I GSK 128/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 585/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R.; 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. kwotę 1.345 (tysiąc trzysta czterdzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. o sygn. akt I SA/Rz 585/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w pkt.1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] marca 2011r. nr [...], w pkt 2 wyroku określił, że decyzje wymienione w pkt 1 nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, w pkt 3 wyroku zasądził od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz skarżącej A. S. kwotę 811 zł (słownie: osiemset jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że: w dniu [...] października 2008 r. A. S. prowadząca działalność gospodarczą, jako przedstawiciel pośredni M. J. złożyła zgłoszenie celne nr [...] - wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu używany i uszkodzony samochód osobowy marki [...], numer nadwozia [...], poj. 3192 cm3, rodzaj paliwa - benzyna, rok produkcji 2008 r. sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, określając wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 17 697 PLN, przy przyjęciu za jej podstawę wartość transakcyjną towaru w wysokości 6 900 USD, wynikającą z faktury z dnia 11 sierpnia 2008 r. W oparciu o powyższą wartość pojazdu dokonała obliczeń należnego cła w wysokości 1.770 złotych, podatku akcyzowego w wysokości 2.675 złotych oraz podatku od towarów i usług w wysokości 4.915 złotych. Na skutek podjętych wątpliwości co do faktycznej wartości celnej importowanego towaru wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu tego pojazdu oraz równolegle postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wysokości kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu tego importu. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w R., ustalił w sposób zastępczy wartość celną importowanego samochodu na kwotę 66.171 złotych oraz określił kwotę należnego cła w wysokości 6.617 złotych. W wyniku zmiany wartości celnej towaru, zmianie uległa także wysokość podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzja z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] określił podatnikom – A. S. oraz M. J. kwotę podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości, tj. w kwocie 9.899 złotych oraz stwierdził powstanie zaległości w tym podatku w kwocie 7.224 złotych. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy podały art. 4 ust 1 pkt 4, art. 7 ust 2 pkt 1, art. 10 ust 1 pkt 4 , art. 80 ust 1, ust 2 pkt 2, ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.) w zw. z art. 154 ust 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009 r. Nr 3 poz. 11). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. na powyższą decyzję złożyła pani A. S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 235 w zw. z art. 210 §1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej Op.; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 68 oraz art. 5 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dn.19.10.1992r. ze zm.) - zwanego dalej WKC, w zw. z art. 137 ust 1 Op. , a także naruszenie art. 5, 201, 209 ust. 3, 213 w związku z art. 65 WKC oraz art. 73 ust 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622) i art. 137 § 4 Op. w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego i art. 17 ust 1 pkt 1 i art. 38 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U.Nr 54 poz. 535). Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. oraz zasadzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że udzielone jej pełnomocnictwo do reprezentowania M. J. nie miało charakteru pełnomocnictwa pośredniego, które skutkowałoby zobowiązaniem skarżącej do pokrycia należności podatkowo-celnych za składającego zgłoszenie celne nr [...] M. J. Podniosła, że pełnomocnictwo udzielone agencji celnej w trybie art. 5 WKC należy oceniać zgodnie z art. 136 i 137 Ordynacji podatkowej oraz przepisów praw cywilnego. O zakresie zaś i rodzaju udzielonego pełnomocnictwa nie decyduje treść zapisów udzielonego pełnomocnictwa, ale wola stron w tym zakresie. Podkreśliła też, że nie wiążą jej ani nie wiązały żadne stosunki prawne mogące być podstawą udzielenia pełnomocnictwa pośredniego oraz powołała się na wypracowany w tego rodzaju zgłoszeniach zwyczaj, zgodnie z którym importer korzystający jednorazowo z pomocy agencji celnej udziela agencji pełnomocnictwa bezpośredniego, zgodnie z którym zgłoszenia celne dokonywane są na rzecz i ryzyko importera. Powołując się dodatkowo na oświadczenie M. J. złożone w dniu 17 stycznia 2011 r. oraz wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, zarzuciła, że w niniejszej sprawie błędnie zastosowano przepis art. 201 ust 3 WKC z zw. z 213 WKC, co spowodowało uznanie skarżącej za stronę postępowania i osobę odpowiedzialną za powstanie długu celnego. Jak wskazano na wstępie uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. nie wskazując bezpośrednio na przepis ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm..) zwana dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 z 2009r.