I OSK 233/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 694/11 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz D.G. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 694/11 oddalił skargę D. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej rozprawy doktorskiej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy. Rada Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej D. G.. Po rozpatrzeniu odwołania D. G. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (zw. dalej Centralną Komisją) decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, że Sekcja Nauk Ekonomicznych po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 1 głos, przeciwko – 13 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 0 głosów, przeciw – 11 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja wyjaśniła, iż publiczna obrona pracy doktorskiej D. G. przebiegała zgodnie z obowiązującymi przepisami. W trakcie publicznej obrony pytania zadawane doktorantowi dotyczyły poprawności hipotez, kwestii terminologicznych związanych z zamiennym używaniem przez doktoranta pojęć osobowość i temperament, sposobu weryfikacji hipotez. Zakres zadawanych pytań mieści się, zdaniem Centralnej Komisji, w zakresie tematycznym rozprawy doktorskiej, co czyni argument doktoranta, że część pytań nie dotyczyła pracy, bezzasadnym. Odpowiedzi doktoranta na część pytań były niejasne i niepoprawne, zawierały szereg mankamentów dotyczących teoretycznych, metodycznych i empirycznych aspektów rozprawy. Ponadto, w ocenie Centralnej Komisji, wątpliwości budzi kwestia, czy rozprawa spełnia wymogi ustawowe (brak jasno określonego problemu naukowego, trywialna hipoteza, brak wykazania gruntownej wiedzy dotyczącej analizowanego obszaru). Nie znalazły również, zdaniem Komisji, potwierdzenia zarzuty doktoranta dotyczące nadmiernych wymagań oraz awersji członków Rady Wydziału do jego osoby. W skardze na powyższą decyzję Centralnej Komisji D. G. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. W obszernej skardze zarzucono nadto, że postępowanie prowadzone przez Centralną Komisję nie spełniało wymogów wynikających z zasad postępowania administracyjnego: uczestnictwa stron w postępowaniu, informowania stron, pogłębiania zaufania obywateli, pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli i praworządności. Z zarzutem naruszenia art. 9 k.p.a. skarżący wiąże wydanie aktu przez Sekcję Nauk Ekonomicznych w składzie, w którym udział wzięło dwóch członków będących pracownikami Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK, którzy podlegali wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie podtrzymując swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poddał szczegółowej analizie różnice pomiędzy zwykłym naruszeniem prawa, a rażącym, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To drugie zachodzi wówczas w gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności, czy też niemożności akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck – Warszawa 1996, s. 716-721). W tego typu przypadkach nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie można mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wyjaśnił, iż w ramach postępowania sądowego nie następuje merytoryczna kontrola pracy doktorskiej, a w szczególności nie dochodzi do wskazania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora posiada znaczny dorobek naukowy a przedłożona przez niego rozprawa doktorska stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w postępowaniu zakończonym zaskarżonym aktem naruszono tryb postępowania opisany w ustawie z dnia 14 czerwca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Sąd nie dokonuje więc oceny trafności opinii powołanych recenzentów w aspekcie dorobku naukowego Kandydata i wartości naukowej przedstawionej rozprawy doktorskiej. Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 14 ust. 2 ustawy. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się uchwałą Rady Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia [...] stycznia 2010 r. o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Szczegółowo te kwestie zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz o postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. Nr 15, poz. 128 ze zm.). Zgodnie z § 6 rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej po zapoznaniu się z rozprawą doktorską oraz opiniami promotora i recenzentów podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenie jej do publicznej obrony. Na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2009 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę w sprawie przyjęcia rozprawy doktorskiej D. G. i dopuszczenia do publicznej obrony. Sąd przedstawił obowiązujące przepisy a zgodnie z § 7 i § 8 rozporządzenia obrona rozprawy doktorskiej odbywa się na otwartym posiedzeniu rady jednostki organizacyjnej lub komisji doktorskiej z udziałem promotora i recenzentów. O dacie i miejscu obrony zawiadamia się jednostki organizacyjne uprawnione do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej oraz wywiesza się ogłoszenie w siedzibie jednostki, na co najmniej 10 dni przed terminem obrony. W zawiadomieniach należy również podać, gdzie została złożona rozprawa doktorska, w celu umożliwienia zainteresowanym zapoznania się z nią. Podczas obrony doktorant przedstawia główne założenia rozprawy doktorskiej, po czym recenzenci przedstawiają swoje opinie. W razie nieobecności recenzenta przewodniczący rady lub komisji doktorskiej zarządza odczytanie recenzji, a następnie otwiera dyskusję, w której mogą zabierać głos wszyscy obecni na posiedzeniu. Dyskusję kończy wypowiedź doktoranta. Po zakończeniu obrony rozprawy doktorskiej rada jednostki organizacyjnej odbywa posiedzenie niejawne, na którym podejmuje uchwały w sprawach przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i nadania stopnia doktora. Takie posiedzenie Rady Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzenia UMK w Toruniu odbyło się w dniu [...] stycznia 2010 r., na którym w głosowaniu tajnym uchwała w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego nie uzyskała wymaganej, bezwzględnej większości głosów (uprawnionych do głosowania – 33 osoby, obecnych podczas głosowania – 24 osoby. Oddano głosów ważnych 23, głosów nieważnych 1. Wynik głosowania: 8 głosów "tak", 10 głosów "nie", 5 głosów "wstrzymuję się"). W tej sytuacji prawidłowym było podjęcie uchwały Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2010 r., którą na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym nie przyjęto publicznej obrony pracy doktorskiej mgr D. G. nt. "Wykorzystania wybranych koncepcji osobowościowych w procesie doboru personelu na stanowiska średniego szczebla (na przykładzie przedsiębiorstw województwa zachodniopomorskiego)". Od uchwały odmawiającej przyjęcia publicznej obrony pracy doktorskiej przysługuje odwołanie w trybie przewidzianym w art. 21 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Według tego przepisu osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść od uchwały, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy, jeśli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji w terminie 1 miesiąca od powiadomienia o treści uchwały. Centralna Komisja w postępowaniu odwoławczym albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (ust. 2). Z tego rozwiązania w związku z art. 14 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone i wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. W razie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej kontrola ta sprowadza się do kontroli czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie. Oznacza to, że Centralna Komisja, rozpoznając odwołanie od uchwały odmawiającej przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, nie jest legitymowana do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o tytuł naukowy. Tak więc powołani przez Centralną Komisję prof. Jan Lichtarski oraz prof. Aleksy Pocztowski mogli oceniać jedynie postępowanie prowadzone przed Radą Wydziału. Dodatkowo Sąd wskazał, iż szczegółowy tryb postępowania przed Centralną Komisją określony w art. 21 powoduje, że nie znajduje w nim zastosowania art. 7, art. 8, art. 13, art. 77, art. 79, art. 81, jak również art. 24 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora, ale odpowiedniego stosowania wymaga uwzględnienia regulacji szczególnej, która wyłącza stosowanie wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc przedstawione wyjaśnienie do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, Sąd stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wydając zaskarżoną decyzję, uchybiła prawu w sposób uzasadniający uchylenie tego aktu i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. G. prawidłowo reprezentowany i zaskarżając wyrok w całości skargę kasacyjną oparł o podstawę z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 21 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym... przez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie znajdują zastosowania w postępowaniu uregulowanym w tej ustawie przepisy k.p.a., 2) art. 29 ust. 1 ww. ustawy przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przepis ten wyłącza stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu uregulowanym w tej ustawie. Skarga kasacyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie uchylenie wyroku, decyzji Centralnej Komisji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdza, że tryb postępowania uregulowany w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym ma b. ogólny i schematyczny charakter. W zakresie nieuwzględnionym stosuje się zatem przepisy k.p.a. Nie bez znaczenia jest statut Centralnej Komisji. Autor skargi kasacyjnej przytacza następnie treść art. 3 k.p.a., zawierający przedmiotowe wyłączenia spod działania jego przepisów. W przepisie tym brak jest wzmianki, że do postępowania uregulowanego w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym... nie stosuje się przepisów k.p.a. Skarżący wywodzi, iż w przeprowadzonym przed Centralną Komisją postępowaniu winno się uwzględnić zasady postępowania administracyjnego takie jak: zasadę informowania stron, zasadę pogłębiania zaufania obywateli, zasadę praworządności. Niemożliwość zapoznania się skarżącego z aktami sprawy, w tym odpowiedzią Rady Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK w Toruniu na odwołanie skarżącego, opiniami recenzentów, brak jakiejkolwiek korespondencji ze strony Centralnej Komisji, a także niemożność przedstawienia osobiście swojego stanowiska, niewątpliwie naruszyło jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego: zasadę pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli oraz zasadę uczestnictwa stron w postępowaniu. Ponadto niemożność zawarcia ugody przed Centralną Komisją zaprzepaściła szansę doktoranta powtórnej obrony przed Radą innej jednostki organizacyjnej. W sytuacji gdy Sąd I instancji stwierdza w uzasadnieniu wyroku, iż Centralna Komisja nie ocenia merytorycznie dorobku naukowego i pracy strony skarżącej – tylko procedury procesu doktoryzacji, to wówczas ma miejsce nieprzestrzeganie w zaskarżonym postępowaniu zasady dwuinstancyjności. Tym samym wątpliwości skarżącego zawarte w skardze, czy ta zasada była przestrzegana są uzasadnione. Zgodnie z art. 29 ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Rację ma skarżący twierdząc, iż do członków Centralnej Komisji winno się stosować art. 24 k.p.a. Mając na uwadze wątpliwości w tym względzie ustawodawca dodał od października tego roku wyraźny przepis, który reguluje tę kwestię. Zgodnie z dodanym do ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) przepisem art. 34b do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. Dz.U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455). To wyraźne odesłanie w ustawie do tego przepisu k.p.a. niewątpliwie podkreśla wagę i doniosłość postępowania przeprowadzanego przed Centralną Komisją. Zasada wyłączenia członków organów kolegialnych ma również zdaniem skarżącego zastosowanie do postępowań wszczętych przed wejściem w życie tej doniosłej nowelizacji. Zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje zjedna ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3, 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie miał zastosowanie art. 24 ust. 1 pkt 1, 4 i 7 k.p.a. Zgodnie z uzasadnieniem decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Sekcja Nauk Ekonomicznych po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego i po wysłuchaniu recenzentów Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały rady, której dotyczy odwołanie. Prezydium Centralnej Komisji zatwierdziło jedynie to stanowisko. Tymczasem jak dowodzi skarżący w skład Sekcji Nauk Ekonomicznych Centralnej Komisji wchodziło dwóch członków będących pracownikami UMK w Toruniu (prof. W. Maik i prof. S. Sudoł) – pracownicy ci pozostawali ze stroną (Wydziałem Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK w Toruniu) w takim stosunku, że wynik sprawy mógł mieć wpływ na ich prawa i obowiązki. Zdaniem zatem skarżącego przeprowadzone przed Centralną Komisją postępowanie obarczone jest wadą prawną skutkującą nieważnością podjętej w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzji. Skarżący podnosi fakt, że był dobrym i cenionym doktorantem (rzetelnym i sumiennym). Jego praca doktorska została pozytywnie zrecenzowana i dopuszczona do publicznej obrony, a jej część (w tym wyniki badania własnego, które samodzielnie i nie bez różnorakich trudności przeprowadził) została wykorzystana w artykule napisanym wspólnie przez skarżącego i prof. zw. dr hab. Eugeniusza Z. Zdrójewskiego, a następnie opublikowana. W wyniku niekorzystnej decyzji Centralnej Komisji i wyroku Sądu I instancji został zaprzepaszczony kilkuletni dorobek naukowy jak i możliwości twórcze młodego doktoranta. Nadto podkreślił, iż studia trwały około siedmiu lat, podczas których doktorant aktywnie uczestniczył w szkoleniu studentów i życiu uczelni. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu ustawa z dnia 14 marca 2003 r. wraz z przepisami wykonawczymi (rozporządzenie MENiS z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora – Dz.U. Nr 15, poz. 128) w sposób wyczerpujący regulują przebieg postępowania o nadanie stopnia doktora. Przepisy te jednoznacznie wymieniają czynności przewodu doktorskiego, w których strona bierze aktywny udział. Przepisy te wyłączają także możliwość zawierania w postępowaniu doktorskim/habilitacyjnym ugod administracyjnych w trybie art. 13 k.p.a. Zarzut naruszenia przepisów art. 24 k.p.a. także jest nietrafny. Niesporne jest, że dopiero w przepisach ustawy nowelizującej z dnia 18 marca 2011 r. (Dz.U. Nr 84, poz. 455) ustawodawca wprowadził regulację, że do procedur z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym stosuje się odpowiednio przepis art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponieważ ww. nowelizująca weszła w życie z dniem 1 października 2011 r., zasadę o ew. wyłączeniu członków Sekcji i Prezydium Centralnej Komisji stosuje się do przewodów wszczętych po tej dacie. Ponieważ przewód Skarżącego był otwarty wcześniej, zarzut skargi jest w tej sytuacji bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co wynika z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym... w postępowaniach dotyczących m.in. nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest uzasadnione specyfiką tego postępowania, które charakteryzuje się daleko idącymi odrębnościami, w tym ograniczającymi udział strony, zasadę jawności postępowania, zasadę informowania stron w takim zakresie jak to reguluje k.p.a. Należy jednakże zwrócić uwagę, iż przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. regulują przebieg postępowania zwykłego, a zatem dotyczy to postępowania przed Radą Wydziału oraz Centralną Komisją w sprawach wymienionych w art. 20 i 21 ustawy. Powyższa ustawa nie reguluje postępowań nadzwyczajnych. Oznacza to, że w zakresie objętym przepisami Działu II, rozdziałów 12 i 13 Kodeksu postępowania administracyjnego jego przepisy będą mieć zastosowanie wprost. Utwierdza w tym treść przepisu art. 29 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. stanowiącego, iż przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Wprowadzając w art. 29 ust. 2 nowe przesłanki wznowienia ustawodawca rozwiał więc wszelkie wątpliwości co do uwzględnienia przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. przewiduje wznowienie postępowania gdy decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Błędnie Sąd pierwszej instancji – mimo zarzutu skargi udziału w posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych dwóch pracowników Wydziału Nauk Ekonomicznych UMK – uznał, iż nie ma w postępowaniu przed Centralną Komisją zastosowania przepis art. 24 k.p.a. o wyłączeniu jej członków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z racji powołania w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. obok art. 24 także art. 27 obowiązek wyłączenia dotyczy także członków organu kolegialnego, a takim jest Centralna Komisja, będąca centralnym organem administracji rządowej (art. 33 ust. 1) a działająca przez swe Sekcje i Prezydium. Zarzut skargi podlegał więc rozpoznaniu przez WSA i ocenie w aspekcie stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Odnosząc się do stanowiska organu, wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał je za zasadne. Wprowadzony nowelą z dnia 18 marca 2011 r. (Dz.U. Nr 84, poz. 455) i obowiązujący z dniem 1 października 2011 r. przepis art. 34b ma jedynie charakter doprecyzowujący. Przy tym należy zauważyć, że odsyłając do odpowiedniego stosowania przepisu art. 24 k.p.a., ustawodawca nawiązał wprost do tej regulacji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 in fine k.p.a., w której mowa o wyłączeniu członka organu kolegialnego (art. 24 k.p.a.). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej kontroli zaskarżonych decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji uznając zasądzoną kwotę za współmierną do poniesionych wydatków i udziału pełnomocnika w sprawie.