II OSK 1510/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 243/10 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamierzonej zmiany sposobu użytkowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 1510/10 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 71 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania (z funkcji biurowo-socjalnej na obiekt zamieszkania zbiorowego) budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia 6 lipca 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na cele zamieszkania zbiorowego. Organ zauważył, że decyzja ta w punkcie 1.5 ustala warunek zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych (od 49 do 65) oraz zawiera informację, że według wniosku inwestora na terenie inwestycji znajduje się 67 istniejących miejsc postojowych. Organ stwierdził, że aktualizowany w 1990 r. plan realizacyjny zagospodarowania terenu przewiduje parking dla budynku biurowo-magazynowego na 10 miejsc postojowych, natomiast nie wyznacza miejsc parkingowych dla przedmiotowego obiektu. Ponadto w dokumentacji archiwalnej na rysunkach rzutów parteru i piętra nie przewiduje się pomieszczeń kuchennych oraz natrysków, które wykazano w inwentaryzacji załączonej do zgłoszenia. Z uwagi na powyższe różnice Prezydent m.st. Warszawy, postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, w szczególności dostarczenia: - dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących miejsc parkingowych lub w przypadku ich braku okazania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanego parkingu, - dokumentacji zatwierdzającej roboty budowlane związane m.in. z wydzieleniem nowych pomieszczeń sanitarno-higienicznych. Organ wskazał, że wnioskodawca nie uzupełnił wymaganych dokumentów, natomiast w dniu 7 października 2009 r. złożył pismo wyjaśniające, w którym odniósł się do nałożonych obowiązków. W związku z powyższym, w ocenie organu, niezbędne było uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę dla wymaganych min. 49 miejsc parkingowych dla przedmiotowego obiektu wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz uzyskanie pozwolenia na roboty budowlane związane z adaptacją obiektu na potrzeby zbiorowego zamieszkania i dostosowaniem pomieszczeń sanitarno-higienicznych dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z punktem 1.5 decyzji Prezydenta m.st. Warszawy o warunkach zabudowy z dnia 6 lipca 2009 r., zgodnie z którym inwestor ma obowiązek zapewnić od 49 do 65 miejsc parkingowych. W ocenie organu, w związku z faktem, że planowane miejsca parkingowe znacząco zmieniają zagospodarowanie działki inwestycyjnej, wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał również, że planowane w budynku roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonym w art. 29 ustawy - Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...] Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie: - art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przez nieprawidłowe przyjęcie, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego narusza ustalenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. ustalającej warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku biurowego, - art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przez nieprawidłowe ustalenie, że w celu dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku wymagane jest wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, przez bezpodstawne przyjęcie przez organy administracji, że inwestor nie złożył dokumentów wymaganych do wniosku o zmianę sposobu użytkowania, - art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, przez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten uprawnia organy administracji architektoniczno-budowlanej do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia wniosku (zawierającego zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku), przez dołączenie dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących stanowisk parkingowych oraz dokumentacji zatwierdzającej roboty budowlane związane z pomieszczeniami sanitarno-higienicznymi, - art. 6 k.p.a., przez bezpodstawne nałożenie na inwestora obowiązku złożenia dodatkowej dokumentacji, - art. 7, 9, 11, 77 § 1 i 4, 80 oraz 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów odwołania. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że stosownie do art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 2 właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 28 września 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni, w szczególności przez dołączenie dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących miejsc parkingowych lub w przypadku ich braku - okazanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanego parkingu z zatwierdzonym projektem budowlanym, a także przez dołączenie dokumentacji zatwierdzającej roboty budowlane z uwagi na wprowadzone zmiany w załączonej do zgłoszenia inwentaryzacji. Sąd I instancji wskazał także, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na cele zamieszkania zbiorowego, zlokalizowanego na działce przy ul. [...] w Warszawie. Decyzja ta w punkcie 1.5 - dotyczącym warunków obsługi w zakresie komunikacji - ustala warunek zapewnienia ilości miejsc postojowych według wskaźnika 25-38 miejsc parkingowych na 1000 m² powierzchni użytkowej usług, tj. od 49 do 65 miejsc parkingowych oraz zawiera informację, że według wniosku inwestora na terenie inwestycji znajduje się 67 istniejących miejsc postojowych. W związku z wydanym w toku postępowania postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., zobowiązującym inwestora do uzupełnienia dokonanego zgłoszenia, na inwestorze ciążył obowiązek wykazania, że zmiana sposobu użytkowania obiektu jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną dla przedmiotowej inwestycji. Załączona do zgłoszenia mapa z uwidocznionymi 97 miejscami parkingowymi nie stanowi dokumentu potwierdzającego przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących miejsc parkingowych. Z akt sprawy nie wynika bowiem, czy ww. mapa została zatwierdzona decyzją właściwego organu, a zatem - czy przedmiotowe miejsca parkingowe znajdują podstawę w stosownej decyzji, czy też są to miejsca parkingowe istniejące wyłącznie faktycznie. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącej spółki, złożonym podczas rozprawy sądowej w dniu 20 kwietnia 2010 r., przedmiotowy obiekt posiada miejsca parkingowe w liczbie 67 - co wynika ze stanu faktycznego, ponieważ miejsca te fizycznie istnieją. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że miejsca te objęte są decyzją z dnia 6 sierpnia 1999 r., a pomimo wskazanych w projekcie 47 stanowisk, faktycznie powstało ich 97, co zgłaszający wykazał w załączniku do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jednak, że z załączonych dokumentów - inwentaryzacji i projektu zagospodarowania powierzchni pod potrzeby działalności hotelarskiej, a także ekspertyzy budowlanej budynku nie wynika, aby dla przedmiotowej inwestycji została zapewniona wymagana decyzją o warunkach zabudowy odpowiednia ilość miejsc parkingowych, co uprawniało organ administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 71 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie Sąd zauważył, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 6 sierpnia 1999 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, dotyczyła innego zamierzenia inwestycyjnego, tj. budowy budynku drukarni (hali produkcyjnej). Zarzuty w tym zakresie nie mogły więc wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010 r. skargę kasacyjną złożyła spółka [...] Sp. z o.o. w Warszawie. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do wszystkich zarzutów strony podniesionych w skardze; b) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie (a w konsekwencji brak uchylenia wadliwej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2009 r.), pomimo wystąpienia w sprawie naruszeń prawa, polegających na: - naruszeniu art. 135 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków w stosunku do postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 28 września 2009 r., - naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że z akt sprawy nie wynika, aby dla przedmiotowej inwestycji została zapewniona wymagana decyzją o warunkach zabudowy odpowiednia ilość miejsc parkingowych, pomimo złożenia przez skarżącego do akt sprawy mapy stanowiącej załącznik do projektu drogowego zatwierdzonego opinią [...] z dnia [...] lipca 1999 r., będącego częścią projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 1999 r. 2/ naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 71 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę do nałożenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku o dokumenty wskazane w postanowieniu Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., w tym w szczególności dokumenty potwierdzające przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących stanowisk parkingowych lub w przypadku ich braku - ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla projektowanego parkingu z zatwierdzonym projektem budowlanym, pomimo że dokumenty te nie zostały wymienione w zamkniętym katalogu dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia, określonym w art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane; b) art. 71 ust. 5 pkt 2 w zw. z 71 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające przyjęciu, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego narusza ustalenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy, podczas gdy na tej samej nieruchomości istnieje 67 miejsc parkingowych. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. W mniejszej sprawie problem sprowadza się do okoliczności powstania na należącej do skarżącej spółki nieruchomości miejsc parkingowych, a także ilości tych miejsc. Niewątpliwie bowiem decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na cele zamieszkania zbiorowego nakładała w pkt 1.5 na inwestora warunek zapewniania niezbędnej ilości miejsc parkingowych w liczbie minimum 49. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym miejscu należy stwierdzić, że oczywiście nie można odmówić zasadności podnoszonym w skardze kasacyjnej argumentom, że katalog dokumentów, jakie musi złożyć inwestor do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, określony w art. 71 ust. 2 pkt 1-6, jest zamknięty. Innych dokumentów, niż wymienione w tym przepisie, organ nie ma prawa żądać. Dlatego też art. 71 ust. 3 ustawy, stanowiący, że w razie stwierdzonej przez organ konieczności uzupełnienia zgłoszenia, należy postanowieniem wezwać zgłaszającego do uzupełnienia brakujących dokumentów, a w razie niewywiązania się z obowiązku – zgłosić sprzeciw, należy rozumieć w ten sposób, że organ możne jedynie żądać uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty określone w art. 71 ust. 2 pkt 1-6. Tym niemniej przepisu tego nie można rozumieć w zaproponowany przez inwestora sposób, sprowadzający się do tego, że jeśli złoży wszystkie wymagane przez wskazany przepis dokumenty – organ musi wyrazić zgodę na zmianę sposobu użytkowania obiektu, poprzez niewniesienie sprzeciwu. W sytuacji bowiem, gdy organ poweźmie wątpliwości, co do treści dokumentów złożonych przez zgłaszającego – może prowadzić