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie do wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie tej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 z 2004r. ze zm.), jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniach celnych kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. podatkowi akcyzowemu podlega import, a obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego - art. 7 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym jest wartość celna wyrobów akcyzowych, powiększona o należne cło. Według art. 80 ust. 1 powyższej ustawy akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zaś art. 80 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, że podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Organ I instancji nie podając konkretnej podstawy prawnej odpowiedzialności solidarnej, uznał że skoro w postępowaniu celnym odnośnie do długu celnego solidarną odpowiedzialność powzięli A. S. jako przedstawiciel pośredni i importer M. J., to również w zakresie podatku akcyzowego ponoszą oni solidarną odpowiedzialność. W ocenie Sądu I instancji, stanowi to naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Op., gdyż w decyzji powinna być powołana podstawa prawna. Sąd I instancji podkreślił, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii solidarnej odpowiedzialności skarżącej i importera M. J. Tymczasem solidarności nie można domniemywać, a musi ona wynikać z jednoznacznego przepisu prawa, a takiego brak w istniejącej ustawie o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. Odpowiedzialność solidarną przewiduje jedynie art. 57 ust. 3 wyżej cyt. ustawy, ale dotyczy to tylko przedstawiciela podatkowego i sprzedawcy. W przypadku długu celnego odpowiedzialność solidarna przedstawiciela bądź pośrednio importera wynika jednoznacznie z art. 201 ust. 3 i 213 WKC. W skardze kasacyjnej złożonej na powyższe rozstrzygnięcie, Dyrektor Izby Celnej w P. (dalej skarżący) zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R., ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 210 § 1 pkt 4 Op.w związku z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 12.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 29 poz. 257 z późn.zm) poprzez przyjęcie, że w decyzji nie została powołana podstawa prawna odpowiedzialności solidarnej podczas gdy jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in, art. 21 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym, według którego podatnik dokonujący importu jest zobowiązany do zapłaty akcyzy w terminie i na warunkach określonych w przepisach prawa celnego dla należności celnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, że kasator nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instacji jakoby w zaskarżonych decyzjach brak było powołania podstawy prawnej dotyczącej solidarnej odpowiedzialności A. S. i M. J., bowiem podstawą prawną odpowiedzialności solidarnej podatników określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] marca 2011 r, nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora tut. Izby Celnej, nr: [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. jest m.in. art. 21 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym, według którego podatnik dokonujący importu jest zobowiązany do zapłaty akcyzy w terminie i na warunkach określonych w przepisach prawa celnego dla należności celnych i art. 20 ust.2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. Wprawdzie nie powołano zastosowanego w tym przypadku art. 213 WKC, zgodnie z którym jeżeli w odniesieniu do tego samego długu występuje kilku dłużników są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu celnego nie mniej jednak w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że podatnicy są zobowiązani do zapłaty akcyzy na warunkach określonych w przepisach prawa celnego dla należności celnych. Kasator podkreślił, że w art. 20 i 21 ustawodawca posługuje się terminem "podatnik dokonujący importu wyrobów akcyzowych" a nie tylko "podatnik" bądź "importer". Toteż przepisy te odnoszą się do osób biorących czynny udział w imporcie wyrobów akcyzowych. W przypadku importu samochodów osobowych podatnikami są importerzy (art. 80 ust 2 pkt 2). Ponadto wg art. 11 ust 1 podatnikami akcyzy są osoby fizyczne prawne oraz jednostki niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Skarżący wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy M. J. - właściciel przywiezionego z zagranicy towaru ustanowił przedstawiciela w postaci agencji celnej (agent celny A. S.), która w swoim imieniu złożyła zgłoszenie celne i zadeklarowała przedstawicielstwo pośrednie, stając się automatycznie dłużnikiem w długu celnym (art. 201 ust 3 WKC Dłużnikiem jest zgłaszający. Dłużnikiem jest również osoba na rzecz której składane było zgłoszenie celne). Na podstawie art. 213 WKC dłużnicy solidarnie odpowiadają za zapłatę należności. Mając na uwadze, że ustanowiony przedstawiciel dokonał w swoim imieniu niezbędnych czynności importowych wnioskując o dopuszczenie do obrotu przywiezionego z zagranicy towaru oraz fakt, iż na zgłaszającym spoczywa cały ciężar prawidłowości w klasyfikacji towaru, stawce, wykazanej kwocie deklarowanego podatku akcyzowego w imporcie (w tym celu został, bowiem ustanowiony; taki jest sens przedstawicielstwa pośredniego), organy celne trafnie stwierdziły, że winien być on uznany za podatnika. Biorąc jednocześnie pod uwagę, że czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła (art. 76 ustawy Prawo celne w związku z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym) zobowiązanym do uiszczenia podatku (tj. podatnikiem) jest również M. J. - importer, który ustanowił przedstawiciela. Ustalenie dwóch podatników w tej sprawie oznacza odpowiedzialność solidarną w podatku akcyzowym w imporcie wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z 213 