II SA/Łd 658/11

Dnia 28 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi G. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej G. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał G. P. rozebrać samowolnie budowany budynek mieszkalny o konstrukcji murowanej, z dachem krytym płytą - "onduliną" i wymiarach 6,45 x 7,80 m na działce o nr ewid. 78 w M., gminie W. W uzasadnieniu, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania, organ pierwszej instancji podniósł, że w związku z interwencją J. M. w sprawie budowy wskazanego budynku mieszkalnego przez Z. P. w dniu 3 marca 2006r. przeprowadzono kontrolę. W wyniku dokonanych oględzin stwierdzono, że na działce o nr ewid. 78 w M., gmina W. Z. P. buduje budynek mieszkalny o konstrukcji murowanej z dachem drewnianym krytym płytą - "onduliną" i wymiarach wskazanych wyżej. Stan zaawansowania budowy w dniu kontroli - surowy zamknięty. W uwagach do protokołu oględzin inwestor stwierdził, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających legalność budowy obiektu. Budowa została rozpoczęta w 2004r. Bezspornym jest, że inwestor rozpoczął roboty budowlane bez wymaganej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Według pisma Urzędu Gminy w W. z dnia 28 marca 2006r. dla terenu wsi M. nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Nie wydawano również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej działki. Wobec powyższego wykonane roboty budowlane uznane zostały za samowolę budowlaną i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wydano decyzję o nakazie rozbiórki. Od tej decyzji odwołali się G. P. i Z. P. Organ drugiej instancji uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na błędne ustalenie stron. Po zweryfikowaniu kręgu podmiotów, mających w sprawie interes prawny lub obowiązek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu [...] wydał ponownie decyzję o nakazie rozbiórki budowanego budynku mieszkalnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w wyniku wniesionej skargi na powyższą decyzję organu drugiej instancji, wyrokiem z dnia 28 maja 2007r. sygn. akt II SA/Łd 69/07 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ administracyjny w sposób nieprawidłowy ustalił krąg podmiotów, do których skierowany został nakaz rozbiórki obiektu budowlanego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu materiału dowodowego ustalono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w P. Wydział I Cywilny sygn. akt I Ns 1086/06, że właścicielką działki o nr ewid. 78 jest G. P. W tym samym czasie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. P 37/06 stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej części art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Nowe brzmienie i wykładnia przepisu art. 48 Prawa budowlanego nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek zbadania zgodności zabudowy, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z decyzją o warunkach zabudowy, przy czym decyzja ta może uzyskać przymiot ostateczności w toku postępowania. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wydania postanowienia w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Dopiero, gdy inwestor nie przedłoży dokumentów, o jakich mowa w tym przepisie, będzie to uzasadniało wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor w dniu 22 czerwca 2009r. przedłożył dokumenty. Tym samym wykonał obowiązek nałożony wskazanym postanowieniem. Po zbadaniu kompletności projektu budowlanego i zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu [...] wydał postanowienie nakładające na G. P. obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł. Wojewoda[...], pismem z dnia 22 marca 2010r.. poinformował, że G. P. nie dokonała żadnej wpłaty tytułem opłaty legalizacyjnej. W związku z powyższym zostały wyczerpane znamiona art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, tj. w przypadku nie uiszczenia opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i dlatego orzeczono, jak wyżej. W odwołaniu od tej decyzji G. P. wyjaśniła, że ze względu na brak środków oraz bardzo trudną sytuację była zmuszona do postawienia budynku, tj. (dwóch izb). Stary budynek jest w bardzo złym stanie technicznym. Nie nadaje się do dalszego zamieszkania. Decyzja nakazująca rozbiórkę nowego budynku pozbawi ją miejsca zamieszkania i dachu nad głową. W budynku zamieszkuje 5 osób. Dzieci ciągle chorują ze względu na bardzo trudne warunku finansowe i materialne. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Podkreślił, że poza sporem pozostaje fakt, że wskazany budynek mieszkalny wybudowany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co zobowiązywało organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepisy art. 48 dają możliwość legalizacji obiektu, jeśli spełniony jest m.in. warunek, o jakim mowa w pkt 1 ust. 2 art. 48, tj. jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z dokumentów znajdujących się w aktach organu pierwszej instancji wynika, iż przed nałożeniem na inwestorów obowiązku przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ podjął działania zmierzające do ustalenia istnienia przesłanek dopuszczających legalizację obiektu i wydanie postanowienia, o jakim mowa w ust. 2 art. 48. Po wykonaniu przez zobowiązaną obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia[...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlanego, organ pierwszej instancji - działając w oparciu o przepis art. 49 ust. 2 tej ustawy, postanowieniem z dnia [...] ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł. Do czasu rozpatrzenia odwołania G. P. nie uiściła opłaty legalizacyjnej. Opłatę legalizacyjną wnosi się do budżetu państwa. Zapłata powinna nastąpić w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia w kasie lub na rachunek bankowy właściwego urzędu wojewódzkiego. Obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej powstaje w momencie doręczenia postanowienia o ustaleniu jej wysokości, co oznacza, że nie musi być ono ostateczne. Z odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących kary, o której mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane, wynika, że np. w przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie, sankcje z tego tytułu określa nie prawo podatkowe, ale przepisy ustawy Prawo budowlane, które wyraźnie sankcje takie przewidują. Zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane in fine w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje obligatoryjnie decyzję o nakazie rozbiórki całego lub części obiektu budowlanego. Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów nie zawiera ono przesłanek mogących mieć wpływ na podjęcie przez organ odwoławczy innego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję G. P. powołała się na swoja trudną sytuację materialną i rodzinną. Wyjaśniła, że nie uiściła opłaty legalizacyjnej z uwagi na brak odpowiednich dochodów, aby otrzymać pożyczkę z banku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 28 października 2011r. skarżąca oświadczyła, że inwestycja dotyczącą budynku objętego nakazem rozbiórki była podjęta wspólnie z mężem Z. P. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W tym też zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy poprzedzające je postępowanie nie jest obciążone wadami, uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracji w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. W art. 29 ustawy - Prawo budowlane zamieszczono enumeratywne wyliczenie obiektów (ust. 1) i robót budowlanych (ust. 2) zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budynek mieszkalny, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie stanowi inwestycji zwolnionej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że rozpoczęcie związanych z jego realizacją robót budowlanych przed uzyskaniem przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi samowolę budowlaną. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż tego rodzaju sytuacji dotyczy przedmiotowa inwestycja. W związku z tym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było rozstrzygnięcie o losie tej inwestycji. Likwidacja samowoli budowlanej może polegać na orzeczeniu nakazu rozbiórki bądź na jej legalizacji. Legalizacja obiektu budowlanego łączy się z koniecznością spełnienia określonych przesłanek. Jednym z koniecznych wymogów jest uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej, ustalonej przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W razie spełnienia wymagań, określonych w art. 49 ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót, bądź o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Jednakże w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1, a więc decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części (art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 867/08 – Lex nr 563555). Wprawdzie proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu uiszczania opłaty legalizacyjnej. W takim jednak przypadku inwestor winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W razie braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego nie przejdzie bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 49 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę (art. 49 ust. 3 ustawy w związku z art. 48 ust. 1 ustawy). Samo wykonanie przez inwestora obowiązków określonych w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych nie pozwala na wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Warunkiem koniecznym wydania takiej decyzji jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej (vide: cytowany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 867/08). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że w związku z wykonaniem przez skarżącą obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 14 lipca 2008r., organ pierwszej instancji stwierdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, zaś postanowieniem z dnia 10 lipca 2009r., wydanym na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na skarżącą obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł. Skarżąca opłaty tej nie uiściła. Jak już wyżej wskazano nieuiszczenie tej opłaty w terminie - stosownie do treści art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazie rozbiórki, o jakiej stanowi art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym nie mniej jednak zwrócić uwagę należy, iż sprawa budynku mieszkalnego objętego nakazem rozbiórki, kwestionowanym przez skarżącą, była już przedmiotem kontroli sądowej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt II SA/Łd 69/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] o nakazie rozbiórki. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracyjne w sposób nieprawidłowy ustaliły krąg podmiotów, do których skierowany został nakaz rozbiórki obiektu budowlanego. Podniósł, że stosownie do treści art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, tj. w decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu obowiązek dokonania rozbiórki obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego może nałożyć na jeden z trzech podmiotów, przy czym zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie dominuje pogląd, iż w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego powinien być obciążony inwestor mający tytuł prawny do obiektu, a dopiero w drugiej kolejności właściciel lub działający w jego imieniu zarządca. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, obowiązek powinien zostać skierowany do inwestorów, gdyż jedynie oni doprowadzili do powstania stanu niezgodnego z prawem poprzez wybudowanie samowoli budowlanej. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu tego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - Jan Paweł Tarno, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008r.). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W konsekwencji tego nie ma miejsca na polemikę z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się natomiast do kontroli tego, czy organy administracji prawidłowo wykonały wytyczne zawarte w poprzednio wydanym wyroku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98 – Lex nr 44392, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 530/09 – Lex nr 530/09). Pod pojęciem "oceny prawnej", użytym w art. 153 p.p.s.a., należy rozumieć znaczenie przepisów prawa i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, zaś "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią konsekwencje dokonanej oceny prawnej. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, iż ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 28 maja 2007r. przesądzają o kierunku rozstrzygnięcia skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby zaistniała istotna zmiana stanu prawnego lub faktycznego, czyniąca powyższy pogląd prawny oraz wskazania nieaktualnymi. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd stwierdził, że wskazania zawarte w tym wyroku nie zostały jednak przez organy administracji w pełni w prawidłowy sposób uwzględnione. Decyzja o nakazie rozbiórki została bowiem wprawdzie skierowana wyłącznie do skarżącej, która zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 marca 2007r., sygn. akt I Ns 1086/06 o dziale spadku jest wyłącznym właścicielem m.in. działki nr 78, a nie - jak to miało miejsce poprzednio - również do pozostałych spadkobierców J. Ł., lecz tym razem uszło uwadze organów administracji, że inwestorem budynku, którego dotyczy nakaz rozbiórki, był mąż skarżącej – Z. P., co wynika z protokołu oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego przeprowadzonych w dniu 3 marca 2006r. Okoliczność tę potwierdziła skarżąca także w trakcie rozprawy przed sądem w dniu 28 października 2011r. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 28 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie zaś stwierdził, że "obowiązek powinien zostać skierowany do inwestorów". Chociaż w poprzednio prowadzonym postępowaniu Z. P. był uczestnikiem postępowania i adresatem decyzji z dnia [...] o nakazie rozbiórki, to w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] organy administracji pominęły jego osobę i nie wyjaśniły w uzasadnieniach wydanych decyzji przyczyn, z powodu których uznały, że adresatem decyzji o nakazie rozbiórki jest wyłącznie skarżąca. Uchybienie to w ocenie sądu świadczy o niedostatecznym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie oraz naruszeniu przez organy administracji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedwczesnym czyni również skierowanie decyzji o nakazie rozbiórki wyłącznie do skarżącej, jako jej adresata, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia treść art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w postaci wpisu od skargi w wysokości 500 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organy administracji uwzględnią powyższe uwagi oraz wyeliminują wskazane wyżej uchybienia. W szczególności wykonają w prawidłowy sposób wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 maja 2007r. oraz uzasadnią odpowiednio swoje stanowisko w sprawie. k.ż.