postępowanie wyjaśniające. Zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego uruchamia postępowanie administracyjne w tym zakresie, a organ, oceniając zgłoszenie, kieruje się zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Ponadto art. 71 ust. 3 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane uprawnia właściwy organ do nałożenia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia złożonych dokumentów m.in. o wymagane pozwolenia, uzgodnienia czy opinie. Jeśli zatem organ uznał, że złożona wraz ze zgłoszeniem decyzja o warunkach zabudowy wymaga dla zapewniania prawidłowej obsługi obiektu budowlanego (po planowanej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego) odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, a ze złożonych dokumentów nie wynika jednoznacznie, by obsługa taka został zapewniona, może żądać dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, pozwalających na wyjaśnienie sprawy i jej załatwienie poprzez brak reakcji (niewniesienie sprzeciwu), bądź poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie. Również w sytuacji, gdy organ powziął wątpliwość, czy istniejące na terenie nieruchomości miejsca postojowe zrealizowane zostały zgodnie z prawem , a to one przecież stanowić mają obsługę w zakresie miejsc parkingowych przedmiotowego obiektu, mógł zobowiązać inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tychże miejsc. Nie do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której organ architektoniczno-budowlany zezwala na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, do którego obsługi, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, wykorzystywane byłyby miejsca parkingowe zrealizowane w ramach samowoli budowlanej. Tym niemniej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wady skutkujące koniecznością jego uchylenia. Zauważyć bowiem należy, że w skardze skierowanej do Sądu I instancji zawarte były zarzuty dotyczące zarówno niewyjaśnienia przez organy orzekające stanu faktycznego sprawy, jak i zarzuty sprowadzające się do zaniechania ustosunkowania się przez organ II instancji do treści odwołania. Tymczasem z treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika, by Sąd ten przeanalizował wszystkie zarzuty podniesione w skardze, konfrontując je nie tylko z ustaleniami organu, ale i z materiałem dowodowym sprawy. Sąd, kontrolując zaskarżony akt, nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej, gdy nie odnoszą się one do wszystkich istotnych kwestii i są podważane przez stronę skarżącą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie pozwalały na oddalenia skargi, w szczególności jeżeli właśnie weźmie się pod uwagę zarzuty czynione przez stronę skarżącą. Należy bowiem uznać za słuszne wywody skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji poza zakresem rozważań pozostawił w istocie podstawowy zarzut skargi, odnoszący się do kwestii dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie zrealizowanych w 2000 r. (na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1999 r.) budynków na przedmiotowej nieruchomości wraz z zrealizowanymi miejscami parkingowymi w liczbie kilkudziesięciu. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. wynika, że miejsc tych miało być 47. Skoro jednak miejsc tych, według oświadczenia inwestora, jest w rzeczywistości dużo więcej, to nie można wykluczyć, że fakt przystąpienia do użytkowania wzniesionego na podstawie tej decyzji budynku drukarni, wraz z zrealizowanymi w liczbie 97 miejscami postojowymi, został zaakceptowany "milczącą" zgodą organu, co z kolei przesądzałoby, że wybudowanie stanowisk postojowych w liczbie wyższej, niż wynikająca z zatwierdzonego projektu budowlanego, nie zostało uznane za istotne odstępstwo od projektu. Z przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego nie wynika też, czy istniejące na nieruchomości miejsca parkingowe przeznaczone są do obsługi obiektu, o którego zmianę sposobu użytkowania ubiega się inwestor, czy też może do obsługi budynku istniejącej drukarni. Możliwe jest również, że część z nich obsługiwać będzie drukarnię, a część sporny obiekt - wówczas niezbędne jest ustalenie, w jakich proporcjach stanowiska postojowe obsługiwać będą drukarnię, a w jakich obiekt zbiorowego zamieszkania. Dopiero wówczas będzie można uznać, czy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu spełnia warunek właściwej obsługi komunikacyjnej, zawarty w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nie sposób zatem zaakceptować aprobaty Sądu I instancji dla dokonanych przez organy w sposób niewyczerpujący ustaleń faktycznych. W rozważaniach Sądu brakuje również jakiejkolwiek oceny przez Sąd przyjętego stanu faktycznego. To wszystko oznacza, że przywołany w podstawie skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. został naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił bowiem swoją pozytywną ocenę niepełnych ustaleń faktycznych organów administracyjnych, co skutkowało ograniczeniem kontroli legalności postępowania administracyjnego tylko do wybranych dowodów tego postępowania, a także uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości co do zakresu i dostatecznego rozpoznania wszystkich spornych okoliczności. Ujawnione więc naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, powoduje, że przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy, w oparciu o który skarga została oddalona, został wadliwie ustalony. Tym samym wadliwy jest również proces subsumcji przepisów prawa materialnego, tj. przywołanych przepisów ustawy – Prawo budowlane, stanowiących podstawę zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.