II SA/Ol 670/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi T.P. i M.P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 17 stycznia 2011r. spółka A, reprezentowana przez E. K., wystąpiła do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego w zabudowie plombowej na działkach nr "[...]" w "[...]" przy ul. A. Po rozpatrzeniu wniosku Starosta decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli T. i M. P. jako właściciele sąsiednich w stosunku do planowanej inwestycji działek. W odwołaniu oraz w piśmie z dnia 15 czerwca 2011r. sformułowali następujące zarzuty: - lokalizacja wnioskowanego budynku będzie ograniczać ich prawa do dysponowania nieruchomością oraz będzie naruszać interes osób trzecich; - w ścianie zewnętrznej zlokalizowanej na granicy z działkami nr "[...]" i "[...]" zaprojektowano 1 otwór nawiewny w poziomie piwnicy, do pomieszczenia wymiennikowni, otwory okienne wypełnione luksferami na poziomie 2 piętra i poddasza; - zaprojektowana wnęka wymusza na nich niekorzystne rozwiązanie związane z lokalizacją i formą architektoniczną przyszłego budynku. Zaprojektowane okna we wnęce mogą nie gwarantować prawidłowego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych; - projekt budowlany nie określa rozwiązań odprowadzenia wód opadowych z zaprojektowanego tarasu; - naruszenie przez Starostę art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, z uwagi na to, że zaprojektowany budynek nie odpowiada wymaganiom decyzji; - nieuwzględnienie w projekcie budowlanym uwag skarżących oraz brak wyjaśnień projektanta odnośnie wnoszonych uwag; - naruszenie prawa budowlanego w zakresie art. 5 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 co do odpowiedniego usytuowania projektowanego budynku na działce budowlanej i poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich; - przyszła inwestycja może uniemożliwić wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy zgodnej z interesem skarżących, w sytuacji gdy obecna decyzja Burmistrza z dnia "[...]" straci swoją ważność; - opinia przyszłych nabywców lokali mieszkalnych w projektowanym budynku będzie miała wpływ przy ustalaniu ich pozwolenia na budowę. Co do tych zarzutów inwestor złożył obszerne wyjaśnienia, w których podniósł, że projektowana zabudowa odpowiada wymaganiom ustalonym w decyzji Burmistrza z dnia "[...]" oraz przepisom techniczno-budowlanym w szczególności w zakresie: usytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych i kompletności projektu budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji poprawnie ustalił, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie stoi w sprzeczności z ustaleniami decyzji Burmistrza z dnia "[...]" Zgodnie z przyjętymi w niej warunkami, zasadami i standardami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, funkcja nowoprojektowanego budynku winna być mieszkalno-usługowa, forma zabudowy plombowa, nowoprojektowany budynek należy lokalizować zgodnie obowiązującą linią zabudowy i orientacją określoną w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Układ nowoprojektowanej zabudowy ustalono tak, aby nawiązywał do charakterystycznej zabudowy śródmiejskiej miasta A. Jest to układ dwubryłowy - bryła główna budynku od frontu w liniach zabudowy równolegle do ulicy, skrzydło dodatkowe (oficyna) prostopadle do głównej bryły budynku bezpośrednio przy granicy dz. Nr "[...]" i "[...]". Przedmiotowy budynek został zlokalizowany główną bryłą budynku równolegle do obowiązującej linii zabudowy, natomiast oficyna została zlokalizowania przy granicy z dz. nr "[...]" i "[...]". Spełnione zostały wskaźniki liczbowe dotyczące maksymalnej powierzchni zabudowy, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, wysokości elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, ilości kondygnacji i wysokości kalenicy. Zachowano dwuspadowy układ połaci dachowych na głównej bryle budynku o kącie nachylenia połaci dachowych 38° (dopuszczalny kąt 25-45) oraz zaprojektowano stropodach na oficynie. Zachowane są również warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki te spełnia projektowany budynek. Od granicy dz. Nr "[...]" i "[...]" budynek usytuowany jest