II SAB/Wr 47/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.S.-P. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP zobowiązuje Wojewodę D. do wydania orzeczenia w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. J.S.-P. pismem z dnia 22 lipca 2011r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania złożonego przez nią wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że w 1986 r. złożyła w Urzędzie Miasta w G. operat rachunkowy oraz dokumenty świadczące o pozostawieniu przez matkę skarżącej J.P.S. nieruchomości przy ul. [...] we L.. W 1987 r. z Urzędu Miasta G. skarżąca otrzymała w ramach rekompensaty działkę budowlaną. W 2001r. złożyła w Urzędzie Miasta G. wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do pozostałej do zrealizowania części rekompensaty. W 2003r. wydano decyzję z dnia 10 lutego 2003 r., Nr [...] stwierdzającą prawo skarżącej do pozostałej do zrealizowania części rekompensaty. Dnia 28 lipca 2005 r. zwróciła się do Wojewody P. o wprowadzenie do decyzji Nr [...] poprawki do błędnego wyliczenia wartości mienia pozostałego do zrealizowania. W zaistniałej sytuacji powstał spór kompetencyjny pomiędzy Wojewodą P., a MSP w sprawie właściwości organu., który został rozstrzygnięty przez Prezesa Rady Ministrów w 2008r. W związku z tym Wojewoda P. 22 lipca 2008r. przesłał według właściwości akta sprawy Wojewodzie D.. Pismem z dnia 23 września 2008r. skarżąca została wezwana przez organ do uzupełnienia wniosku. Dnia 3 listopada 2008 r. uzupełniła podane w piśmie formalności i oddała operat rachunkowy z dnia 22 maja 2008r.. Operat określa wartość pozostawionej nieruchomości przy ul. [...] we L. oraz wartość działki budowlanej otrzymanej w 1987 r. w G. stanowiącej formę częściowej rekompensaty. Dnia 21 października 2009r. skarżąca otrzymała pismo, w którym organ wzywa do uzupełnienia wniosku w ciągu 6 miesięcy o dowody świadczące o pozostawieniu we L. także starego domu, z pouczeniem, iż w przypadku nieuzupełnienia dokumentów sprawa pozostawiona zostanie bez wyjaśnienia. Dnia 28 kwietnia 2010r. skarżąca otrzymała z organu pismo o identycznej treści co poprzednie. Dnia 18 maja 2010r. skarżąca wystąpiła do Ministra Skarbu Państwa ze skargą na opieszałość i nieudolność pracy UWD. Dnia 26 października 2010r. MSP uznał zażalenie skarżącej i wyznaczył Wojewodzie D. 6-miesięczny termin na rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że w kwietniu 2011r. minął wyznaczony przez MSP termin rozpatrzenia sprawy, gdy zaś w kwietniu 2011r. otrzymała do wiadomości pismo UWD skierowane do Konsula Generalnego we L.. Podsumowując skarżąca wskazała, że od 10 lat pisze wnioski o wydanie poprawnej decyzji potwierdzającej prawo do pozostałej do zrealizowania (6,29%) części rekompensaty. Do dnia dzisiejszego nie otrzymała jednak oczekiwanej decyzji. Zależy jej na otrzymaniu pozostałej do zrealizowania (6,29%) rekompensaty, ponieważ coraz częściej korzystam z drogich lekarstw i wizyt lekarskich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że postanowienie Wojewody P. z dnia 30 czerwca 2008r., Nr [...], przekazujące do rozpatrzenia według właściwości wniosek skarżącej w sprawie wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.S. nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego wpłynęło do organu w dniu 28 lipca 2008r.. Sprawa została zarejestrowana pod nr [...]. W dalszej części odpowiedzi, Wojewoda przedstawił kolejne czynności podejmowane w sprawie. I tak pismem z dnia 23 września 2008r., organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku , w terminie 6 miesięcy, o następujące dokumenty: 1. oryginał dowodu ubezpieczeniowego nr 7 z dnia 30 marca (rok nieczytelny), wystawiony na nazwisko J.S.-P., 2. oryginał arkusza posiadłości gruntowej z 1943 r., wystawiony na nazwisko J.P., 3. oryginał pozwolenia na użytkowanie wystawiony przez Zarząd Miejski w król. stół. L. z dnia 23 czerwca 1936r., 4. oryginał lub notarialnie potwierdzoną kopię planu budowy domu położonego we L. przy ul. [...], 5. oryginał lub wydany przez sąd odpis prawomocnego postanowienia o stwierdzeń nabycia spadku po J.S., 6. oryginał wraz z tłumaczeniem dokumentu potwierdzającego zrzeczenie się prawa do rekompensaty przez K.N. z dnia 27 stycznia 1986r., 7. oryginał zaświadczenia ewakuacji do Polski nr 54, wystawiony na nazwisko J.S., 8. dowody potwierdzające posiadanie przez J.P.