II SAB/Gd 48/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowo – Handlowe "A" Spółka z .o. o. w G. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, domagając się także uchylenia czynności w postaci pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy nie wynikało, aby skarżąca Spółka wniosła do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, samym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 września 2011 r. wezwano pełnomocnika procesowego strony skarżącej do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy skarżąca lub pełnomocnik skarżącej zwracał się do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego - z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta. W odpowiedzi, pismem procesowym nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 27 września 2011 r., pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż przypadek niniejszy jest bezczynnością organu nieobjętą dyspozycją art. 37 § 1 kpa, lecz możliwą do zaskarżenia w myśl art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 kpa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835, wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104). W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa – takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższej instancji przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. W niniejszej sprawie skarżąca nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta. Organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta jest, zgodnie z art. 17 pkt 2 kpa, właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Z akt administracyjnych nie wynikało, aby skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, a pełnomocnik skarżącej wezwany do wskazania, czy środki takie skarżąca wyczerpała, wskazał jedynie, iż niniejszy przypadek jest "bezczynnością organu nie objętą dyspozycją art. 37 § 1 kpa". Ze stanowiskiem strony nie można się zgodzić. Przedmiotem skargi (pisma zatytułowanego zresztą "Skarga na bezczynność organu") jest bowiem bezczynność organu powstała w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku strony. Stosuje się do takiej skargi jak to już wyżej zostało zaznaczone, przepis art. 52 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca Spółka nie wyczerpała koniecznego trybu określonego w art. 37 § 1 kpa, w związku z zaskarżeniem bezczynności organu I instancji. Na marginesie Sąd zaznacza, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność sąd administracyjny stosuje przepis art. 149 p.p.s.a., a więc w razie jej uwzględnienia zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem wyrokowanie w sprawie bezczynności nie obejmuje uchylenia podjętej przez organ czynności materialno - technicznej, która mogłaby być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę na bezczynność organu wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.