I OSK 39/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1935/11 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi W. S. w przedmiocie przekazania przez Ministra Obrony Narodowej podania według właściwości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1935/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. w przedmiocie przekazania przez Ministra Obrony Narodowej podania według właściwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2011 r. W. S. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia (...) marca 2011 r. nr (...)w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej. Sekretarz Stanu ds. Społecznych i Profesjonalizacji w Ministerstwie Obrony Narodowej pismem z dnia 24 maja 2011 r., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi. Pismem z dnia 31 maja 2011 r. W. S. wezwał Ministra Obrony do usunięcia naruszenia prawa i wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 13 kwietnia 2011 r. Dyrektor Biura Skarg i Wniosków MON pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 24 maja 2011 r. nr (...) W dniu 26 lipca 2011 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność przekazania przez Ministra Obrony Narodowej Dyrektorowi WBE w Łodzi wniosku z dnia 13 kwietnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie. W pismach procesowych z dnia 7 września 2011 r. i 24 października 2011 r. W. S. nie zgodził się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę i wniósł o objęcie kontrolą w ramach rozpatrywania niniejszej skargi kolejnych czynności Ministra Obrony Narodowej dotyczących przekazania Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi odwołania od decyzji tego organu z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnej z dnia 1 marca 2011 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, będąca przedmiotem zaskarżenia, czynność przekazania podania według właściwości podjęta na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zgodnie z art. 65 § 1 kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Powyższe następuje w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie. Przekazanie podania jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia W. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 65 K.p.a. oraz art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. polegające na uznaniu, iż zaistniałym stanie faktycznym pismo MON o przekazaniu sprawy do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego na podstawie art. 65 K.p.a. nie podlega kontroli administracyjnej przez WSA. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., kontroli sądowej podlegają nie tylko decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, ale także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Rozstrzygnięcie w trybie art. 65 K.p.a. nie jest obecnie postanowieniem, ale ustawodawca wymaga jego uzasadnienia, a więc stanowi on swoistego rodzaju rozstrzygnięcie dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa. W tej sytuacji takie rozstrzygnięcie powinno podlegać kontroli sądowo administracyjnej. Ustawodawca nie miał zamiaru ograniczania, w jakimkolwiek stopniu, prawa stron postępowania do obrony swych praw przed sądem administracyjnym, nie sprowadził czynności przekazania podania innemu organowi, do czynności materialno-technicznej, ale do czynności prawnej, ściśle administracyjnoprawnej, wymagającej uzasadnienia, a więc dającej podstawy, po spełnieniu dodatkowych wymogów określonych w P.p.s.a., do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy strona postępowania nie zgadza się z treścią uzasadnienia czynności przekazania podania. W przypadku sprawy skarżącego, dopełnił on wszystkich warunków określonych przez prawo, by jego skarga została merytorycznie rozpatrzona przez sąd administracyjny. Ze względu na powyższe, odrzucenie przez WSA skargi skarżącego i uznanie jej za niedopuszczalną na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jest całkowicie błędne i nieuprawnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżone przez W. S. pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2011 r. zostało wydane na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z treści powyższego przepisu wynika, że przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 §1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Z powyższego wynika, iż zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi, ustalić musi, czy jest do tego uprawniony, a więc m. in., czy na dany akt służy skarga. Będące przedmiotem skargi pismo Ministra Oborny Narodowej, nie posiada żadnej z cech postanowienia, umożliwiających jego zaskarżenie. Wydane zostało bowiem w stanie prawnym obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. W tym bowiem dniu weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została m. in. treść art. 65 § 1 K.p.a., z którego wynika, że przekazanie podania do organu następuje w formie zwykłego pisma, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.