II SA/Wa 1042/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Andrzej Góraj Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów sprawy badania prawidłowości postępowania dotyczącego zatwierdzania stopnia naukowego - oddala skargę. J. T. wnioskiem z dnia 16 grudnia 2010 r. zażądał od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego podjęcie działań przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w celu usunięcia wadliwej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu zainteresowanemu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Zainteresowany wskazał, iż z żądaniem podjęcia takich działań występował do Ministra w pismach z dnia 16 grudnia 2009 r. i z dnia 21 maja 2010 r. Nadmienił, iż nie zgadza się z odpowiedzią Ministra (pismo z dnia [...] listopada 2010 r.), twierdzącą, że Centralna Komisja jest organem niezależnym od Ministra i żąda od organu formalnego załatwienia niniejszej sprawy. W ocenie J. T., Minister posiada uprawnienia nadzorcze wobec Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, albowiem jest wobec niej organem nadrzędnym. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., działając na mocy art. 65 § 1 Kpa, przekazał według właściwości do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów powyższy wniosek J. T. z dnia 16 grudnia 2010 r., wskazując w uzasadnieniu postanowienia na treść art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.). Na powyższe rozstrzygnięcie zainteresowany wniósł zażalenie, domagając się jego rozpatrzenia przez Premiera. J. T. podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w pismach z dnia 16 grudnia 2009 r., z dnia 21 maja 2010 r. i z dnia 16 grudnia 2010 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po rozpatrzeniu zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymała w mocy swoją decyzję poprzedzającą. J. T. wszczął liczne postępowania o wzruszenie powyższych decyzji. Organ wyjaśnił, że kwestie uzyskania stopni doktora i doktora habilitowanego regulują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128, ze zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Z tych przyczyn Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest wobec Centralnej Komisji organem nadzoru ani też organem wyższego stopnia. Wobec powyższego, nie jest możliwe dokonanie analizy prawnej przez Ministra, postępowania Centralnej Komisji w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...]z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, a już tym bardziej rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2010 r. o podjęcie działań przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w celu usunięcia "wadliwej decyzji CK" o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Organ nadmienił, iż zainteresowany był informowany, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest upoważniony do oceny zasadności i poprawności uchwał wydawanych przez Centralną Komisję, bowiem ustawodawca nie upoważnił Ministra do podejmowania działań w sprawach związanych z uzyskaniem stopni doktora i doktora habilitowanego, przyznawaniem uprawnień do nadawania jednostkom organizacyjnym uprawnień do nadawania tych stopni ani do oceny kwalifikacji i dorobku naukowego osób reprezentujących daną dyscyplinę naukową. J. T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakwestionował zasadność zaskarżonych postanowień, wskazując na argumentację zawartą w swoich dotychczasowych pismach. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia 28 lutego 2005 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymała w mocy swoją decyzję poprzedzającą. J. T. wszczął liczne postępowania o wzruszenie powyższych decyzji. Złożył skargę w trybie zwykłym na decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w tej sprawie skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1187/07. W dniu 13 października 2007 r. skarżący zażądał od Centralnej Komisji wzruszenia niekorzystnych dla niego decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego i stwierdzenia nieważności. Wydane przez Centralną Komisję decyzje odmowne zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 387/08). Zostały także uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09) ponowne decyzje wydane w tej sprawie przez organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z wytycznymi zawartymi we wspomnianych wyrokach, Centralna Komisja decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. odmówiła wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych i po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymała w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2009 r. Skarga J. T. na decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 494/10 (orzeczenie prawomocne od dnia 17 maja 2011 r.). Na etapie postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję, po wydaniu przez nią decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., skarżący wystąpił do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z pismami z dnia 16 grudnia 2009 r. i następnie 21 maja 2010 r., żądając od Ministra zbadania prawidłowości decyzji Centralnej Komisji, zaś po otrzymaniu pisma Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r., wskazującego na brak kompetencji Ministra w tej sprawie, wystąpił z wnioskiem z dnia 16 grudnia 2010 r., inicjującym niniejszą sprawę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane w niniejszej sprawie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowienia są prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia Minister zasadnie wskazuje i argumentuje brak kompetencji do kontroli Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Organ prawidłowo wyjaśnił w tym zakresie, że kwestie uzyskania stopni doktora i doktora habilitowanego regulują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128, ze zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Z tych przyczyn Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest wobec Centralnej Komisji organem nadzoru ani też organem wyższego stopnia. Wobec powyższego, nie jest możliwe dokonanie analizy prawnej przez Ministra, postępowania Centralnej Komisji w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, a już tym bardziej rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2010 r. o podjęcie działań przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w celu usunięcia "wadliwej decyzji CK" o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Taka wykładnia przepisów art. 33 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt I OSK 531/08, publikowane w LEX nr 574427). Na takie także rozumienie powyższego przepisu powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku (w sprawie skarżącego) z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 494/10. Orzeczenie to, jest prawomocne od dnia 17 maja 2011 r. Zatem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2010 r. jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Dlatego też prawidłowe było przekazanie jej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, postanowieniem w trybie art. 65 § 1 Kpa, wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia lub postanowienia poprzedzającego, bądź które skutkowałoby uchyleniem powyższych postanowień i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.