IV SA/Wa 1235/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. Spółka z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Z. Spółka z o.o. z siedzibą w C. kwotę 3.620 (trzy tysiące sześćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] wymierzył Z. w C. Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 336.163 zł za wprowadzanie ścieków do wód z gminnej oczyszczalni w C. z przekroczeniem warunków wprowadzania ścieków do wód rzeki [...] w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. oraz zobowiązał go do wpłacenia tej kwoty na wskazane konto w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku kontroli w Z. sp. z o. o. w C. stwierdzono naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. Zakład wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. Podniesiono w nim, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie oraz, że karę pieniężną naliczono od błędnie wyliczonych średniorocznych odpływów ścieków oczyszczonych w oczyszczalni w C. za okresy od dnia 20 stycznia 2008 r. do dnia 19 stycznia 2009 r. oraz od dnia 20 stycznia 2009 r. do dnia 19 stycznia 2010 r. Zakład wniósł o zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 132 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", z uwzględnieniem korekty decyzji poprzez właściwe oznaczenie strony postępowania jako Z. w C. sp. z o. o. oraz korekty wysokości kary pieniężnej na podstawie średniodobowych odpływów ścieków oczyszczonych ustalonych w oparciu o zarejestrowane comiesięczne ilości odprowadzonych ścieków. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] na podstawie art. 132 § 1 k. p. a. zmienił z dniem wydania decyzji swoją decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. w ten sposób, że karę pieniężną wymierzył Z. w C. sp. z o. o. oraz zwiększył ją do wysokości 336.290 zł z uwagi na naliczenie jej wysokości w oparciu o przepływy średniodobowe wyliczone z miesięcznych ilości odprowadzonych ścieków podanych przez podmiot, któremu wymierzono karę pieniężną. Zakład wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. podnosząc, że: - nieprawidłowo przyjęto okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. skutkujące błędnym określeniem okresów oceny zawartych w uzasadnieniu decyzji i przyjęciem nieprawidłowej ilości ścieków oczyszczonych w okresach oceny; - wysokość kary pieniężnej naliczono w oparciu o nieprawidłowo wyliczoną długość okresu od dnia 20 stycznia 2008 r. do dnia 19 stycznia 2009 r. wskazaną jako 365 dób; - bezpodstawnie wymierzono karę pieniężną za 2009 r. w sposób proporcjonalny do upływu czasu i ilości odprowadzonych ścieków w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. bez uwzględnienia faktycznej ilości odprowadzonych ścieków, pomimo przekazania przez Zakład danych umożliwiających dokładne określenie ilości odprowadzanych ścieków w każdej dobie; - nie uwzględniono ustalenia IV pkt 4 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. dopuszczającego odprowadzenie średniodobowego ładunku zanieczyszczeń w odprowadzanych po oczyszczeniu ściekach w określonych w nim wielkościach; - nie uwzględniono słusznego interesu Zakładu będącego gminną spółką komunalną; - nie przedstawiono wyliczenia kary pieniężnej w sposób umożliwiający prześledzenie poprawności jej wyliczenia. Zakład wniósł o korektę wysokości kary pieniężnej na podstawie średniodobowych odpływów ścieków oczyszczonych, ustalonych w oparciu o zarejestrowane comiesięczne ilości odprowadzonych ścieków z uwzględnieniem ustalenia IV pkt 4 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. dopuszczającego odprowadzenie średniodobowego ładunku zanieczyszczeń w odprowadzanych po oczyszczeniu ściekach w określonych w nim wielkościach. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ podniósł, że warunki odprowadzania ścieków zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty Powiatowego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Zgodnie z zapisem pkt V odnośnik trzeci tej decyzji pobierania próbek do badań należało dokonywać na podstawie treści § 5 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. nr 168, poz. 1763). Zgodnie z tym przepisem próbki ścieków, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, dopływających i odpływających z oczyszczalni ścieków, należy pobierać w przypadku ścieków z oczyszczalni o RLM od 2.000 do 14.999 - po 12 próbek w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki - po 4 próbki w następnych latach; jeżeli jedna próbka z czterech nie spełni tego warunku, w następnym roku pobiera się ponownie po 12 próbek. Organ wskazał, że w okresie od wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego w tej sprawie do dnia 19 stycznia 2010 r. w żadnym roku biegu pozwolenia nie wykonano wymaganych 12 poborów próbki do badań jakości odprowadzanych ścieków. W takiej sytuacji strona nie nabyła prawa do zmniejszenia ilości pobieranych próbek ścieków do 4 w ciągu roku biegu pozwolenia. Powyższy fakt nie został uwzględniony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania wymierzającego karę pieniężną. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 130 § 1 k. p. a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, chyba że zgodnie z art. 130 § 4 k. p. a. jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. W niniejszej sprawie adresatem decyzji Starosty Powiatowego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, był Z. w C. Sp. z o.o. Powyższa decyzja wydana została na jego wniosek i ponieważ Zakład się od niej nie odwołał należy uważać, że spełniała jego żądanie. Z ustaleń zawartych w aktach wynika, że strona otrzymała decyzję w dniu 25 stycznia 2005 r. i przyjęcie tej daty jako początku biegu pozwolenia w ocenie organu odwoławczego nie jest błędem. