podatkową projektowanej spółki lub tworzonego oddziału albo przedstawicielstwa), będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b. § 1 O.p. W takiej sytuacji zdaniem Sądu organ podatkowy nie tylko że nie ma obowiązku wydania interpretacji indywidualnej, ale nie ma prawa jej wydania i na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h. O.p., jest zobligowany wydać tak jak w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania "interpretacyjnego"; podmiotowi ubiegającemu się o uznanie w nim jego przymiotu strony, czyli zainteresowanego. Wskazać również należy, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy – adresata. Zważyć należy, że zawiera ona ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych ze swej istoty okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez jednostkowy podmiot stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Jeżeli jednak ze stanu faktycznego pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on innych podmiotów niż wnioskujący o wydanie interpretacji, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować. Udział w administracyjnym postępowaniu interpretacyjnym i zostanie adresatem interpretacji indywidualnej pomimo braku zgodnego z prawem przymiotu zainteresowanego w tym konkretnym postępowaniu nie przyniesie tego podmiotowi żadnych korzyści prawnych, skoro przeprowadzona przez organ ocena możliwości zastosowania i/lub wykładnia prawa dotyczyć będą stanu faktycznego i prawnego opodatkowania innych niż wnioskodawca albo też bliżej nie określonych podmiotów. Interpretacja indywidualna nie jest prawem ani też źródłem prawa, a z racji zawarcia jej w piśmie administracyjnym, stanowiącym wynik postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, jest prawnie znacząca tylko dla jej adresata, to jest wnioskodawcy i spełniającej wymogi prawa strony postępowania (zainteresowanego), w którym została wydana. Na podstawie art. 14i § 3 O.p, interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Wszyscy mogą się z nimi zapoznać i postępować zgodnie z ich treścią, z uwagi na to, że dają one podstawy do relatywnie konkretnych prognoz w przedmiocie upublicznionych i przewidywalnych możliwości stosowania i wykładni prawa przez organy podatkowe, tym bardziej, że nieprawidłowe interpretacje indywidualne, na podstawie art. 14e. § 2 O.p, podlegają zmianie a zmiana taka powinna być także publikowana w sposób wskazany w art. 14e § 2 O.p. W sprawie niniejszej, Skarżąca mimo faktu ostatecznego ponoszenia ciężaru podatkowego – nie posiadała statusu osoby zainteresowanej gdyż nie występowała w jej indywidualnej sprawie. Skarżąca bowiem w wniosku zadała Ministrowi Finansów pytanie dotyczące prawidłowości działania usługodawcy (W.) co do zastosowania właściwej stawki podatkowej. W ocenie Sądu pytanie prawne a także problem zawarty w uzasadnieniu wniosku dotyczył bezpośrednio W. jako podatnika podatku od towarów i usług a nie Skarżącej. Sąd jeszcze raz wskazuje, iż nie można wydać interpretacji indywidualnej, w której organ przedstawiałby ocenę działań i zamierzeń innego niż wnioskodawca podmiotu. W badanej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem dotyczącym indywidualnej sprawy W.. Z tych też przyczyn w ocenie Sądu organy podatkowe słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji. Na podkreślenie zasługuje to, iż interpretacja indywidualna wywiera skutki w sferze rzeczywistych uprawnień materialnoprawnych wnioskodawcy, a zatem wyrażona w niej ocena stanowiska wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości co do swojego znaczenia i zakresu. Abstrahując od kwestii związanej z przedmiotem sporu można podnieść, że przyjmując, iż interpretacja indywidualna wiąże w określonym stanie faktycznym wnioskodawcę Skarżący otrzymując odpowiedź co do stawki podatkowej nie mogłaby się do niej zastosować. Ponadto należy zauważyć, że dopiero w pismach procesowych po wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania Skarżący zaczął podnosić w uzupełnieniu zażalenia, iż zachodzi możliwość odliczenia podatku naliczonego w wystawionej przez W. fakturze VAT i poniesienie ewentualnie konsekwencji odliczenia podatku naliczonego z nieprawidłowo wystawionej faktury. Nie mniej jednak ten element stanu faktycznego został powołany na etapie zażalenia a nie we wniosku czy też w odpowiedzi na wezwanie do wskazania spełnienia przesłanek "podmiotu zainteresowanego". Minister Finansów na dzień wydawania postanowienia o odmowie mając taki stan faktyczny postąpił prawidłowo. Niezrozumieniem istoty interpretacji jest również zmodyfikowanie w uzupełnienia zażalenia z dnia 27 października 2010 r. pytania. Jest to nowe pytanie nie mające związku z poprzednio zadanym w oparciu o wskazany stan faktyczny we wniosku, który odbiega od tego przedstawionego w zażaleniu. Nie mniej jednak, wydany wyrok w niniejszej sprawie nie zamyka prawa skarżącej do zwrócenia się do Ministra Finansów z nowym wnioskiem i pytaniem i możliwości ubiegania się o wydanie indywidualnej interpretacji. Skoro Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa poprzez uznanie, iż Skarżący nie miał w tej sprawie przymiotu "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia do Ministra Finansów w indywidualnej sprawie o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). skargę oddalił jako niezasadną.