bowiem bezpośrednio przy granicy działki ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Zaprojektowane w tej ścianie przemurowania z pustaków szklanych nie można traktować zaś jako otworów okiennych. Ściana z otworami okiennymi zwrócona w stronę granicy działki skarżących oddalona jest od tej granicy o 4m. Ponadto jak wynika z załączonej analizy dopuszczalnych odległości warunki określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 4 oraz w § 57 ust. 1, § 60 ust. 1 są spełnione. Minimalna odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, zlokalizowanym na dz. Nr "[...]" w zabudowie śródmiejskiej powinna wynosić połowę wysokości przesłaniania, to jest 4,45m, natomiast zaprojektowana odległość wynosi od 4,5m do 4,6m. Z drugiej strony projektowanego budynku od strony nieruchomości skarżących zacienianie nie występuje, gdyż działki te zabudowane są budynkiem parterowym. Z powyższej analizy wynika również, że zapewniony jest czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych i wynosi on odpowiednio 3 godziny i 50 minut dla pomieszczeń mieszkalnych w budynku zlokalizowanym na dz. nr "[...]" oraz 1 godzina i 30 minut dla najbardziej niekorzystnego pomieszczenia mieszkalnego w nowoprojektowanym budynku. Minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wynosi 1,5 godziny. Poza tym w ocenie Wojewody przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada stosowne uzgodnienia. Organ skonkludował, że projektowane zamierzenie inwestycyjne na dz. nr "[...]" nie będzie kolidować z przyszłym budynkiem wielorodzinnym mieszkalno usługowym jaki zamierzają wybudować odwołujący się. Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 6 września 2010 r. jaką uzyskali odwołujący się jednoznacznie wynika, że układ budynku ma być dwubryłowy, bryła główna budynku umieszczona ma być od frontu w linii równoległej od ulicy, ściana szczytowa tej bryły usytuowana jest bezpośrednio na granicy z dz. Nr "[...]", na tej samej głębokości co bryła główna budynku nowoprojektowanego. Natomiast skrzydło dodatkowe (oficyna) ulokowane będzie w głębi posesji, prostopadle do bryły głównej przy bocznej granicy działki nr "[...]". Oficyna nowo projektowanego budynku i jego wnęka nie będzie zasłonięta przez ewentualny przyszły budynek skarżących. Wojewoda wskazał również, że w sprawie wykonana jest analiza dopuszczalnych odległości w zabudowie śródmiejskiej, analiza czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, nadto projekt budowlany uwzględnia odprowadzenie wód opadowych z dachu i tarasu. Tak więc projekt budowlany nie przewiduje ograniczenia korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce skarżących. Projektowany budynek nie ogranicza dostępu do światła naturalnego obiektom budowlanym zlokalizowanym na działce skarżących, a usytuowanie nowoprojektowanego budynku w stosunku do stron świata jest takie, że nie zacienia nieruchomości skarżących. Skargę na ww. decyzję wywiedli T. i M. P., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnieśli, że zgłoszone przez nich istotne dla planowanej zabudowy zastrzeżenia, w ich ocenie winny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym, a nie zostały wzięte pod uwagę w żaden sposób. Wbrew art. 20 ust. 1 ustawy o Prawie budowlanym, nakładającym na projektanta będącego autorem projektu budowlanego obowiązek wyjaśnienia wątpliwości zawartych w tymże projekcie rozwiązań, Starostwo Powiatowe nie wystąpiło, bądź nie uzyskało od projektanta żadnych informacji odnośnie zgłoszonych przez nich zastrzeżeń. Strona skarżąca wskazała również na zapis decyzji o warunkach zabudowy z 2010r., określający dla przedmiotowej inwestycji zabudowę plombową w śródmiejskiej zwartej zabudowie ul. A. Zapis ten w ocenie skarżących dopuszcza zabudowę na granicy z sąsiednią działką budowlaną z zachowaniem warunku o braku jakichkolwiek otworów w ścianie posadowionej na granicy działki. Jednak w projekcie, w ścianie zlokalizowanej na granicy z działkami o nr. ewid. "[...]" (ściana oddzielenia pożarowego) zaprojektowano: otwory będące częścią infrastruktury budynku (piwnica, nawiew do pomieszczenia wymiennikowni); otwory okienne z wypełnieniem z luksferów (piętro II