II OSK 258/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 425/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 425/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Burmistrz Wolsztyna ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stawów retencyjnych, ciągu pieszego, pieszo-rowerowego i pieszo-jezdnego oraz parkingów i oświetlenia ulicznego, na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...], [...],[...],[...],[...],[...] położonych w W. (pomiędzy ul. D., a ul. D.) na rzecz Urzędu Miasta w W. Decyzja ta została doręczona zarówno wnioskodawcy jak i pozostałym stronom w drodze obwieszczenia. Obwieszczenie zamieszczono na tablicy ogłoszeń dnia 30 marca 2009 r. i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w W., w dziale ogłoszenia urzędowe dnia 30 marca 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że decyzję z dnia [...] marca 2009 r. doręczono stronom przez obwieszczenie, które podano do publicznej wiadomości dnia 30 marca 2009 r. - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w W. i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w W. Decyzji nie zaskarżono w ustawowym terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie (Urzędowi Miasta w W. doręczono decyzję dnia 1 kwietnia 2009 r.), ani po upływie terminu liczonego od daty uznania doręczenia w drodze obwieszczenia za dokonane. W ocenie Kolegium przedmiotowe odwołanie zostało złożone przez Spółkę już po upływie czternastodniowego terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a. Dalej wskazano na przepis art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i podniesiono, że skoro odwołująca się Spółka nie jest właścicielem żadnej z działek, na której inwestycja celu publicznego ma zostać zlokalizowana, nie było potrzeby doręczania Spółce decyzji z dnia [...] marca 2009 r. na piśmie. Pozostałe strony postępowania – inne niż inwestor i właściciel działek, na których inwestycja ma być zlokalizowana – zostały zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, jak i o wydaniu decyzji w tej sprawie zawiadomione w drodze obwieszczenia. Obwieszczenie o wydaniu decyzji podano do publicznej wiadomości w dniu 30 marca 2009 r. Po upływie czternastu dni od tej daty doręczenie uznaje się za dokonane (art. 49 K.p.a.), co w niniejszej sprawie nastąpiło dnia 14 kwietnia 2009 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął stronom po upływie czternastu dni od daty doręczenia decyzji, a więc najpóźniej dnia 28 kwietnia 2009 r. Zaznaczono także, że Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła [...] Sp. z o.o. w W. Kontrolowanemu postanowieniu i poprzedzającej go decyzji organu I instancji Spółka zarzuciła naruszenie prawa, tj. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Dalej zauważono, że projektowany ruch pieszo-rowerowy zostanie skierowany na działkę Spółki co spowoduje bezpośrednie oddziaływanie tej inwestycji, a zatem w takiej sytuacji Spółka winna zostać zawiadomiona pisemnie. Nadto umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej jest obowiązkiem Burmistrza. Zdaniem Spółki w świetle obowiązujących przepisów, tylko i wyłącznie umieszczenie treści obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej może być traktowane jako dowód obwieszczenia informacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podnosząc argumenty uprzednio zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna. Motywując zajęte stanowisko Sąd wskazał na przepisy art. 134 K.p.a. oraz art. 129 § 1 i 2 K.p.a. wyjaśniając, że termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem ustawowym, wiąże więc wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Jego niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe w postaci utraty prawa do wniesienia odwołania. Skoro odwołanie wniesione zostało z oczywistym uchybieniem czternastodniowego terminu, Kolegium obowiązane było postanowieniem stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dalej Sąd wyjaśnił, że termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu I instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania strona może skutecznie bronić się przez złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W niniejszej sprawie Sąd podzielił ustalenia organu odwoławczego, że decyzja z dnia [...] marca 2009 r. stała się ostateczna dnia 28 kwietnia 2009 r. o północy, a więc do tego dnia Spółka mogła wnieść odwołanie. Zaś wniesienie odwołania w dniu 24 stycznia 2011 r., a więc po ponad roku i siedmiu miesiącach od dnia w którym decyzja stała się ostateczna, trafnie Kolegium uznało za dokonane z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone było prawidłowo zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., organy