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się między innymi ilość, stan i skład ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo minimalny procent redukcji zanieczyszczeń w procesie oczyszczania ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu. Zgodnie z art. 298 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej "p. o. ś.", wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę administracyjną za naruszenie warunków pozwolenia i tylko w sytuacji, gdy ścieki odprowadzane są do wód lub do ziemi. Umieszczenie przez organ udzielający pozwolenia uregulowania dotyczącego średniodobowych ładunków zanieczyszczeń wobec powyższych zapisów prawa nie ma wpływu na postępowanie w tej sprawie. Nie zwalnia on strony z obowiązku przestrzegania norm dotyczących jakości ścieków, a tu: dozwolonych ilości zanieczyszczeń przypadających na jednostkę objętości, co oznacza skład ścieków. Naruszenie warunku średniodobowych ładunków zanieczyszczeń nie pociąga za sobą sankcji w postaci kary pieniężnej, może być natomiast przesłanką do wszczęcia postępowania w trybie art. 367 p. o. ś. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli w materiale dowodowym dostępne są dane na temat ilości odprowadzanych ścieków w każdej dobie, to powinno być to uwzględnione w postępowaniu dotyczącym wymierzenia pieniężnej kary administracyjnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na konieczność przeprowadzenia w znacznym zakresie postępowania stosownie do wskazań zawartych w decyzji organu drugiej instancji, decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] należało uchylić i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zakład wniósł do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] maja 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów k. p. a.: 1. art.139 k. p. a. w zw. z art. 16 k. p. a. przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się poprzez nieprawidłowe przyjęcie okresu obowiązywania dla Zakładu pozwolenia wodnoprawnego - decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. od 25 stycznia 2005 r. zamiast od 22 lutego 2005 r. skutkującego: a) błędnym określeniem okresów oceny zawartych w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu, b) przyjęciem nieprawidłowej ilości ścieków oczyszczonych w okresach oceny, c) błędnym naliczeniem kwoty kary pieniężnej w oparciu o błędnie przyjęty okres od 20 stycznia 2009 r. do 19 stycznia 2010 r. i błędne wyliczoną ilość dób, 2. art. 139 k. p. a. w zw. z art. 138 § 2 k. p. a. przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony przez przyjęcie w uzasadnieniu, że od wydania pozwolenia wodnoprawnego do dnia 19 stycznia 2010 r. nie wykonano wymaganych 12 poborów próbek do badań jakości i strona w ciągu biegu pozwolenia nie nabyła prawa do zmniejszenia ilości pobieranych próbek do 4 w ciągu roku, w sytuacji gdy zaskarżone decyzje dotyczyły lat 2008-2009 i wniesione odwołania dotyczyły tylko tych okresów, nie było zaś wszczęte ani prowadzone postępowanie administracyjne za lata 2005-2007 i organ odwoławczy nie był uprawniony do wypowiadania się co do okresu nie objętego zaskarżonymi decyzjami, a ponadto co do części okresu nie objętego niniejszym postępowaniem ustał ustawowy obowiązek przechowywania wyników badań określony w art. 147 pkt. 6 p. o. ś., co wyklucza domniemanie braku spełnienia obowiązku, 3. art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k. p. a. w zw. z art. 7 k. p. a., art. 8 k. p. a., art. 9 k. p. a., art. 75 k. p. a., art. 77 k. p. a., art.78 k. p. a., art. 80 k. p. a. w zw. z art. 136 k. p. a., 146 k. p. a. i art. 104 § 3 k. p. a. przez nienależyte rozpoznanie odwołania przez fakt nieustosunkowania się do wszystkich podniesionych zarzutów, w tym kwestionowanej metodyki wyliczania kary przyjętej przez organ pierwszej instancji, wyjście poza granice odwołania i rozstrzyganie w przedmiocie nie objętym decyzją i odwołaniem na niekorzyść strony odwołującej się przy braku uzasadnienia takiego stanowiska, przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób nie pogłębiający zaufania komunalnego przedsiębiorcy do organów Państwa, w tym braku działania organu odwoławczego z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 128 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 239, poz. 2019 z 2005 r. ze zm.), art. 298 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 299 ust. 1 pkt. 2, art. 305 ust. 1 i art. 305a ust. 1 pkt. 2 p. o. ś. przez ich błędną wykładnię i zastosowanie w tej sprawie polegające na błędnym uznaniu, iż uzasadniają one wymierzenie skarżącemu kary administracyjnej za naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego za 2009 r., w wysokości wynikającej z przekroczenia stężenia określonego w pkt IV ust. 3 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. bez uwzględnienia pkt IV ust. 4 tego pozwolenia w sytuacji, gdy decyzja ostateczna - pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] stycznia 2005 r. - wydana na podstawie ustawy Prawo wodne w pkt IV ust. 4 dopuszcza odprowadzanie średniodobowego ładunku zanieczyszczeń w odprowadzanych po oczyszczeniu ściekach w określonych w nim wielkościach: BZT-5-37,5 kg/dobę, ChZTcr 187,5 kg/dobę, zawiesina ogólna- 52,5 kg/dobę, co skutkuje nieprawidłowym wyznaczeniem kary w części dotyczącej dopuszczonych mas (ładunku) zanieczyszczeń do odprowadzenia zgodnie z pkt IV ust. 4 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. została wydana w trybie art. 132 § 1 kpa, który to przepis stanowi, że jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Brzmienie powyższego przepisu oznacza, że w początkowej fazie postępowania w trybie tak zwanej samokontroli, organ, który wydał decyzję bada własne postępowanie polegające na ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz na ustaleniu, czy stanowisko zajęte w danej sprawie, może być zmienione. Zatem organ ten winien ustosunkować się do treści odwołania, w tym również do wnioskowanych dowodów. Aby tego dokonać, organ ten winien przeprowadzić powyższe dowody i dopiero wówczas powinien skonfrontować te ustalenia ze stanowiskiem strony zawartym w odwołaniu i w zależności od wyników tej konfrontacji może ustalić, że: 1) żądanie strony jest uzasadnione w całości, 2) żądanie strony może być uwzględnione tylko częściowo, 3) odwołanie jest niezasadne. Podkreślić przy tym należy, że tylko w pierwszym przypadku organ jest kompetentny do wydania nowej decyzji, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, zaś w pozostałych przypadkach obowiązany jest przesłać odwołanie organowi odwoławczemu. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w związku z wniesieniem przez stronę w dniu 20 grudnia 2010 r. odwołania zastosował instytucję samokontroli i decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. zmienił poprzednią decyzję własną z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż w odwołaniu podniesiono, że decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu oraz, że karę naliczono w oparciu o nieprawidłowe wyliczone odpływy ścieków, i w tym zakresie zmieniono uprzednią decyzję. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. w pierwszej kolejności powinien zbadać, czy organ wydając tę decyzję w trybie samokontroli zachował siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 133 kpa, a następnie, czy organ prawidłowo skorzystał z tego trybu, a więc czy w całości uwzględnił żądanie strony przedstawione w odwołaniu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy wymogom tym nie sprostał, bowiem nie zwarł w nim jakichkolwiek rozważań w tej materii. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 138 § 2 kpa. Art. 138 kpa reguluje zakres kompetencji organu odwoławczego, który ukształtowany jest przez konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności, wynikającą z art. 15 kpa. W myśl tej zasady organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która została rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, a razie potrzeby przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o art. 136 kpa. Wyłącznie w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kompetencja organu odwoławczego do podejmowania decyzji kasacyjnych jest zatem ograniczona przesłankami ustawowymi. Organ odwoławczy stosując przepis art. art. 138 § 2 kpa powinien w decyzji kasacyjnej uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Ponadto przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydając decyzję kasatoryjną nie wykazał przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 kpa w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 roku., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.)., albowiem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia ograniczono się do przedstawienia toku dotychczasowego postępowania i wydanych w sprawie orzeczeń oraz przytoczenia przepisów mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 128 Prawa wodnego. Część merytoryczna rozstrzygnięcia sprowadza się tylko do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że strona nie nabyła prawa do zmniejszania ilości pobieranych próbek ścieków do 4 w ciągu roku biegu pozwolenia. Tymczasem z analizy akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że strona w 2005 roku, który był pierwszym rokiem biegu pozwolenia pobrała 12 próbek ścieków, w związku z tym w następnym roku 2006 nabyła prawo do pobrania 4 próbek i tyle zostało wykonanych, w trzecim roku biegu pozwolenia ( 2007 ) pobrała również prawidłowo 4 próbki, dopiero w czwartym roku pozwolenia ( 2008 ) wykonano tylko 2 próbki z wymaganych czterech próbek. W tych warunkach budzi uzasadnione wątpliwości Sądu, stanowisko organu drugiej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z którego wynika, że strona w ogóle od dnia rozpoczęcia biegu pozwolenia wodnoprawnego nie nabyła prawa do zmniejszenia ilości pobieranych próbek ścieków do czterech w ciągu roku biegu pozwolenia. Za chybiony należy uznać zarzut skargi, że okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego liczy się od dnia, w którym została stwierdzona przez Starostę [...] ostateczność doręczonej stronie decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, w tym konkretnym przypadku jak wskazuje skarżący od dnia 22 lutego 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 581/09 ( lex nr 597708) stwierdził, iż brak jest podstaw w obowiązujących przepisach, aby okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód określony treścią art. 127 ust. 2 p.w. obliczać od daty uzyskania waloru ostateczności takiej decyzji. Decydujące znaczenie ma data wydania decyzji, czyli dzień według którego ocenia się stan faktyczny i stan prawny będący podstawą rozstrzygnięcia decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela i dlatego za prawidłowe uznał przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że pozwolenie wodnoprawne udzielone skarżącemu decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku nr [...] obowiązuje od dnia [...] stycznia 2005 roku. Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym wyroku, przy czym w pierwszej kolejności rozważy w aspekcie art. 132 i 133 kpa czy zostały spełnione przesłanki formalno- prawne do zastosowania samokontroli przez organ pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.