WCK. Reasumując skarżący podkreślił, że nie wystąpiło tu domniemanie odpowiedzialności solidarnej jak przyjął Sąd. Organy celne zastosowały art. 213 WKC do odpowiedzialności za powstałą zaległość w podatku akcyzowym. Brak powołania tego przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nie miał wpływu na wynik sprawy skoro w podstawie prawnej decyzji wskazany był przepis art. 21 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, zgodnie z którym zapłata akcyzy ma nastąpić na warunkach określonych w przepisach prawa celnego dla należności celnych. Uczestnicy postępowania nie skorzystali z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów prawa procesowego w zw. z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Punktem wyjścia do badania zasadności rozpatrywanej skargi kasacyjnej musi być ustalenie, które przepisy prawa będą miały w niniejszej sprawie zastosowanie. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 z 2009 r.), jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie do wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie tej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ obowiązek podatkowy powstał w niniejszej sprawie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wobec tego w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29 poz. 257 ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29 poz. 257 ze zm.), jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniach celnych kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. podatkowi akcyzowemu podlega import, a obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego - art. 7 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym jest wartość celna wyrobów akcyzowych, powiększona o należne cło. Według art. 80 ust. 1 powyższej ustawy akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zaś art. 80 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, że podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Sąd I instancji słusznie przyjął, że w niniejszej sprawie w decyzji nie została powołana podstawa prawna odpowiedzialności solidarnej A. S. i M. J. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. działając jako organ I instancji nie wskazał konkretnej podstawy prawnej odpowiedzialności solidarnej, uznając jedynie, że skoro w postępowaniu celnym co do długu celnego solidarną odpowiedzialność ponieśli A. S. jako przedstawiciel pośredni i importer M. J., to również w zakresie podatku akcyzowego ponoszą oni solidarną odpowiedzialność. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie odpowiedzialność solidarna była domniemana, co skutkowało naruszeniem art. 210 § 1 pkt 4 Op. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza komparycji powyższej decyzji ujawnia, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano między innymi powołany przez kasatora art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnik dokonujący importu jest zobowiązany do zapłaty akcyzy w terminie i na warunkach określonych w przepisach prawa celnego dla należności celnych. Powyższy przepis, w ocenie Sądu, wskazuje jednoznacznie, że art. 21 ust. 1 we wskazanym w nim zakresie odsyła bezpośrednio do regulacji celnych dotyczących należności celnych. Zgodnie z art. 201 ust. 2 WCK dług celny (będący niewątpliwie należnością celną) powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Z treści natomiast ust. 3 powyższego przepisu wynika, że możliwe są sytuacje, gdy w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników. Solidarną odpowiedzialność dłużników celnych w tym przypadku jednoznacznie przewiduje art. 213 WKC ("Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu."). Nie ulega wątpliwości, że jest to przepis, który możemy zaliczyć do kategorii przepisów mówiących o "terminach i warunkach zapłaty należności celnych". W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę kasacyjną to, że brak jest w ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym jednego przepisu, z którego w sposób bezpośredni i jednoznaczny wynikałaby solidarna odpowiedzialność podatników podatku akcyzowego za zobowiązanie podatkowe, nie oznacza jeszcze, że odpowiedzialność taka jest "domniemywana", jak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Należy przypomnieć, że norma prawna jest rekonstruowana nieraz na podstawie szeregu przepisów, a rozczłonkowanie takiej normy nie oznacza, że jest ona "domniemywana". W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jej autor wskazał przepisy, z których wywodzi o odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania w podatku akcyzowym. Stanowisko takie zawarte jest również w decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w R., o czym była mowa powyżej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia zrekonstruowanej w ten sposób normy jest prawidłowa. Stąd też zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że w decyzji nie została powołana podstawa prawna odpowiedzialności solidarnej należy uznać za zasadny, co prowadzi do uwzględnienia przedmiotowej skargi kasacyjnej. To, czy skarżąca jest w okolicznościach sprawy dłużnikiem celnym, było kwestionowane na etapie skargi, jednak, jako że pozostawało bez wpływu na skarżone orzeczenie, pozostaje poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestia ta będzie przedmiotem rozważań w toku ponownego postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2-3 tej ustawy w związku z § 6 pkt 5 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1349) orzekł, jak w sentencji wyroku.