-S. obywatelstwa polskiego, 9. dowody potwierdzające miejsca zamieszkania J.P.-S. miejsca zamieszkania właścicielki pozostawionej nieruchomości, 10. zaświadczenie złożone przez J.P.-S. o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty. Wojewoda wskazał, że strona przedłożyła dokumenty wskazane w powyższym wezwaniu. Następnie pismem z 31 grudnia 2008r., organ zwrócił się do Urzędu Miejskiego G., Urzędu Miejskiego W., Urzędu Miejskiego w O. oraz Starostwa Powiatowego w C. z zapytaniem, czy J.P.-S., właścicielka pozostawionej nieruchomości, oraz K.N. i J.P.-S., jako jej spadkobierczynie nabyły prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonych na w/w terenie z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wojną rozpoczętą w 1939r.. Wskazane wyżej urzędy udzieliły odpowiedzi na w/w zapytanie. W dalszej części odpowiedzi na skargę, Wojewoda podniósł, że analiza przedstawionych przez skarżącą dokumentów wykazała, iż brak jest ustawowo kwalifikowanych dowodów potwierdzających, że w skład nieruchomości pozostawionej przez J.S. we L. przy ul. [...], wchodził poza innymi częściami składowymi również budynek mieszkalny wybudowany w 1928 r., za który strona również ubiega się o rekompensatę. W związku z powyższym, pismami z dnia kolejno: 21 października 2009 r., 28 kwietnia 2010 r. i 9 grudnia 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 6 miesięcy, o dowody, które świadczą, że budynek mieszkalny wybudowany w 1928r., położony we L. przy ul. [...], stanowił na datę jego pozostawienia własność J.S.. Strona nie uzupełniła w/w braków formalnych wniosku, wyjaśniając w piśmie z dnia 22 lutego 2010r., zażaleniu z dnia 18 maja 2010r. i piśmie z dnia 19 listopada 2010r., że przedstawione przez nią dokumenty stanowią wystarczające dowody do uznania, że w skład nieruchomości pozostawionej przez J.S. wchodził również budynek mieszkalny wybudowany w 1928 r., położony we L. przy ul. [...]. W dniu 7 czerwca 2010r. wpłynęło pismo Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 31 maja 2010r., nr [...], informujące, że skarżąca złożyła zażalenie na bezczynność Wojewody D. w przedmiotowej sprawie. Następnie Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia 26 października 2010r., uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie D. termin rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w ciągu 6 miesięcy. W związku z tym, kolejnym pismem z dnia 9 grudnia 2011r., organ wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia dowodów potwierdzających, że budynek mieszkalny położony we L. przy ul. [...], wybudowany w 1928r. stanowił w dacie jego pozostawienia własność J.S., jednakże wnioskodawczyni nie uzupełniła braków formalnych wniosku. W dniu 7 kwietnia 2011r., pismem nr [...] Wojewoda wystąpił do Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej we L. z prośbą o pomoc w odnalezieniu dokumentów potwierdzających rodzaj i powierzchnię nieruchomości pozostawionych przez J.S. we L.. Konsulat Generalny RP we L. pismem z dnia 24 maja 2011r. poinformował, że wystąpił w przedmiotowej sprawie do Archiwum Obwodu L., zaś czas oczekiwania na odpowiedź w/w urzędu wynosi co najmniej 6 miesięcy. Wojewoda wskazał, że zważywszy na okres oczekiwania na ewentualne dostarczenie dokumentów z U., do dnia 30 września 2011r. planowane jest wydanie postanowienia o pozytywnej ocenie spełnienia przez wniosek skarżącej wymogów ustawowych co do części, w jakiej ubiega się ona o rekompensatę za w/w grunt o powierzeń 1189 m2 oraz "nowy" dom mieszkalny. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a omawianej ustawy. Zgodnie zaś z przepisami art. 3 § 2 pkt 1-4a Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a) przywołanej ustawy. Sprawując kontrolę administracji publicznej w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem bezczynności Wojewody D. polegającej na niewydaniu orzeczenia w sprawie z wniosku J.S.-P. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.P.-S. (matkę skarżącej) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie albo gdy wprawdzie prowadził postępowanie ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie określonym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", decyzji, postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że materia związana z realizacją wskazanego wcześniej wniosku uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". W myśl art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje w drodze decyzji na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa. Powyższe oznacza, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z przepisów przywołanej ustawy. Wskazać zatem należy na przepis art. 35 § 1 k.p.a., który nakazuje załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślenia wymaga zatem, że bezczynność organu istnieje zaraz po upływie ustawowych terminów załatwienia sprawy, niezależnie od tego, jakie były jej powody i w jakim stopniu organ wykazywał się aktywnością podczas prowadzonego postępowania, którego jednak nie zakończył (por. J. Zimmermann, glosa OSP 2000/6/87). Przywołane przepisy stanowią generalną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszelkich spraw w postępowaniu administracyjnym – w tym również spraw dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty. Terminy dwumiesięczne oraz miesięczne traktuje się jako terminy maksymalne. Ze względu na stopień skomplikowania spraw, w przypadku potwierdzenia prawa do rekompensaty możliwe jest również stosowanie terminów dwumiesięcznych. Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt wynika, że skarżąca pismem z dnia 28 lipca 2005r. zwróciła się do Wojewody P. z wnioskiem o wprowadzenie w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., Nr [...], poprawki dot. wysokości pozostałej do zrealizowania rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez jej matkę J.S. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 19 maja 2008 r. Wojewoda P. decyzją Nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji. Decyzja ta stała się ostateczna. W związku z powyższym oraz z faktem, że J.S. ostatnio zamieszkiwała we W., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego dla W.-Ś. z dnia 20 czerwca 1986 r. (sygn. akt [...]) oraz wyciąg z aktu zgonu z dnia [...]r., Wojewoda P. wydał w dniu 30 czerwca 2008 r. postanowienie Nr [...], którym przekazał do rozpatrzenia Wojewodzie D. według właściwości wniosek skarżącej w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.S. nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego. Postanowienie to wpłynęło do Wojewody D. w dniu 28 lipca 2008r., a sprawa została zarejestrowana pod nr [...]. Niewątpliwe jest w sprawie, że pismem z dnia 23 września 2008r. Wojewoda D. wezwał skarżącą do uzupełnienia przedłożonego wniosku o określone w tym piśmie dokumenty - w terminie 6 miesięcy, co też skarżąca uczyniła.. Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że organ pismem z dnia 31 grudnia 2008r., zwrócił się do Urzędu Miejskiego G., Urzędu Miejskiego W., Urzędu Miejskiego w O. oraz Starostwa Powiatowego w C. z zapytaniem, czy J.P.-S., właścicielka pozostawionej nieruchomości, oraz K.N. i skarżąca, jako jej spadkobierczynie nabyły prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonych na w/w terenie z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wojną rozpoczętą w 1939r.. Wskazane wyżej urzędy udzieliły odpowiedzi na w/w zapytanie. Prawda jest także i to, że pismem z dnia 7 stycznia 2009r., Wojewoda poinformował skarżącą o konieczności przeprowadzenia kolejnych czynności oraz o trudnościach w ustaleniu stanu faktycznego i w zebraniu w tym celu materiału dowodowego, wskazując jednocześnie, że z związku z tym załatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. z przyczyn obiektywnych jest niemożliwe. Kolejnymi pismami z dnia: 21 października 2009 r., 28 kwietnia 2010 r. i 9 grudnia 2010r. skarżąca była wzywana do uzupełnienia braków formalnych wniosku, o dowody, które świadczą, że budynek mieszkalny wybudowany w 1928 r., położony we L. przy ul. [...], stanowił na datę jego pozostawienia własność J.S.. Skarżąca tak w piśmie z dnia 22 lutego 2010r., jak i w zażaleniu z dnia 18 maja 2010r. oraz w piśmie z dnia 19 listopada 2010r., wyjaśniła, że przedstawione przez nią dokumenty stanowią wystarczające dowody do uznania, że w skład nieruchomości pozostawionej przez J.S. wchodził również budynek mieszkalny wybudowany w 1928 r., położony we L. przy ul. [...]. W związku z zażaleniem skarżącej, skierowanym do Ministra Skarbu Państwa, organ ten postanowieniem z dnia 26 października 2010r., Nr [...] uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie D. termin rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w ciągu 6 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. Postanowienie to wpłynęło do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. w dniu 3 listopada 2010 r.. W związku z powyższym, Wojewoda D. pismem z dnia 9 grudnia 2011r., wezwał kolejny raz skarżącą do przedłożenia w terminie 6 miesięcy dowodów, które świadczą o pozostawieniu przez J.S. budynku mieszkalnego "starego" wybudowanego w 1928 r. we L. przy ul. [...]. Następnie pismem z dnia 7 kwietnia 2011r., Wojewoda D. zwrócił się do Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej we L. z prośbą o pomoc w odnalezieniu dokumentów potwierdzających stan prawny, rodzaj i powierzchnię w/w nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje załatwienia sprawy przez pozostawienia pisma bez rozpoznania. Taka forma załatwienia sprawy przewidziana jest w art. 64 § 2 k.p.a. przy czym podkreśla się, że przepis ten służy wyłącznie usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz dołączonych dokumentów. Nie można go też stosować na etapie uzupełniania materiału dowodowego w sprawie, gdyż ten etap wkracza już w fazę merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast przywołany w wezwaniu art. 6 ust. 6 ustawy nakazuje wojewodzie wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, jeżeli nie spełnia on wymogów określonych w ust. 1-3 tego przepisu w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przepis ten nie przewiduje jako skutku nieuzupełnienia wniosku pozostawienia go bez rozpoznania. Załączniki wskazane w w/w przepisie mają charakter dowodowy a nie formalny, dlatego wskazuje się, że nie są to wymagania formalne wniosku, które uprawniałby organ do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r. II SAB/Łd 68/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. I SAB/Wa 83/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r. I SAB/183/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2009 r. II SAB/Bd 41/09 – dostępne nsa.gov.pl). Akceptując prezentowane wyżej stanowisko, należy w konsekwencji zgodzić się z poglądem, że po upływie sześciomiesięcznego terminu wyznaczonego w wezwaniu wystosowanym na podstawie art. 6 ustawy, organ obowiązany jest załatwić sprawę w terminach określonych w art. 35 k.p.a.. Jeżeli na skutek wezwania strona dokumentów nie składa, lub też złożone dokumenty nie spełniają określonych wymogów, to stanowi to podstawę do rozstrzygnięcia na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów, w terminach wynikających z art. 35 k.p.a.. Podkreślić w tym miejscu należy, że zakres badania przez Sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważania, czy w występującym stanie faktycznym na organie spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia jakie terminy określa ustawodawca do załatwienia spraw danego rodzaju i czy zostały one dochowane. Niniejsza sprawa w której wniesiona została rozpatrywana przez Sąd skarga na bezczynność bezsprzecznie podlega załatwieniu w formie orzeczenia (w pierwszym etapie w formie postanowienia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, zaś w drugim etapie w formie decyzji w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy, ewentualnie w formie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty lub w inny sposób kończy postępowanie. Rozstrzygając taką sprawę, na podstawie posiadanych dowodów poddanych swobodnej ocenie, organ winien ocenić spełnienie przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy i wydać stosowne orzeczenie. Przedstawiony Sądowi materiał dowody wskazuje, że przed upływem terminu wyznaczonego przez Ministra Skarbu Państwa (tj. do dnia 3 maja 2011 r.) organ podjął dwie czynności zmierzające do załatwienia sprawy, tj. wezwał skarżącą - pismem z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...] – do przedłożenia określonych dowodów, zaś po upływie czterech miesięcy - pismem z dnia 7 kwietnia 2011r. zwrócił się do Konsulatu RP we L. o nadesłanie określonych dokumentów.. W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić zatem należy, że wniosek skarżącej do dnia orzekania w niniejszej sprawie przez Sąd, nie został rozpatrzony przez organ stosowanie do cyt. wyżej przepisów. W konkluzji uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 k.p.a. zatem pozostaje w bezczynności. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.