poddasze) mieszczące się w pokojach projektowanego budynku; w połowie długości ściany na granicy działki została zaprojektowana wnęka z oknami doświetlającymi pomieszczenia mieszkalne zlokalizowane w projektowanym budynku na kondygnacji I i II piętra oraz poddasza tworząc tzw. "studnię"; otwór drzwiowy, okna i luksfery w ścianach bocznych wnęki". W ocenie strony skarżącej wszystkie wskazane elementy projektu w sposób jednoznaczny naruszają Prawo budowlane. Sformułowanie zaś zawarte w warunkach zabudowy "o zabudowie plombowej na granicy działki przesądza jednoznacznie, iż ściana graniczna nie może mieć żadnych otworów". Przyjęte rozwiązania, korzystne dla inwestora, nie powinny spotkać się z akceptacją ze strony Starostwa Powiatowego, a następnie Wojewody. Ponadto, co zdaniem skarżących jest kluczową kwestią w sprawie, na granicy z ich działkami zgodnie z Prawem budowlanym, powinna być usytuowana ściana bez żadnych otworów. Tymczasem w projekcie, który jest przedmiotem zaskarżenia, lita ściana jest tylko w parterze planowanej nieruchomości. Natomiast od I piętra w połowie długości ściany, następuje jej cofnięcie co tworzy "wnękę", w której w każdej ze ścian znajdują się drzwi, okna bądź luksfery. Jest to sprzeczne z obowiązującym Prawem budowlanym, którego obejście w ten sposób zaproponowane zostało przez inwestora. Zaprojektowane tak otwory we wszystkich trzech ścianach tworzących "wnękę" - w ścianie granicy działki - w efekcie tworzą iluzję doświetlenia. W istocie doświetlenie nie wystąpi. Tak więc doświetlenie światłem dziennym pomieszczeń znajdujących się na granicy działki jest niemożliwe z powodu ograniczeń wynikających z Prawa budowlanego. Planowana bowiem przez skarżących budowa budynku na sąsiednich działkach, ze ścianą dosuniętą do granicy działki i takiej samej wysokości jak budynek projektowany, ograniczy w ich ocenie iluzoryczne doświetlenie światłem dziennym pomieszczenia znajdujące się w zaprojektowanym budynku (okna we wnęce). Może stać się to pretekstem do całkowitej zmiany planów inwestycyjnych skarżących, wymuszając niekorzystne rozwiązania związane z lokalizacją i formą architektoniczną przyszłego budynku (brak możliwości budowy ściany zewnętrznej w całości dosuniętej do granicy działki, konieczność obniżenia wysokości budynku, etc.). Nadto w ocenie skarżących bardzo enigmatycznie potraktowana została sprawa odprowadzenia wody pochodzącej z opadów ze stropodachu we wnęce, utworzonej w ścianie usytuowanej na granicy działki. Generalnie według skarżących dokonana przez Wojewodę analiza odnośnie zatwierdzonego projektu zawiera nieścisłości i nie wyjaśnia merytorycznie podniesionych problemów. Tymczasem jak podają autorzy skargi ściana zaprojektowana w granicy działki, w sąsiedztwie z ich działkami, do wysokości parteru nie narusza Prawa budowlanego. Natomiast, od pierwszego piętra kiedy ściana ta cofa się tworząc "wnękę" - a w niej we wszystkich ścianach tworzy się otwory w postaci drzwi, okien bądź otwory wypełnione luksferami - Prawo budowlane nie jest już zachowane. Odległość ścian z otworami nie wynosi 4m od granicy działki. Skarżący podnieśli również, że po wybudowaniu i sprzedaży poszczególnych lokali przez inwestora, powstanie duża wspólnota mieszkaniowa. We wszystkich działaniach, które w przyszłości zostaną podjęte przez skarżących w celu zrealizowania inwestycji na działkach będących w ścisłym sąsiedztwie spornego budynku - jako strona postępowania będą mieli jedynie dwa głosy jako właściciele działek. Dojdzie zatem do sytuacji, która stworzy możliwość negowania przez wspólnotę wszelkich ich zamierzeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację oraz stanowisko przyjęte w sprawie. Uczestnicy postępowania pismem z dnia 3 października 2011 r. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia "[...]" Wojewody, który utrzymał w mocy decyzję Starosty Nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego w zabudowie plombowej na działkach nr "[...]" w "[...]" przy ul. A. Głównym zadaniem organów w postępowaniu administracyjnym była ocena, czy inwestor spełnił przesłanki określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., nr 156, poz. 1118) do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do tej regulacji prawnej sprawdzeniu musiała podlegać: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Bezspornym jest, że zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia architektoniczno-budowlane. Dołączono do niego wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie i pozwolenia. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że projekt budowlany uwzględniał wszystkie warunki określone w ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie stoi w sprzeczności z decyzją Burmistrza z dnia "[...]", Nr "[...]" ustalającej inwestorowi warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Zgodnie z przyjętymi w tej decyzji warunkami, zasadami i standardami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, funkcja nowoprojektowanego budynku winna być mieszkalno-usługowa, forma zabudowy plombowa, nowoprojektowany budynek należy lokalizować zgodnie obowiązującą linią zabudowy i orientacją określoną w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Układ nowoprojektowanej zabudowy ustalono, aby nawiązywał do charakterystycznej zabudowy śródmiejskiej miasta A. Jest to układ dwubryłowy - bryła główna budynku od frontu w liniach zabudowy równolegle do ulicy, skrzydło dodatkowe (oficyna) prostopadle do głównej bryły budynku bezpośrednio przy granicy dz. nr "[...]" i "[...]". Przedmiotowy budynek został zlokalizowany główną bryłą budynku równolegle do obowiązującej linii zabudowy, natomiast oficyna została zlokalizowania przy granicy z dz. Nr "[...]" i "[...]". Spełnione zostały wskaźniki liczbowe dotyczące maksymalnej powierzchni zabudowy, wysokości elewacji frontowej, minimalnej powierzchnia terenów biologicznie czynnych, szerokości elewacji frontowej, ilość kondygnacji i wysokości kalenicy. Zachowano dwuspadowy układ połaci dachowych na głównej bryle budynku o kącie nachylenia połaci dachowych 38° , gdzie dopuszczalny kąt musi mieścić się w granicach 25-45° oraz zaprojektowano stropodach na oficynie. Ponadto trzeba dostrzec, że sporna inwestycja w żaden sposób nie blokuje skarżącym możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego na warunkach przewidzianych w decyzji Burmistrza Nr "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy dla terenu działek o nr "[...]" położonych w "[...]" przy ulicy A.. W pkt 2.1. lit. b przewidziano dla rzeczonego terenu formę zabudowy plombową w śródmiejskiej zwartej zabudowie ulicy A. Natomiast w pkt 2.1. lit. n ustalono układ zabudowy nawiązujący do charakterystycznej zabudowy występującej w strefie śródmiejskiej miasta A, tj. układ dwubryłowy – bryła główna budynku umieszczona od frontu w linii zabudowy równolegle do ulicy, natomiast skrzydło dodatkowe (oficyna) ulokowane w głębi posesji – prostopadle do bryły głównej bezpośrednio przy bocznej granicy działki nr "[...]". Z decyzji o warunkach zabudowy jaką uzyskali skarżący wynika więc, że mogą oni wybudować bryłę główną budynku bezpośrednio przy granicy i ścianie bryły głównej budynku inwestora. Natomiast oficyna skarżących ma znajdować się bezpośrednio przy granicy działki nr "[...]", nie zaś działki inwestora. Skarżący nie mogą więc ulokować swojego budynku przy budynku projektowanym przez inwestora na całej jego długości (bryła główna budynku i oficyna), gdyż możliwość zabudowy plombowej dotyczy tylko brył głównych budynków, co wynika z decyzji o warunkach zabudowy jaką uzyskali zarówno skarżący, jak i inwestor. Ponadto planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), ponieważ projektowane obiekty usytuowane zostały w odległościach zgodnych z § 12 tego rozporządzenia, który określa, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (ust. 1). Sytuowanie budynku w drugim przypadku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Wskazać należy, że z decyzji o warunkach zabudowy jaką uzyskał w sprawie inwestor wynika, że może on wybudować sporny obiekt bezpośrednio przy granicy działki od strony nieruchomości skarżących. Tak więc możliwość budowy w granicy wynika z decyzji o warunkach zabudowy, którą organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany. Z projektu budowlanego wynika też, że w ścianie