administracji podjęły bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca jednoznacznie wskazał, że obowiązek zawiadomienia na piśmie dotyczy jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą realizowane inwestycje celu publicznego. Spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym którejkolwiek z nieruchomości, na których miała być realizowana inwestycja celu publicznego, określona we wniosku i w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Skarżąca powołuje się jedynie na "bezpośrednie oddziaływanie inwestycji" w postaci "skierowania ruchu pieszo-rowerowego na działkę" Spółki, nie wykazując swego prawa własności bądź prawa użytkowania wieczystego do którejkolwiek z działek, na których miała być realizowana inwestycja celu publicznego. Burmistrz nie miał zatem obowiązku zawiadamiać Spółki na piśmie. Ustawodawca wymaga jedynie zawiadomienia w drodze obwieszczenia (art. 53 ust. 1 zd. 1 ww. ustawy), co winno mieć miejsce, zależnie od miejscowych warunków, na tablicy ogłoszeń bądź w innym medium publicznym, np. w Internecie. Zdaniem Sądu ustawodawca nie wymaga, by obwieszczenie musiało być opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajduje w postępowaniu z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zastosowania. Nadto Sąd podniósł, że skarżąca sama wskazuje, iż na słupie ogłoszeniowym na działce nr [...] umieszcza się ogłoszenia wyborcze, obwieszczenia Komisji Poborowej, itp. (k. 32 akt sądowych). W miejscowych warunkach nie ogłasza się zatem obwieszczeń z art. 53 ust. 1 powyższej ustawy na słupach ogłoszeniowych. Nie musiał zatem czynić tego Burmistrz w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu właściwe obwieszczenia zostały we właściwy sposób dokonane. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesiona skarga została oddalona. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zakwestionowany wyrok został zaskarżony w całości. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. "art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 148 § 1 i 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Burmistrz Wolsztyna nie musiał zawiadamiać o decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji celu publicznego w sposób zwyczajowo przyjęty w W., podczas gdy powołany wyżej przepis wyraźnie stanowi, że strony zawiadamia się poprzez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty, a zatem konieczne dla skutecznego ogłoszenia informacji obydwa sposoby rozpowszechnienia informacji", 2. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystarczającym jest obwieszczenie nieprecyzyjnego i błędnego opisu decyzji pomimo tego, że w dalszych ustępach ww. art. 53 tej ustawy są zapisy cyt. "od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia", które jednoznacznie określają, że ustawodawca nakazuje ogłoszenie decyzji, a nie ogłoszenie informacji w postaci bliżej nie określonego błędnego opisu bądź niepełnego i niejasnego streszczenia decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone orzeczenie narusza przede wszystkim art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Norma ta rozróżnia dwie kategorie podmiotów w zakresie sposobu zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Te informacje organ winien, stosowanie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ogłosić w Biuletynie Informacji Publicznej. Obowiązkowi temu Burmistrz Wolsztyna uchybił. Nadto wskazano, że art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu wyeliminowanie trudności związanych z doręczaniem stronom decyzji i postanowień na piśmie w przypadku znacznej liczby osób uczestniczących w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten łagodzi rygory wynikające z kodeksowej zasady pisemności przewidzianej w art. 109 § 1 K.p.a. Zdaniem Spółki, jeżeli ustawa stanowczo nakazuje dwa sposoby zawiadamiania o toku postępowania - obwieszczenie i sposób zwyczajowo przyjęty, to nie może być uznane za wystarczające zakomunikowanie w drodze samego tylko obwieszczenia. Bez znaczenia jest tu podniesiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczność, że w miejscowych warunkach nie ogłasza się zatem obwieszczeń z art. 53 ust. 1 ww. ustawy na słupach ogłoszeniowych. To, że na słupie ogłasza się inne obwieszczenia (wyborcze, Komisji Poborowych) nie oznacza, że nie ogłasza się obwieszczeń z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. W ocenie Spółki powyższa rygorystyczna wykładnia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydaje się tym bardziej uzasadniona, że Sąd I Instancji - dość dowolnie - uznał, iż w niniejszym postępowaniu nie obowiązuje art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto Burmistrz winien poinformować o treści decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie ograniczył się jedynie do wzmianki, że decyzja została wydana, bez konkretnej informacji o istotnych jej postanowieniach. Dalej podniesiono, że z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustawodawca nakazuje ogłoszenie decyzji, a nie ogłoszenie informacji w postaci bliżej nieokreślonego opisu, bądź niepełnego i niejasnego streszczenia decyzji. Na pewno ustawodawca nie dopuszcza możliwości obwieszczenia decyzji, w którym to obwieszczeniu ani jedno zdanie nie jest tożsame z treścią decyzji. Ponadto w treści przedmiotowego obwieszczenia nie zostały wymienione wszystkie działki - dz. nr [...], wymienione w decyzji. W ocenie Spółki skoro Burmistrz Wolsztyna niewłaściwie zawiadomił, a właściwie nie zawiadomił, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, termin o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. w ogóle nie rozpoczął biegu. Dlatego niezrozumiałe jest twierdzenie zarówno organu odwoławczego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że podanie nie zostało wniesione przez skarżącego w terminie. Tymczasem dopiero ogłoszenie (obwieszczenie, doręczenie) postanowienia powoduje, że wywołuje ono skutki prawne. Zaznaczono, że wydane orzeczenie jest anachroniczne już w chwili jego wydania, albowiem w dobie powszechnej informatyzacji, zawężająca wykładnia w zakresie obowiązku publikowania informacji w Biuletynie Informacji Publicznej jest niezgodna z celami, które przyświecały ustawodawcy wprowadzającemu te uregulowania. Zaznaczono także, iż Biuletyn Informacji Publicznej poprzez swoje mechanizmy zabezpieczające gwarantuje pewność i niezmienność zawartych w systemie informacji, takiej rękojmi nie daje zaś zwykła strona internetowa, na której zawarte informacje można w każdej chwili zmodyfikować. Nadto wskazano, że skoro do chwili obecnej decyzja Burmistrza Wolsztyna o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została ogłoszona w sposób przewidziany w art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. w ogóle nie rozpoczął biegu. W ocenie Spółki jest to istotne uchybienie, które wywarło wpływ na treść orzeczenia Sądu I instancji, wobec czego niniejsza skarga kasacyjna jest konieczna i w pełni uzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, a to art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię. Z dyspozycji przepisu art. 53 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Powyższa norma wprowadza zmianę w postępowaniu administracyjnym ogólnym polegającą na odmiennym niż w K.p.a. uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych. Przy czym niesporne jest, że przepis ten stosuje się jedynie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Norma ta wymienia wąską kategorię podmiotów, których zawiadomienie o wszczęciu postepowania jak i decyzji końcowej powinno nastąpić na piśmie, a więc w sposób zindywidualizowany. Są to niewątpliwie wskazani w tym przepisie: inwestor, właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo, wskazując na ten element normy art. 53 ust. 1 i właściwie go interpretując, uznał, że skoro skarżąca Spółka nie jest inwestorem, jak też właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której będzie realizowana inwestycja celu publicznego, to nie było potrzeby zawiadamiania Spółki o wszczęciu postępowania jak i doręczania jej decyzji organu administracji na piśmie. Natomiast pozostałe strony należało zawiadomić o powyższym w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Użyty w treści przepisu zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Treść przywołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wywieszenie informacji o wszczęciu takiego postępowania, czy też wydaniu decyzji kończącej postępowanie, wymaga dokonania obwieszczenia na tablicy urzędu miasta, ale także poinformowania mieszkańców okolicy, w której ma być realizowana ta inwestycja, w inny sposób. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że może to nastąpić np. poprzez publikację komunikatu w lokalnej prasie, umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, tak jak zwykle dzieje się to w przypadkach wyborów do Sejmu, lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu, jeżeli jest to sposób zwyczajowo przyjęty. Wybór sposobu publikacji należy do organu. Taki, jak wyżej wskazano, sposób obwieszczenia zapewnia stronom niebędącym właścicielami nieruchomości, na terenie której ma powstać inwestycja celu publicznego, możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu administracyjnym. W takich przypadkach zawiadomienie uznaje się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Otóż z lektury akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została w dniu 30 marca 2009 r. obwieszczona na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w W. Ponadto powiadomiono o zakończeniu postępowania na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w W. w dziale ogłoszenia urzędowe. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie wskazując na naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarzucił uchybienie polegające na nienależytym powiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem zarzucono, że organ nie zawiadomił o decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w sposób zwyczajowo przyjęty, przy czym skarżący nie neguje faktu publikacji na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w W. (podobnie na rozprawie przed Sądem I instancji), lecz uważa, że informacja ta winna być umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej. Niewątpliwie trafnie Sąd I instancji uznał, że ustawodawca nie wymaga, aby obwieszczenie o jakim mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym musiało być opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Natomiast wbrew temu co wskazuje skarżący kasacyjnie, poinformowanie mieszkańców W. o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r. nie nastąpiło na zwykłej stronie internetowej, lecz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w W. w dziale ogłoszeń urzędowych. Przywołane wyżej rozważania nie pozwalają na uznanie, że w tym zakresie przedstawiono błędną wykładnię art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że Burmistrz Wolsztyna nie musiał zawiadamiać o decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji celu publicznego w sposób zwyczajowo przyjęty w W. Tym bardziej zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, że Sąd I instancji nie zawarł w motywach zaskarżonego wyroku takiego sposobu wykładni powołanej wyżej normy. Poza tym zarzut ten powiązano z naruszeniem art. 148 § 1 i 2 K.p.a., który w tej sprawie nie miał zastosowania. Skarżący kasacyjnie złożył odwołanie od decyzji Burmistrza Wolsztyna nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. ponad rok i 7 miesięcy od chwili, kiedy decyzja ta stała się ostateczna, stąd też zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania w tej sprawie, tym bardziej, że odwołanie to nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Tym samym norma art. 148 § 1 i 2 K.p.a. odnosząca się do trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania nie mogła zostać w tej sprawie naruszona. Natomiast to, że Sąd I instancji informacyjnie wskazał w motywach zaskarżonego wyroku, iż stronie która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania służy środek w postaci złożenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postepowania w żadnym wypadku nie świadczy o błędnej wykładni tej normy. Także nie jest usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na przyjęciu, że wystarczające jest obwieszczenie nieprecyzyjne i zawierające błędy w opisie. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie można w żadnym wypadku zarzucić Sądowi I instancji opisanego wyżej naruszenia prawa materialnego, albowiem w tym zakresie brak jest takiego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Poza tym zauważyć dodatkowo należy, iż zawiadomienie uczestników postępowania o czynnościach postępowania organu administracji, czy też o podjętych decyzjach tylko w niewielkim stopniu chroni ich interesy w porównaniu np. z doręczeniem decyzji. Charakter samego obwieszczenia pozwala uznać, że jest to tylko podanie do publicznej wiadomości faktu związanego z wydaniem postanowienia lub decyzji w zakresie inwestycji celu publicznego, co należy potraktować jako surogat doręczenia. Obwieszczenie takie ma ten skutek, że każdy zainteresowany, kto uważa się za stronę postępowania, może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu czy też o wydaniu decyzji, a w konsekwencji zapoznać się w Urzędzie z treścią postanowienia lub decyzji. Miejsce i termin zapoznania się z treścią decyzji, jak w niniejszej sprawie, zostały wskazane w obwieszczeniu Burmistrza Wolsztyna. Dlatego też nawet pominięcie w obwieszczeniu numeru jednej z działek objętych przedmiotową decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na co wskazuje skarga kasacyjna, nie uzasadniają stanowiska, że w sprawie nie dokonano obwieszczenia o jakim mowa w normie art. 53 ust. 1 cytowanej ustawy. Taka wadliwość ogłoszenia, w okolicznościach tej sprawy, nie może mieć wpływu na jej wynik. Przedstawione w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dlatego też, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.