II OSK 581/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1675/08 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. II OSK 581/ 09 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008r., sygn.akt IV SA/Wa 1675/0, oddalił skargę K. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2008r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z [...] kwietnia 2008r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005r. udzielono Zespołowi Elektrowni Wodnych "[...]" S.A pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Łyny do rzędnej 59,65 m n.p.m. i ich pobór do napędu turbin wodnych elektrowni Nr 1 i Nr 2 w Lidzbarku Warmińskim. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005 r. wystąpił K. K.. Decyzją z [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Starosty Lidzbarskiego. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego przez K. K. odwołania organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 131 ust. 2 ustawy Prawo wodne, ponieważ nie dotyczyło ono budowy urządzenia wodno- prawnego, ale wyłącznie szczególnego korzystania z wód, a więc nie było podstawy do żądania i przedkładania aktów administracyjnych dotyczących warunków zabudowy. Nie został także naruszony art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. W odniesieniu do terminu, na które zostało wydane pozwolenie wodnoprawne, organ uznał, że określony w decyzji Starosty Lidzbarskiego termin ważności tego pozwolenia na okres do 31 grudnia 2025 r. stanowi naruszenie art. 127 ust. 2 ustawy Prawo wodne, ponieważ przepis ten zawiera ustawowy wymóg, aby pozwolenie wodnoprawne było wydane na okres nie dłuższy niż 20 lat. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 11 ustawy z dnia 11.06.2005 r. o zmianie ustawy-Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr. 130 poz. 1087) pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż określone w art. 205 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, wydane na okres dłuższy niż 20 lat, wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Z tego względu nie można było uznać, że na skutek nieprawidłowego określenia terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego doszło do rażącego naruszenia prawa z uwagi na powołany wyżej przepis, który ex lege ustala nieprzekraczalny termin jego obowiązywania. Organ odwoławczy stwierdził również, iż okoliczność nabycia w dniu 18 kwietnia 2006 r. przez stronę współwłasności stopnia wodnego w Lidzbarku Warmińskim nie może być przesłanką uchylenia niniejszej decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa., ponieważ w myśl art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, przysługujących wobec tych nieruchomości urządzeń. Reasumując organ uznał, iż brak jest przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K., zarzucając jej naruszenie art. 10 kpa., art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130 poz.1087) oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę podkreślił, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada, na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Sąd I instancji wskazał, iż wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ, skarżący trafnie zarzucił, że do kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji nie mógł mieć zastosowania art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy-prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 130 poz. 1087). Przepis ten stanowił, iż pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż określone w art. 205 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tj. pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich) wydane na okres dłuższy niż 20 lat wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Zgodnie z art. 21 powyższej ustawy przepisy dotychczasowe znajdowały zastosowanie do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną.. Ustawa ta weszła w życie w dniu 30 lipca 2005r. Jak wynika z akt sprawy postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego zostało wszczęte w dniu 10 listopada 2005r., a zatem już pod rządami znowelizowanej ustawy prawo wodne. W dacie wydana kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji obowiązywał zatem art. 127 ust. 2 ustawy, wskazujący, iż pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat. Sąd I instancji stwierdził, że nie można jednak podzielić stanowiska skarżącego, iż decyzja Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005r. w sprawie udzielenia Zespołowi Elektrowni Wodnych "[...]" S.A pozwolenia wodnoprawnego, została wydana na okres dłuższy niż 20 lat. Przepis art. 127 ust. 2 ustawy nie wskazuje kiedy rozpoczyna bieg określony w nim termin, w odróżnieniu od cytowanego powyżej art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy-prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, który wskazuje, iż określony w nim termin należy liczyć od dnia w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały wobec tego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art.39-49 kpa, które regulują kwestie zasad wydawania decyzji, ich doręczania, jak również wprowadzania do obrotu prawnego. Sąd I instancji powołując się na komentatorów oraz orzecznictwo NSA stwierdził, że egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili jej doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z jej nieistnieniem w obrocie prawnym. Załatwienie sprawy administracyjnej polega na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji stwierdził, iż decyzja Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005r. w sprawie udzielenia Zespołowi Elektrowni Wodnych "[...]" S.A pozwolenia wodnoprawnego, w pkt. 6 wskazuje dokładny termin ważności tegoż pozwolenia do dnia 31 grudnia 2025r. W ocenie Sądu I instancji istotną kwestią jest określenie terminu, w którym decyzja ta weszła do obrotu prawnego, a tym samym mogła wywołać określone w niej skutki. Z analizy akt sprawy, w tym zwrotnych potwierdzeń odbioru tej decyzji, wynika, iż stała się ona ostateczna z dniem 31 grudnia 2005r. Określony w art. 127 ust. 2 ustawy , dwudziestoletni termin jej obowiązywania, liczony od tej daty, jako daty rzeczywistego wejścia do obrotu prawnego spornej decyzji, pokrywa się zatem z datą w niej określoną. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 127 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, błędne zastosowanie przez organ odwoławczy art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy-prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał także zarzut naruszenia art.10 kpa. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa strona winna wykazać, czy została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i czy uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde, bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za nieuzasadniony Sąd uznał także podniesiony przez stronę skarżącą zarzut nieokreślenia w zaskarżonej decyzji strony do której została skierowana. Zaskarżona decyzja na stronie 3 zawiera bowiem wykaz stron postępowania do których została skierowana. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki naruszenia prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz że nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność decyzji. - przepisów prawa materialnego tj. art. 127 § 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez uznanie, że wydana przez organ I instancji decyzja odpowiada temu przepisowi tj. została wydana na 20 lat. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż momentem od jakiego należy liczyć zachowanie 20 letniego terminu w decyzji z dnia [...] grudnia 2005r. jest data uzyskania przez tę decyzję charakteru ostateczności, jako daty rzeczywistego jej wejścia do obrotu prawnego. Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż skoro decyzja stała się ostateczna w dniu 31 grudnia 2005 r. i obowiązuje do 31 grudnia 2025 r. to faktycznie został przez organ zachowany 20-letni termin. W ocenie autora skargi kasacyjnej skarżącego, powyższa interpretacja jest niewłaściwa, ponieważ decyzja wiąże organ od momentu jej doręczenia, tym samym to ta data stanowi o jej "wprowadzeniu do obrotu". Jeżeli organ nie określił w decyzji momentu jej obowiązywania, to narusza przepisy bezwzględnie obowiązujące w szczególności art. 107 k.p.a., bowiem termin od jakiego będzie obowiązywała decyzja powinien stanowić jej element konieczny. Jeżeli przyjąć, że nie ma konieczności wskazywania terminu rozpoczęcia biegu pozwolenia wodnoprawnego, to należy wskazać moment od jakiego należy go liczyć. W ocenie skarżącego momentem, od którego powinno liczyć się termin wywołania skutków prawnych przez decyzję jest data jej doręczenia, nie zaś termin jej ostateczności. Słusznie Sąd I instancji wskazuje, że z momentem doręczenia decyzja wywołuje skutki materialne oraz procesowe. Z tym też momentem organ jest związany decyzją. Wtórnym zagadnieniem jest natomiast uzyskanie przez taką decyzję ostateczności. Organ działając na podstawie przepisów i w granicach prawa nie może liczyć na działania strony dotyczące terminu odbioru decyzji. Takie działanie stanowi rażące naruszenie prawa, które w niniejszej sprawie skutkuje nieważnością przedmiotowej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawą skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 .p.p.s.a.). Przypomnieć należy, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji powinno wyjaśniać na czym naruszenie polegało i przedstawiać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując naruszenie przepisów postępowania konieczne jest przy tym oznaczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera sprecyzowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Zarzut ten sformułowany został jako naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki naruszenia prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz że nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność decyzji. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wskazany przepis art. 145 § 1 p.p.s.a zawiera 3 punkty, w tym pkt.1 zawiera trzy podpunkty oznaczone literami a,b,c. Niesprecyzowanie w skardze kasacyjnej, o którą normę wynikającą ze wskazanego przepisu chodzi autorowi skargi kasacyjnej uniemożliwia ustosunkowanie się do omawianego zarzutu, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia z 2009r. sygn. I FSK 1965/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować zarzutów skargi kasacyjnej lub także ich uzasadniać (por. choćby pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, opubl. w Monitorze Prawniczym z 2004 r., nr 9, s. 392 i z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 383/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 187517). Podnoszony w niniejszej sprawie, w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania uznać należy wobec tego za nieskuteczny. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art 127 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. nr 239, poz.2019 ze zm. - dalej powoływana jako Prawo wodne) podkreślić należy, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ postępowania nieważnościowego. Konieczne jest więc wskazanie konkretnego przepisu prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji, który został rażąco naruszony. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art.156 § 1 pkt.2 k.p.a. następuje m.in. w przypadku, gdy decyzja narusza rażąco prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego wtedy, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności i nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty (tak w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2007r. w sprawie II OSK 360/06 nie publ.). Przepis art.127 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że w decyzji Starosty Lidzbarskiego z [...] grudnia 2005r. w sposób zgodny z treścią cyt. wyżej przepisu ustawy Prawo wodne został określony termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, ponieważ termin określony w cytowanym wyżej przepisie należy obliczać od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję z dnia [...] grudnia 2005r. Biorąc pod uwagę zwrotne poświadczenia odbioru tej decyzji przez strony, Sąd I instancji uznał, iż stała się ona ostateczna w dniu 31 grudnia 2005r., wobec czego dwudziestoletni termin jej obowiązywania, liczony od tej daty, jako daty rzeczywistego wejścia do obrotu prawnego kwestionowanej decyzji, "pokrywa" się z datą w niej określoną tj.31 grudnia 2025r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić powyższego stanowiska. Nie można tez zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż rozpoczęcie 20 letniego okresu obowiązywania decyzji o pozwoleniu wodoprawnym na szczególne korzystanie z wód wiązać należy z datą doręczenia decyzji stronom. Przede wszystkim brak jest podstaw w obowiązujących przepisach, aby okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód określony treścią art.127 ust. 2 ustawy Prawo wodne obliczać od daty uzyskania waloru ostateczności takiej decyzji. Pogląd taki stałby również w sprzeczności z zasadą pewności i trwałości obrotu prawnego, ponieważ określenie ostateczności decyzji wiąże się z datą doręczenia decyzji stronom, której organ nie zna i nie może z góry zakładać. Decydujące znaczenie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma w rozpoznawanej sprawie data wydania decyzji, czyli dzień według którego ocenia się stan faktyczny i stan prawny będący podstawą rozstrzygnięcia decyzji. Oczywistym jest, że data decyzji nie jest datą równoważną z tą, od której organ i strony są decyzją związani. Zgodnie z treścią art.110 k.p.a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Prawdą jest, że to doręczenie decyzji lub jej ogłoszenie stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego (por. B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, str. 425). Podkreślić jednak należy, że w funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, to data jej wydania ma zasadnicze znaczenie, ponieważ, jak wyżej to podniesiono, dla oceny jej legalności decydujący jest stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu jej wydania. Sporządzając decyzję organ administracji publicznej musi, poza innymi jej niezbędnymi elementami (art.107 § 1 k.p.a) określić datę jej rozstrzygnięcia, co wyznacza granice czasowe dla stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Z tych też względów, jeśli decyzją wydaną w dniu [...] grudnia 2005r. udzielono Zespołowi Elektrowni Wodnych "[...]" S.A pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Łyny do dnia 31 grudnia 2025r., to, wbrew stanowisku Sądu I instancji, wydano go na okres dłuższy niż 20 lat, czyli z naruszeniem przepisu art.127 ust.2 ustawy Prawo wodne. Naruszenia tego nie można jednak uznać za rażące w rozumieniu art.156 § pkt. 2 k.p.a, ponieważ przekroczenie maksymalnego dopuszczalnego w/w przepisem dwudziestoletniego okresu obowiązywania kwestionowanej decyzji, jest nieznaczne. Nie można też uznać, że taka wadliwość kontrolowanej decyzji, powoduje skutki gospodarcze i społeczne, których wystąpienie jest nie do pogodzenia z wymaganiami praworządnego państwa. Z tych tez względów, chociaż Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, to prawidłowo Sąd I Instancji uznał, ze w sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.