mającej znajdować się przy granicy z działkami nr "[...]" i "[...]" nie będzie otworów okiennych i drzwiowych. Zaprojektowane w tej ścianie przemurowania z pustaków szklanych czyli tzw. luksferów nie można traktować jako otworów okiennych. Pomimo tego bowiem, że luksfery pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z luksferami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, co za tym idzie, brak jest w tym względzie niezgodności z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009r., II OSK 92/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011r., II SA/Kr 559/11). Ściana zaś z otworami okiennymi zwrócona w stronę granicy działki skarżących oddalona jest od tej granicy o 4m. Wprawdzie w elemencie budynku nazywanym przez skarżących wnęką znajdują się okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (pomieszczenia bryły głównej budynku od strony wnęki) w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z nieruchomością skarżących, ale okna te nie zostały umieszczone w ścianie zwróconej w stronę nieruchomości skarżących, lecz są umieszczone w ścianie leżącej prostopadle do tej nieruchomości, w związku z czym nie został naruszony § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Według skarżących kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie jest właśnie to, że, na granicy z ich działkami zgodnie z Prawem budowlanym, powinna być usytuowana ściana bez żadnych otworów. Tymczasem w projekcie, który jest przedmiotem zaskarżenia, lita ściana jest tylko w parterze planowanej nieruchomości. Natomiast od I piętra w połowie długości ściany, następuje jej cofnięcie co tworzy "wnękę", w której w każdej ze ścian znajdują się okna bądź luksfery, co jest sprzeczne z obowiązującym Prawem budowlanym. Zaprojektowane w ten sposób otwory we wszystkich trzech ścianach tworzących "wnękę" w ścianie granicy działki tworzą tylko iluzję doświetlenia. Planowana przez skarżących budowa budynku na sąsiednich działkach, ze ścianą dosuniętą do granicy działki i takiej samej wysokości jak budynek projektowany, ograniczy więc iluzoryczne doświetlenie światłem dziennym pomieszczenia znajdujące się w zaprojektowanym budynku (okna we wnęce). To zaś może stać się to pretekstem do całkowitej zmiany planów inwestycyjnych skarżących, wymuszając na nich niekorzystne rozwiązania związane z lokalizacją i formą architektoniczną przyszłego budynku. Wskazać trzeba w tym miejscu, że przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie reguluje ustalenie odległości budynku od innych obiektów tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Zdaje się taką tezę potwierdzać jego dalsza część, w której szczegółowo określa się sposób ustalania odległości pomiędzy budynkami; sposób, który wymaga znajomości pewnych parametrów architektonicznych jednego z budynków, mianowicie usytuowania krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego lub poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2009r., II Sa/Gd 22/09). Tak więc zbadanie czy planowana inwestycja ograniczy dopływ naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych budynku, który planują wybudować skarżący i czy w związku z tym spełnione będą warunki techniczne określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest faktycznie możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008r., IV Sa/Wa 488/08, LEX nr 517960). Analogicznie należałoby więc przyjąć, że na tym samym etapie możliwa będzie dopiero precyzyjna ocena wpływu inwestycji skarżących na przesłanianie spornego obiektu inwestora. Pomimo wskazanych ograniczeń w badaniu kwestii zacienienia w przypadku inwestycji, co do której nie istnieje nawet projekt budowlany, w ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy można z stwierdzić, że przy spełnieniu określonych warunków pomieszczenia w spornym budynku inwestora będą prawidłowo naświetlone. Dostrzec należy, że zgodnie z § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Stosownie zaś do § 60 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2). Ze znajdującej się zaś w aktach sprawy Analizy warunków naświetlenia naturalnego (czasu nasłonecznienia) wnętrza pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynika, że ze względu na usytuowanie projektowanego budynku (na działce nr "[...]") w stosunku do stron świata oraz przy braku zabudowy zacieniającej sąsiedniej, wysokości powyżej 9,10 m wysokości zacieniania w obszarze oddziaływania, w stanie projektowym zabudowy terenu są spełnione warunki nasłonecznienia wnętrz przeznaczonych na pobyt ludzi budynku projektowanego w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawartych w § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2. Zapewnione nasłonecznienie elewacji północno-wschodniej i wnętrz przeznaczonych na pobyt ludzi budynku projektowanego od godz. 7.00 do 8.30 wynosi 1 godz. 30 minut, czyli czas ten spełnia wymogi określone w rzeczonym rozporządzeniu. Ponadto analiza rzutów pięter spornej inwestycji wskazuje, że od strony działek skarżących ewentualne ryzyko zacieniania dotyczy tylko po jednym pokoju, wchodzącym w skład mieszkań wielopokojowych. Taki układ pomieszczeń znajduje się na każdej z trzech spornych kondygnacji od strony działek skarżących (od 1 piętra do poddasza). Dodatkowo wszystkie te mieszkania posiadają również pomieszczenia od strony południowo-zachodniej, które z tego względu są doskonale nasłonecznione. Oznacza to w kontekście przywołanej już regulacji § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia, że wobec pomieszczeń usytuowanych od strony przyszłej inwestycji skarżących nie istnieje wymóg prawny ich nasłonecznienia. Odnośnie luksferów znajdujących się w ścianie oficyny od strony nieruchomości skarżących, wskazać należy, że nie wystąpi problem zacieniania, gdyż z projektu budowlanego wynika, że luksfery znajdujące się w pokojach są jedynie dodatkowym źródłem światła, zaś naświetlenie każdego z pomieszczeń zostało zapewnione przez odpowiednią powierzchnię okien zgodnie z § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podobnie sytuacja przedstawia się w kwestii luksferów umieszczonych w ścianie wnęki. Luksfery te zapewniają bowiem jedynie doświetlenie łazienek, a wiec pomieszczeń nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Dla takiego zaś pomieszczenia przepisy prawa nie wymagają oświetlenia i nasłonecznienia w rozumieniu przepisów § 57 i 60 rozporządzenia. Natomiast ściana wnęki, w której znajdują się okna zwrócone w stronę granicy działki skarżących usytuowana jest w odległości 4,02 m właśnie od tej granicy. Poza tym w ścianie tej znajdują się okna od klatki schodowej, czyli od pomieszczenia nie przeznaczonego na pobyt ludzi, tak więc również w tym przypadku nie wystąpi problem nieuprawnionego zaciemniania tych okien przez przyszłą inwestycję skarżących. Dodać również trzeba, odnosząc się do zarzutu skargi, że wskazywany przez stronę otwór nawiewny o rozmiarach 20x20 cm do wymiennikowni nie może być uznany za okno, gdyż nie spełnia takiej funkcji, ani nie posiada parametrów zbliżonych choćby do okna. Ponadto znajduje się on w ścianie wewnętrznej wnęki. Odnośnie zaś zarzutu nieuregulowania kwestii odpływu wód opadowych ze stropodachu nie sposób nie zauważyć, że inwestor za pismem z dnia 3 marca 2011 r. (akta adm., k. – 10). uzupełnił projekt budowlany o projekt instalacji sanitarnych, odwodnienia dachu i tarasu, który zawiera niezbędne uregulowania w tym zakresie, tzn. szczegółowo zaprojektowano tam odprowadzenie wód opadowych z tarasu. Ustosunkowując się zaś do oczekiwania strony skarżącej co do zapewnienia przez sąd, że jej inwestycja nie będzie w przyszłości zablokowana, a przyszły projekt ograniczany przez nabywców lokali przez zgłoszenie faktu zaciemniania ich pomieszczeń, trzeba uświadomić stronę skarżąca, że Sąd nie ma uprawnień do czynienia takich zapewnień na gruncie niniejszej sprawy, zwłaszcza gdy nie są znane szczegóły takiego projektu. Jednakże dokonana analiza zarzutów państwa P. w tym zakresie prowadzi do wniosku, że ich inwestycja w przyszłości nie będzie zagrożona ponieważ budynek, który powstanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w decyzji o warunkach zabudowy nie będzie powodował – w myśl aktualnie obowiązujących przepisów - niedopuszczalnego zaciemniania sąsiednich pomieszczeń. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić